INTERVIEW. Ava Max vocht tien jaar voor een muzikale doorbraak: “Ik moest dit echt doen”

Ava Max op het LOS40 Primavera Pop festival
Getty Images Ava Max op het LOS40 Primavera Pop festival
15 weken lang kampeerde Ava Max met haar single ‘Sweet But Psycho’ bovenaan de Ultratop en daarmee was ze de meest succesvolle zangeres ooit in onze hitlijst. Gisteren trad de Amerikaanse met Albanese roots op in ‘The Voice’. Op een debuutalbum is het echter nog wachten tot in de herfst: “Ik wil alleen maar dingen maken die echt ‘Ava’ zijn.”

“Wat? 15 weken op nummer één? En ik deed het beter dan Adele en Ed Sheeran? Ik krijg er gewoon kippenvel van!” Ava Max kan het haast niet geloven wanneer ze te horen krijgt hoe goed ‘Sweet But Psycho’ het precies gedaan heeft in ons land. “Ik wist dat dit nummer speciaal was, maar dat dit zou gebeuren, had ik niet verwacht. Ik zit letterlijk elke dag in een ander land vanwege het succes.” Dat ‘Sweet But Psycho’ over de hele wereld zo'n potten breekt, hoeft eigenlijk niet te verwonderen. Het nummer is een rasechte oorwurm, met een instant meezingbaar refrein en een uiterst dansbare beat. Maar wat vooral belangrijk is voor Ava: het heeft een boodschap. “Het gaat over een eigengereid, gepassioneerd meisje, die een psycho genoemd wordt door een jongen, die haar het gevoel heeft dat ze minderwaardig is. Een jongen wordt nooit psycho genoemd, maar sterk. Terwijl we allebei - jongen en meisje - sterk zijn en niemand gek is.” De zangeres kreeg trouwens wel wat kritiek te verwerken omdat ze het woord psycho (geestesziek, red.) gebruikte. “Ik weet het”, zucht ze. “Ik hoop dat mensen begrijpen dat ik niemand geestesziek noem. Ik heb het woord enkel een nieuwe definitie gegeven.”

Dat Ava Max hard gewerkt heeft voor haar succes, is wel het minste dat je kan zeggen. In zekere zin heeft ze haar carrière zelfs te danken aan haar ouders, die eind jaren 90 uit hun thuisland Albanië wegvluchtten naar Parijs, waar ze in een kerk verbleven. Maar Ava’s vader bleef dromen van de Verenigde Staten, en dus verhuisde de familie na twaalf maanden naar Wisconsin. “Al haatte mijn vader het daar”, lacht de zangeres uitbundig - iets wat ze nog vaak zal doen tijdens ons interview. “Het sneeuwde er acht maanden per jaar en het was er koud. We bleven er dus maar twee jaar: mijn vader wilde de zon!” Het leven in de Verenigde Staten was in ieder geval geen cadeau voor de Albanese familie. “Mijn ouders hadden geen geld, kenden de taal niet en hadden elk drie jobs. Tot ik tien jaar oud was, zag ik hen amper”, herinnert Ava zich. “Toen konden ze eindelijk een eigen huis betalen. Grappig: het kostte hen tien jaar om iets op te bouwen, en ook ik had tien jaar nodig voordat mijn carrière begon. Het is in ieder geval mijn grootste motivatie: ik wil iets kunnen terugdoen voor mijn ouders. Ik heb hen zien worstelen en zou hen nu graag met pensioen zien gaan.”

Afgrijselijke producers

Tien jaar schaafde Ava dus aan haar zangcarrière, en het was een weg vol bulten en obstakels. “Tot ik veertien jaar oud was, deed ik volop talentenjachten en wedstrijden”, klinkt het. “Daarna begon ik mijn eigen nummers te schrijven. Maar pas toen ik twintig was, ontmoette ik een producer, Cirkut, die me onder zijn vleugels nam en me deed vliegen. Hij opende de deuren die tien jaar lang gesloten bleven. Dat is een lange tijd, en soms wilde ik opgeven, maar ik kan helemaal niets anders. Ik moest dit doen. Ook al betekende het dat ik moest overleven met twintig dollar per week.” Ze liet zich dus door niets tegenhouden, ook niet door mannen in de muziekindustrie die haar carrière probeerden te boycotten. “Oh, je wil de verhalen echt niet horen”, zucht de blonde zangeres. “Ik zal je een iets luchtigere anekdote vertellen. Toen ik 18 was, werkte ik samen met enkele producers waarmee ik echt graag iets wilde doen. Maar ze weigerden om me mijn demo’s terug te geven omdat ik geen afspraakje met hen wilde. Dat was echt afgrijselijk. Het voelde alsof ze me als een object behandelden in plaats van een zangeres of een songwriter of een meisje die de liedjes wilde horen. Tot op deze dag heb ik die nummers niet in mijn bezit.”

YouTube

Haren

Tegenwoordig is Ava honderd procent zichzelf. Dat zie je al aan haar haren, die aan de ene kant in een bob geknipt zijn, en aan de andere kant tot aan haar navel golven. Wat begon als een ongelukje (“Ik vergat de andere helft te knippen omdat mijn koekjes aan het aanbranden waren, en toen vond ik het eigenlijk wel leuk”), werd een heus statement: “Het betekent: volg je eigen pad en wees een leider en geen volger. En het is oké om wat raar te zijn. Ik kan me niet inbeelden dat ik het ooit nog zou veranderen”, giechelt ze. “Het zou niet meer als mezelf aanvoelen.”

Eigenheid, een beetje gekte en kracht: het zijn woorden die we vaker horen in het interview. Het verwondert dan ook niets dat dat ook de kernwoorden zijn voor het debuutalbum van Ava, dat in de herfst moet uitkomen. “Je gaat heel veel van mij op het album horen”, klinkt het. “Geen samenwerkingen, alleen ik. Sterke, krachtige, emanciperende vrouwelijke powersongs! En ook enkele kwetsbare momenten, maar toch vooral popmuziek met betekenis. Maar wat het allerbelangrijkste is, is dat ik alleen maar dingen maak die echt ‘Ava' zijn.” 




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.