Drie keer bingo op SXSW: Nick Cave, Kendrick Lamar en Iggy and the Stooges

De eerste echte dag van SXSW Music, de dag dat alle techies hun valiezen hebben gepakt omdat het interactive deel gedaan is, en de geekiness factor verdwijnt als sneeuw voor de zon (en die schijnt hier genadeloos overigens), was meteen een hoogvlieger. Collega Ellen gooide zich op het dansbaardere gebeuren, hier is mijn roundup:

Best bijzonder was de locatie waar gisterenmiddag de Allah-Las hun showcase gaven: Mellow Johnny's Bike Shop. Een fietsenwinkel, maar niet de eerste de beste, want eigendom van local hero - correctie: fallen local hero - Lance Armstrong. Aan de muur hangen nog steeds de zeven gele truien van elke Tourzege.

Misschien even uitleggen dat SXSW niet echt te vergelijken valt met wat wij in onze contreien verstaan onder popfestival. Ongeveer overal waar je een podium kan zetten en meer dan dertig mensen daarvoor kunt zetten, gebeurt dat ook hier in Austin deze week. Eerder deze week meldden we dat er 104 podia waren, nu, het zijn er vijf keer meer, want elke zelfstandige en horeca-enterpreneur wil op de kar springen. Soms staan er op een paar zeepkisten wat lokale cowboys te jodelen, als het maar ambiance geeft.

Tussen de koersfietsen en gele truien
Wie het feestje van de Lance heeft geprogrammeerd, heeft er in elk geval wel verstand van. Hier is de lijst met wie deze week tussen de koersfietsen en mountainbikes optreden: Robyn Hitchcock, Bleeding Rainbow, Unknown Mortal Orchestra, Palma Violets, Billy Bragg, Iron & Wine, Ólafur Arnalds, Parquet Courts, Suuns en The Zombies (yep, die oude mannen van 'She's not there').

En dus de Allah-Las, de harstwerkende band op SXSW, met 14 concerten in vijf dagen. De bandleden leerden elkaar kennen als werknemers van LA's grootste platenwinkel, begonnen te oefenen in een verlaten bunker en releasten in 2011 hun eerste single. Ze maken heerlijke jingle-jangle-pop: een beetje Londen, een beetje Californië, een beetje Byrds en een beetje Beach Boys. Hun debuutplaat werd geproduced door Nick Waterhouse, een andere grote belofte uit de Orange County underground music scene, waar ook al Ty Segall, Mikal Cronin, The Growlers, The Japanese Motors en Cold War Kids uit voortkwamen.

Binnenkort komen ze naar Europa, met een stop in Kortrijk op 24 mei. Een aanrader.

Cloud Nothings!
Fast forward naar het feestje van luisprekerfabrikant Sonos, vlak aan ons hotel, in een huis met een grote tuin. Het zijn deze feestjes die SXSW nog een extra dimensie geven: naast goeie bands in een comfy setting, wordt er flink met eten en drank gegooid. De truuk is om binnen te geraken, iets dat we in ons tweede jaar hier aardig onder de knie hebben gekregen.

In de tuin van Sonos House (niet eens op een podium) speelt Cloud Nothings, het groepje uit Ohio rond Dylan Baldi, dat het al tot onze top 50 van van beste songs van 2012 schopte met het mooie 'Stay Useless'. Live valt de band edgiër uit dan op plaat, met een finale van de set waar Steve Albini jaloers op zou worden. Wie van harde, melodieuze indierock houdt: check them out.

Watermeloenen en smartphones
"Beste tot nu op SXSW" hadden we neergepend over Cloud Nothings, maar dat bleef niet lang overeind. In de hof van de in deze contreien legendarische BBQ-tent Stubb's, maakte immers Nick Cave zijn opwachting.

Cave is hier al sinds dinsdag, zonder ironie, de coolste vent op de planeet aan het uithangen. Hij mocht mee jureren in de filmcompetitie, blafte op een persconferentie een legioen collega's met smartphones af (""Are you really going to do that with those fucking things the whole time?! Put those fucking things away, right now") en vertelde doodleuk tijdens een live tv-interview dat "songs schrijven verdomd moeilijk is. Eén song schrijven is alsof je 13 watermeloenen uit je achterste perst."

Feit is dat in deze tijden van no-talentshows zoals The Voice van Vlaanderen en handjeszwaaiende platte deejays, Cave en zijn Bad Seeds in tien landen, waaronder ook België, op nummer één is geraakt met de nieuwe, fenomenaal goeie plaat 'Pushing the skies away'. Niet alleen een teken dat het misschien toch nog een beetje goed zou kunnen komen met de wereld, maar ook erg bijzonder want Cave heeft nu vijftien zeer goede tot uitstekende langspelers uitgebracht, en zoek maar eens even uit welke artiest dat vandaag kan zeggen.

Hij is met andere woorden absoluut verworden tot één der groten van de rockgeschiedenis. Wat ook bleek gisterenavond in Stubb's. Cave begon met 'Higgs Boson Blues' ("We're gonna do a long song to start with, and hopefully by the end it'll be dark."). Na 'Wide Lovely Eyes' volgde dan een erg bijzonder 'Jubilee Street', met een hypnotizerende rol voor wie Cave's belangrijkste strijdmakker is tegenwoordig, Warren Ellis.

Daarna stortte Cave zich verrassend in een verpletterend, brutaal 'From her to eternity', het eerste van een rijtje van zes favorieten ('Red Right Hand', 'Jack the Ripper', 'Deanna', 'Mercy Seat' en 'Stagger Lee'). Vooral het laatste was fenomenaal, maar u gaat het wellicht nooit horen, want hoewel de publiek radio NPR de show opnam, werd het gecensureerd wegens ongepaste teksten. Tja.

Cave eindigde na een dik uur en een strakke setlist van tien nummers met 'Push the sky away'. Het was bijzonder straf, misschien wel het beste optreden dat ik ooit van hem zag (de eerste keer was op Futurama 1986 als ik me niet vergis).

Die ouwe Iggy
Ook al indrukwekkend, aan de andere kant van de straat op het feest van Vans in de Mohawk: Iggy en zijn Stooges. Met die Stooges zit er een nieuwe plaat aan te komen, en in tegenstelling tot de vorige, lijkt dat wel in orde te zijn. De nieuwe nummers - er waren er een zestal - pasten mooi in de set, met uiteraard 'Raw Power' (de opener), 'I wanne be your dog' (Iggy op handen en voeten over het podium), 'Search and Destroy' en 'No Fun'. Dat leek het laatste nummer, en hoewel James Williamson, Mike Watt en Toby Dammit al verdwenen waren in de coulissen, moest en zou Iggy nog doorspelen. "Als ge de stekker uittrekt, dan haal ik mijn spel uit mijn broek" dreigde hij, en dat wou wellicht niemand, want de rest kwam snel terug voor een scheurende versie van 'Fun House'. Iggy, het blijft een must see.

Karen O, de kanarie
In Stubb's speelde gisterenavond ook Yeah Yeah Yeahs hun comebackoptreden. Met Karen O in een kanariegeel pakje. Het was een beetje een moeilijk optreden, met herwerkte versies van 'Art Star' en 'Cold Light', wel herkenbare klassiekers als 'Zero' en een uitgewerkt 'Maps', maar behoorlijk wat nieuw spul uit de cd 'Mosquito' die volgende maand uitkomt. De verrassende single daaruit, 'Sacrilige', kwam nog het beste over, maar niks in vergelijking met de punch van afsluiter 'Heads will roll'.

Paramore
Ook (een beetje) comeback: Paramore in The Belmont. Zouden zichzelf heruitgevonden hebben, lazen we. "Thanks for sticking around for the soap opera that was Paramore", zei Hayley Williams, "It's been canceled, though, and this was the theme song." Meteen de intro voor 'Ignorance'. De nieuwe single 'Now' en ook een ander nieuw nummer, 'Still Into You', vielen best mee, en ook uit de rest van de set (Brick By Boring Brick, That's What You Get, For A Pessimist, Decode, In The Mourning, Only Exception, Let The Flames Begin, Misery Business) bleek dat de emo-band effectief een nieuw elan heeft gevonden.

Kendrick lives a dream
En dan is er het fenomeen Kendrick Lamar, maker van misschien wel de beste plaat van 2012 en megapopulair hier in de VS. Staat op Rock Werchter hebben we gezien, en meer dan terecht. 45 minuten voor showtime staan de 750 aanwezigen in 1100 Warehouse al "fuck that shit" te scanderen. Wanneer de kroonprins van de hip hop uiteindelijk op het podium stapt van deze door Spotify opgezette party, gaat het dak er helemaal af. Lang duurt het niet - hooguit drie kwartier - maar het is effectief genoeg allemaal. 'Money Trees' dat overgaat in - vroem vroem - 'Backseat Freestyle'; vrouwen die doodleuk 'Bitch, Don't Kill My Vibe' meeroepen; zijn Black Hippy-crew die voortdurend opduikt. Great stuff, Hiii fucking power.

Jack Plunkett/Invision/AP
getty
ap
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty
getty