Ilse DeLange uit ‘Liefde voor Muziek’: “Mijn vader overleed aan kanker. Zoiets van dichtbij meemaken maakt emoties los”

VTM
In Nederland staat countryzangeres Ilse DeLange (bijna 42) na twintig jaar nog altijd aan de top. Via Liefde voor Muziek hoopt ze ook in België meer succes te oogsten. “Met Stef Kamil Carlens en Jan Leyers heb ik al afgesproken om samen nummers te schrijven”, onthult ze.

Twintig jaar na haar debuutalbum World Of Hurt is Ilse DeLange in Nederland nog steeds een succesvol artieste. Begin dit jaar stond ze nog in een uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam en ze won ook de Edison Oeuvreprijs. Met haar band The Common Linnets behaalde ze in 2014 een tweede plaats op het Eurovisiesongfestival met Calm After the Storm, maar na die hit hoorden we in Vlaanderen nog maar weinig over de countryzangeres. Met een nieuw solo-album en tournee dit najaar hoopt ze onze contreien nog eens te veroveren. ‘Hopelijk ontdekt Vlaanderen me opnieuw door mijn deelname aan Liefde voor Muziek, want het is al lang geleden dat ik nog als solozangeres op een Belgisch podium stond. Stop mij maar in een tourbus, heerlijk vind ik dat. Met The Common Linnets hebben we in Duitsland getoerd en ook dat is voor herhaling vatbaar als we volgend jaar een nieuw album uitbrengen’, vertelt Ilse.

Heb je getwijfeld om als Nederlandse deel te nemen aan ‘Liefde voor Muziek’ in Vlaanderen?

Nee, ik kende de Nederlandse versie maar het sprak me net aan dat ze me voor de Vlaamse versie vroegen. Het gaf me vertrouwen dat iemand als Stef Kamil Carlens had toegezegd – hij zit wat meer in het alternatieve muziekcircuit – want behalve ook Milow kende ik eigenlijk niemand van de groep.

Met wie had je de beste klik?

We voelden allemaal een band met elkaar, iedereen was authentiek. Het was een ontzettend fijne groep, we voelden ons op ons gemak bij elkaar. Stef en ik gaan zeker samen nummers schrijven en we zien wel wat daarvan komt. Met Jan Leyers ben ik dat trouwens ook van plan. En wie weet met Kommil Foo, want ik heb door het programma ontdekt dat ik ook wel graag in het Nederlands zing. Mijn duet met Milow, een nieuwe versie van Zeil je voor het Eerst van Bart Kaëll, klonk heel goed, maar voorlopig hebben we geen concrete plannen om samen te werken.

Welke bewerking van een nummer van jou heeft je het meest verrast?

Als een andere artiest je nummers brengt, is dat altijd ontroerend. Ik was ontzettend onder de indruk van iedereen, maar de uitvoering van The Great Escape door Stef vond ik echt fenomenaal. En de versie van So Incredible door Bart Kaëll was verrassend, ik wist niet wat ik hoorde. Zo anders, maar zo gaaf.

Wat was voor jou het hoogtepunt daar in Spanje?

Het was een fantastische trip. Een hoogtepunt vond ik het moment waarop je als onbekenden voor elkaar voor het eerst de ruimte in liep waar de muziekinstrumenten stonden. Er ontstond meteen een gevoel van ‘ah, we zijn thuis’. Dat was prachtig.

VTM

Eerbetoon aan papa

Je haalt je inspiratie vaak uit je eigen leven. Love Goes On is een eerbetoon aan je vader Joop.

Klopt. Mijn vader overleed zeven jaar geleden aan kanker. Zoiets van dichtbij meemaken maakt emoties los, en die kan ik kwijt in mijn muziek. Hoe tragisch ook, het verrijkt tegelijkertijd mijn hele zijn. Het is een duw naar volwassenheid, zeg maar. Ik besef des te meer waar ik vandaan kom, wat ik heb en wat ik heb verloren. Dat ik juist die song heb mogen zingen in de Amerikaanse tv-serie Nashville, was de kers op de taart.

Je zingt onder andere dat je moeder nog steeds haar trouwring draagt.

Dat vind ik heel mooi en bijzonder. Mijn ouders hebben een heel leven samen doorgebracht, hé. Ik zou het vreemd vinden mocht ze die ring af doen, ook al heeft ze nu een nieuwe partner. Ik ben trouwens heel blij dat ze opnieuw de liefde heeft gevonden. Dat is een nieuw hoofdstuk en doet niets af aan het hoofdstuk dat ze met mijn vader heeft gedeeld.

Vind je het eigenlijk lastig om zo’n persoonlijk nummer te zingen?

Soms heb ik het daar moeilijk mee, ja. Het ligt eraan hoe ik me die dag voel. Als ik wat vermoeid ben of een emotionele dag heb gehad, kan zo’n nummer me te veel worden. Maar ik ben niet bang om mijn emoties te laten zien. Tranen zijn gewoon oprecht. Muziek is emotie.

Niet toevallig ben je ambassadrice van Meer Muziek in de Klas.

Ja, samen met koningin Máxima. We ijveren voor muziek als standaardwaarde in het basisonderwijs. Muziekles zou evenveel moeten betekenen als vakken zoals wiskunde. Ik geloof in een betere samenleving als jonge mensen van jongs af aan met muziek bezig zijn, want via muziek moeten ook pestkoppen zich kwetsbaar opstellen. Muziek verbindt, dat heb ik ook in Liefde voor Muziek ervaren. We voelden ons één familie.

Kom je uit een muzikaal nest?

Thuis stond de radio altijd aan en aan de afwas werd samen gezongen. Mijn ouders en twee broers kunnen best mooi zingen, maar ze hebben er nooit hun beroep van gemaakt. Ik ben de enige gek thuis (lacht). De hele familie is apetrots op mij. Mijn moeder komt heel vaak naar optredens kijken.

Kameraki

Beter leren plannen

Je bent al twintig jaar zangeres. Op welke manier heb je jezelf zien evolueren?

Ik was onzekerder toen ik begon. Ik nam mijn eerste album op in Nashville. Daar tekende ik ook mijn eerste platencontract, als 19-jarige, in de hoofdstad van de country. Het is inmiddels mijn tweede thuis. Met het ouder worden heb ik steeds meer mijn eigen geluid gevonden. Mijn stem is enorm ontwikkeld, waardoor ik meer rust vind in mijn performance. In country- of Americana-muziek word je, denk ik, naarmate je ouder wordt alleen maar mooier... Je hebt meer te vertellen en je stem laat de kraakjes van het leven horen...

Tijdens je beginjaren heb je noodgedwongen een pauze moeten inlassen omdat het succes je te veel werd. Heb je daaruit geleerd?

Absoluut. Als onervaren meisje dacht ik dat ik op alles ja moest zeggen. Ik vond ook alles leuk. Ik was ineens megaveel interviews aan het geven en trad meer op dan ooit tevoren. Praten was een beetje mijn valkuil en daar begon mijn stem onder te lijden. In concertzaal Paradiso liep het fout. Met een piepstemmetje legde ik aan het publiek uit dat het niet meer ging. Ik kreeg een groot applaus: zo hartverwarmend, ontroerend en liefdevol. Ik heb eruit geleerd dat ik niet meer álles hoef te doen en dat ik beter moet plannen. Ik heb er bijvoorbeeld bewust voor gekozen om na twee jaar te stoppen als coach in The Voice of Holland omdat ik me volop wilde toeleggen op de kansen die we internationaal hadden met The Common Linnets. Ik ben nog wel coach in The Voice Kids en The Voice Senior, dat vraagt minder tijd.

Je Songfestivalavontuur met The Common Linnets in 2014 was een groot succes. Heb je geen zin in een solodeelname?

Ik sluit niets uit, maar na zo’n mooi resultaat vind ik dat eerst andere artiesten hun kans moeten wagen. De huidige Nederlandse inzending, Arcade van Duncan Laurence, heb ik persoonlijk voorgedragen bij de commissie die oordeelt over wie naar het Songfestival voor Nederland. Duncan zat ooit in mijn team van The Voice. Hij won toen niet, maar we hielden contact. Hij stuurde me regelmatig nieuwe nummers en ik hoorde meteen dat Arcade perfect is voor het Songfestival. Ik reis mee naar Tel Aviv in het creatief team. Hij staat op één bij de bookmakers, de verwachtingen zijn dus hooggespannen.

In de serie Nashville heb je ook mogen acteren. Heb je ambities in die richting?

Ik zie mezelf niet als actrice. Die rol lag heel dicht bij mezelf, ik speelde een jurylid in een talentenshow. Het kwam door mijn samenwerking met producer T-Bone Burnett dat ik in die serie ben beland. Ik hoopte mijn muziek er internationaal mee kenbaar te maken. De serie gaat over de muziekindustrie in Nashville en ik mocht er ook in zingen. Het smaakt naar meer acteerwerk, want het was een geweldig avontuur, maar ik schuim geen audities af. Mocht er iets voorbij komen dan zie ik wel.

©BrunoPress/Edwin Janssen

Anoniem in Amerika

Kan jij in Nederland eigenlijk nog ongestoord de straat op?

Wel, ik heb totaal geen last van mijn bekendheid. Ik denk dat het aan mijn houding ligt. Mensen spreken me soms aan en willen met mij op de foto, maar iedereen is vriendelijk. Als bekend gezicht ben je wel altijd alert bij wat je doet en zegt, want mensen houden je in de gaten. Daarom voel ik me toch meer ontspannen in Nashville, mijn tweede thuis. Daar ben ik volledig anoniem en hoef ik niet na te denken over hoe ik eruitzie als ik naar de supermarkt ga.

Je vriend Bart Vergoossen is muzikant. Het is wellicht een voordeel dat hij in hetzelfde vak zit.

Zeker, hij is de drummer bij mijn soloband en bij The Common Linnets, dus het is geen probleem om vaak van huis weg te zijn. Hij is er toch altijd bij (lacht). Voor ons werkt dat al 21 jaar. Dat zit wel snor. 




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Thierry van den Berghe

    Stef kamil,inspiratie bij "bang bang " gehaald? Moet voordurend aan dit nummer denken... zoiezo top versie!