Waarom Roskilde het beste festival ter wereld is

kos
"Je moet meegaan, jongen, Roskilde is het beste festival van de wereld. Een schitterende organisatie, een ruim terrein en de bands spelen er langere sets dan op andere festivals. Bovendien is er superlekker eten en word je niet met publiciteit rond je oren geslagen. En - het zal je misschien interesseren - de knappe vrouwen zijn er dikker gezaaid dan waar ook". Mijn baas zegt het nu al vier jaar op rij en eindelijk liet ik me overhalen. Omdat je autoriteit altijd in vraag moet stellen en 'the proof of the pudding' nog altijd 'in the eating' ligt. Dus deze veteraan - 46 lentes onder de riem en een festivalverleden van Seaside tot Rock Torhout en Pukkelpop - moet hier zijn patron bijtreden: Roskilde is 'one of a kind', ook voor die zeurende veertigers die "niet meer tegen de massa kunnen" en het "allemaal wat te veel van het goede" vinden.

Het Deense Roskilde festival, dat bij de eerste editie in 1971 nog 'Paradise' heette en The Kinks als headliner had, onderscheidt zich van andere festivals door de inzet van inmiddels 20.000 vrijwilligers. Verenigingen uit Kopenhagen en omgeving staan in voor de tientallen eet- drankkramen, bars, chillzones, infostands en zelfs een bibliotheek. Het vierdaagse festival met acht podia waarop dit jaar naast Bruce Springsteen, The Cure en Jack White ook heel wat Scandinavische acts prijken, staat in het teken van diversiteit, duurzaamheid en ecologie.

Geen winstbejag
De opbrengst van deze happening, die voor duizenden échte festivalfans vier dagen voor de eigenlijke festivalstart al op de campings begint, gaat integraal naar verscheidene cultuur- en goeddoelorganisaties. Niettegenstaande Roskilde samen met Rock Werchter en Sziget tot de Big Five van de Europese festivals behoort, sijpelt de oorspronkelijke gedachte van een festival van en voor hippies tot vandaag door.


Naked Run
Je ziet ze nog wel op het festival, de inmiddels zestigers geworden 'Peace and Love'-oudstrijders met batiekhemden en vrouwen met een gebeitelde glimlach, Indische gewaden en ongekamd okselhaar. Maar de doorsnee festivalbezoeker is rond de twintig, blond, welgesteld, heeft de geur van patchoulie nooit gekend en verkiest sloten Tuborg boven een jointje. De 'naked run' op de laatste festivaldag, waarbij honderden ongewassen jongelingen zich in hun blote flikker de ziel uit hun lijf lopen om als eerste over de meet te komen en zo een ticket voor volgend jaar te bemachtigen, herinnert nog aan de beginjaren van het festival.

Kaleidoscoop van creativiteit
Maar van zodra je op het uitgestrekte terrein komt, word je wel ondergedompeld in een georganiseerde chaos, een sfeer van zelfredzaamheid en commercie als middel maar niet als doel, een kaleidoscoop van creativiteit en goede bedoelingen die wonderwel nergens klef overkomt. Wat meteen opvalt, is dat er buiten Tuborg geen sponsors zijn, dus word je ook niet belaagd door promoteams die je gsm-abonnementen proberen aansmeren of de nieuwe Fanta laten proeven. Wel kan je leren hoe je groenten en kruiden kweekt in bloembakken, kan je al fietsend je gsm opladen, zijn er een zwem- en een visvijver (die eerste met badmeesters die beschonken zwemlustigen uit het water houden) en is er zelfs een 'poetry hall' waar je op PC's een gedicht kan schrijven en uitprinten of een boek uit de bibliotheek nemen en in relatieve stilte chillen. Opmerkelijk: na vier dagen lijkt geen enkel boek uit de bibliotheek verdwenen.

Komen eten
Wat Roskilde verder nog onderscheidt van andere festivals? Zowat alles, eigenlijk. Behalve op de uitverkochte zaterdag met topper Bruce Springsteen - die als enige erin slaagt de hele wei in te palmen - heb je opvallend veel ruimte. Akkoord, bij Janelle Monae en Hank3 (de rebelse kleinzoon van Hank Williams) staan respectievelijk de Arena- en Odeon-tenten tsjokvol, maar daarbuiten weet je altijd wel een plek te vinden waar je met zes man comfortabel kan zitten én van de muziek genieten. Hier mag je met plooistoelen, paraplu's en professionele camera's wél nog op de wei.

Maar wat het meest in het oog, en de neus springt, is het overweldigende aanbod aan eten. Een Thaïse curryschotel, Mexicaanse taco's, fish & chips, Zweeds rendier, Dixie burger, gumbo soup, broodje rosbief, sushi, vegetarische schotels? You name it, they got it. Alles piekfijn verzorgd, uit open keukens waar de hygiëne dagelijks wordt gecontroleerd: het lijkt wel of hier stiekem een kookwedstrijd wordt gehouden. Bovendien streeft men er hier naar alles vers en organisch te houden en zoveel mogelijk met producten van Deense oorsprong te werken. Het aanbod op Belgische festivals, met Hollandse frieten, een diepvrieshamburger en een verlepte deegflap die zich pizza durft noemen, dat schrikbeeld is hier ver weg.

Recyclage
En of het daar een beetje proper is? Wel, het systeem waarbij asielzoekers, daklozen en anderszins minderbedeelden worden ingezet om drankbekers op te halen waarvoor ze statiegeld ontvangen, kan je een vorm van zachte vernedering noemen. Maar niemand wordt ertoe gedwongen en het zorgt er wel voor dat  
na vier dagen de wei er niet als een vuilnisbelt bijligt. Op de campings daarentegen is het een boeltje van je welste waardoor je je afvraagt of de groene gedachte kan werken zonder een vorm van dwang of compensatie. Hier worden na het festival geen tenten in de fik gestoken omdat de jongelui te lam zijn om ze terug naar huis te sleuren: tenten, slaapzakken en matten kan je in containers deponeren. Die spullen worden gecontroleerd en gewassen en gaan naar de daklozen uit de regio.

Blote billen
Hoe dat nu zit met de fauna? We moeten er geen doekjes om winden: de concentratie bloedmooie en stijlvolle vrouwen overstijgt hier je stoutste verwachtingen, en ik veronderstel dat hetzelfde geldt voor de mannen. Wie het echter niet begrepen heeft op alle variaties van blond en blauwe ogen, zal hier op zijn visuele honger blijven zitten. Voor de gluiperds onder jullie: Deense jongedames deinzen er niet voor terug om daar waar mannen het lid uit de broek halen en tegen een omheining plassen, ook ongegeneerd de broek te laten zakken en gehurkt de natuur zijn gang te laten gaan. Om die reden zijn de omheiningen sinds enkele jaren overigens ondoorzichtige grafittimuren geworden zodat de blikken van anatomisch geboeide omwonenden worden geweerd.

Groot gelijk
Op zondag, de laatste festivaldag, en ook dat is bij mijn weten uniek, mogen zestigplussers gratis op de weide. Je hoeft je daarvoor dus niet in de gunst te werken van de lokale politici of middenstand van, ik zeg maar iets, Werchter. U heeft het al gemerkt: het Roskilde-model zorgt voor een unieke festivalbeleving die overal navolging verdient. Dat ik na vijf jaar mijn baas gelijk moet geven, is een te verwaarlozen minpunt.

kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
kos
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.