Traantje wegpinken bij Mumfords and Sons ondanks gebroken hand frontman

Marcus Mumford toen nog met ongeschonden hand op Pinkpop.
getty Marcus Mumford toen nog met ongeschonden hand op Pinkpop.
Vorige week raakten de Belgische fans van de Britse folksensatie Mumford and sons in paniek toen de band enkele optredens moest afzeggen omdat frontman Marcus Mumford zijn hand had gebroken. In het Duitse Scheessel zorgde een andere gitarist echt voor de instrumentale begeleiding, zodat HLN.be alvast een weekje op voorhand kon genieten van een ontroerend meebrulconcert. Naast dit optreden waren gisteren er weinig hoogvliegers op het Hurricane-festival.

De muzikale dag begon gisteren met het rockduo van 'Band of Skulls' uit Engeland, de band die vooral bekend werd met hun nummer dat op de soundtrack van de film 'New Moon' uit de Twilightsaga terecht kwam. Het publiek moet er zo vroeg nog duidelijk inkomen en dat gold ook voor Russell Marsden en Emma Richardson. Er zat weinig pit en beweging in de set, enkel met de titeltrack van hun laatste album 'Sweet sour' slagen de twee erin wat schwung in het optreden te brengen. Hopelijk zetten ze op Pukkelpop in augustus een betere prestatie neer.

We zijn alvast meer overtuigd van het geluid van de Amerikanen van 'Eastern Conference Champions' die het publiek aan de white stage mogen opwarmen. Ze hebben een drietal nummers nodig om op gang te komen, maar eens je hebt doorgebeten, word je beloond met een mooi concert. De zanger pakt de Duitsers in met zijn mooie, kwetsbare stem en opzwepende drums. De zangeres is soms wat te verlegen maar blijkt meester te zijn in multitasken: met een hand op de drum en een hand op de gitaar zorgt ze voor wat entertainment. Het drumspektakel van de drie bandleden op het einde is een mooie afsluiter. De band mag op vrijdag de pyramide marquee van Rock Werchter opwarmen, wat ons betreft een aanrader.

De slechte organisatie van Hurricane werd nog maar eens duidelijk tijdens het optreden van de Noorse indierockband Kakkmaddafakka: het geluid aan de blue stage viel in de namiddag verschillende keren uit. Er zijn maar weinig bands die erin slagen hun publiek zonder enige geluid bezig te houden, maar de drie komische dansers in retro-outfit dragen met gemak de duizenden Duitse fans op hun hand. Door doen ze bijvoorbeeld door de Duitse versie van het kinderliedje 'Broeder Jacob' te zingen of luchtgitaar te spelen. Je kunt hun stijl best omschrijven omschrijven als indierock met een hoek af. Live mengen ze verschillende stijlen als rock, beatbox en latin onder hun eigen nummers. Een echte voltreffer, moest je de kans krijgen hier een optreden van mee te pikken.

Mumford and sons op Pinkpop.
getty Mumford and sons op Pinkpop.

Toch gitaar spelen met een gebroken hand: Marcus Mumford van Mumford and Sons bewijst dat het kan. Voor het merendeel van het gitaarwerk zorgt Harry Cargill wel op Hurricane. De set begint erg rustig met het nummer 'Lover's eye', de opbouw is zoals bij alle nummers van de folkband erg dramatisch, wat perfect ondersteund wordt door een prachtige lichtshow. Alle nummers van hun debuutplaat 'Sigh no more' worden van de eerste tot de laatste noot meegebruld. Ook is een traantje wegpinken duidelijk geen uitzondering bij een optreden van deze band, 'Little lion man' zorgt zo bij velen voor een eerste emotioneel moment. Al hun nummers zijn gebouwd op het zelfde principe: een rustige start om te eindigen in een explosie van zang, gitaren en banjo's. De optredens van de folkband staan garant voor een sessie luid meezingen, de Duitsers brullen met plezier mee. De zanger staat er soms wat onwennig bij, zo zonder instrument. Marcus houdt zichzelf wat bezig met percussie en kan bij 'White blank page' het dan toch niet laten van even de gitaar vast te nemen. De folkmannen zijn aan hun tweede album bezig en testen met veel succes nieuwe nummers uit. Ook het oude 'Winter Winds' klinkt wondermooi. Dat folk aanzet tot dansen blijkt bij 'Roll away your stone'. We zijn benieuwd of het Belgische publiek het droog kan houden tijdens hun concert volgende zaterdag op de main stage van Rock Werchter.

Mark Hoppus en Tom DeLonge van Blink 182.
Mark Hoppus en Tom DeLonge van Blink 182.

De Amerikaanse punkrockband Blink 182 is duidelijk een publieksliefhebber in Duitsland. De wei aan de main stage was goed gevuld voor de afsluiter van gisterenavond. Met hits als 'What's my age again?' trakteren ze fans op een hitparade. De flauwe mopjes over geslachtsorganen en kinderachtige bindteksten, die niet altijd overtuigend overkomen bij prille veertigers, moet je er dan wel bijnemen. Toch zijn slikken de Duitsers het als zoete koek, ze zijn helemaal mee met het onderhoudende lichtspektakel, aangevuld met stevige drum- en gitaarsolo's. Tegen het einde gaat het allemaal wat vervelen, gelukkig slagen Mark Hoppus, Tom DeLonge en Travis Barker erin dit om te draaien met 'First Date', dat met veel enthousiasme meegezongen wordt. Nog een kleine basssolo, de hits 'Saw your ghost on the dancefloor' en 'All the small things' breien een sfeervol einde aan deze wat clichématige punkrockshow. Fans van dit genre zullen donderdag op Rock Werchter aan de main stage wel aan hun trekken komen.

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.