Briljante Rolling Stones rocken Werchter plat

belga
Legendarischer dan wat de 65.000 fans op de weide van Werchter meemaakten, wordt het niet. Of ken jij nog een iconische band uit de jaren '60 en '70 die je nog aan het werk kan zien? En er het werkplezier ook nog eens horen afspatten? Dacht het niet. The Rolling Stones, al 52 jaar overlevers van de taaiste soort, speelden hun grootste hits. Strak, scherp, zwoel en gretig als een bende bloeddorstige wolven. Vet en ranzig, maar nergens slordig zoals vroeger al eens het geval was. Elegante arrogantie. Wie ze niet lust, moet maar bieten vreten.

Een stomp in je maag, zo'n hevige rush naar je kop en die jonge, onzedige opwinding in je onderkant. The Rolling Stones live, daar treedt geen gewenning bij op. Redenen om hun doortocht op TW Classic fabuleus te noemen? Dat ze na 52 jaar nog altijd de pubers lijken die zich in 1962 voornamen de beste rhytm and bluesband van Londen te worden. Meer dan twee jaar zou het toch niet duren, tenzij je Elvis Presley was. Wel, dichter bij de legende kan je niet komen.

Niet klein te krijgen
Niet overtuigd? Dit zijn zeventigers - jonkie Ron Wood is 67 - die lak hebben aan de idee dat rock-'n-roll enkel voor tieners is, die groot werden omdat ze opkeken naar oude bluesmannen. Het is eigenlijk nog altijd een rhythm and bluesband met een jazzdrummer. De beste, onovertroffen.

Schandalen, publiek uitgevochten vetes, een dode mede-oprichter (Brian Jones), scheepsladingen drank en drugs, een doodgeschoten fan (Altamont, 1969), gekibbel over vrouwen, dat akkefietje over Jaggers pietje in Keiths biografie, de recente zelfdoding van Jaggers vriendin L'Wren Scott: het heeft hen allemaal niet klein gekregen. What doesn't kill you,...

Overgrootvader Mick Jagger was in topvorm, Keith Richards grijnsde gelukzalig zijn tanden bloot, Ron Wood vloeide mee met Keiths gitaarspel, Charlie Watts als vanouds de Zwitserse klok met de vette aanslag op de kleinste drumkit uit de rockgeschiedenis. Zalig!

Bejaarden met honger
Kijk, als ze van wal steken met 'Jumping Jack Flash' en bij het eerste refrein zit het geluid al haast perfect, dan kan er eigenlijk al niet veel meer foutgaan. En honger dat die bejaarden uitstralen, Jagger zou zo zijn tanden in die 65.000 fans zetten. Suarez? Amateur!

Als een bronstige haan trippelt hij, de borst hoog, door 'You Got Me Rocking'. Het lijf van een topsporter, de uitstraling van drie keer Fukushima. Rockkeizer zijn en tegelijk balletdanser? Hij flikt het.

De groeven in Micks en Keiths tronies zijn zo diep dat je er met succes naar schaliegas kan boren, maar wat je meemaakt is één en al jeugdige begeerte. Kijk even weg en Mick staat al weer aan de andere kant van het podium, zo'n honderd meter verder. "Het is fijn weer in Werchter te zijn", zegt hij in het Nederlands. Keith en Ron schurken dicht bij elkaar voor 'It's Only Rock and Roll (But I Like It)'. Is de essentie van het bestaan ooit simpeler verklaard?

belga
belga
BELGA
belga
belga

Jagger zingt zuiverder dan ooit, iets spaarzamer dan vroeger maar bijzonder krachtig.  "Dank u, merci bien. Bienvenu à tous", en 'Tumbling Dice' knalt er al door.

Duister, gevaarlijk
Gas terugnemen met een prachtige versie van 'Wild Horses', gekenmerkt door de country-twang die Jagger zo goed beheerst. "Proficiat aan de Rode Duivels", zegt Jagger, en hij zal nog wat zinnetjes in het Nederlands zeggen. Werkt altijd, weet hij. Weinig jonge gasten die zich de moeite getroosten. En vooruit, 'Doom and Gloom', de enige single in de voorbije zeven jaar maar wat voor één. Duister, gevaarlijk, een mokerslag.

Ron Wood steekt zijn eerste sigaret op als Jagger aankondigt dat het publieksnummer vervangen wordt door een hulde aan de pas overleden Bobby Womack, die in 1964 hun eerste nummer 1-hit schreef: 'It's All Over Now'. Zo snel als Wood de ene na de andere sigaret opsteekt, volgt al de broeierige, losgeslagen gospel van 'Out of Control'. Jagger speelt de solo op mondharmonica en hij kan dat nog als de besten.

Tijd voor Keiths open doekje met 'You Got the Silver' en 'Can't Be Seen'. Geen grote of zelfs maar toonvaste zanger, maar die breekbaarheid geeft net een extra dimensie. A

Moerasblues
Als Jagger terugkeert en op de smoelschuiver begint te duelleren met oudgediende wondergitarist Mick Taylor (dik geworden!) weet je dat we vertrokken zijn voor de dik twaalf minuten durende kleverige moerasblues van 'Midnight Rambler'. Hier begint het wat te miezeren, maar het kan niemand wat schelen. Ook Jagger niet, die op zijn catwalk dan maar een hoed opzet. "Jullie klinken geweldig", zegt hij na de publiekszang in discostamper 'Miss You'.

Ongenadig leggen ze er de zweep een laatste keer op met 'Start Me Up', gevolgd door 'Sympathy for the Devil'. Jagger in een rood-zwarte cape met daaronder een goudkleurig hemd, het leek de Belgische driekleur wel. Ook gemerkt dat Charlie een rood T-shirt, een zwarte broek en gele sokken droeg? Steek die vent in een jutezak en hij is nog 'every inch a gentleman'. 'Brown Sugar' er achteraan, moeten er nog hits zijn? Nee, want dan is het gedaan. Zelden zijn twee uur zo snel voorbijgevlogen. Toegiften? Zoals gewoonlijk tijdens deze 14 On Fire tournee 'You Can't Always Get What You Want', met het Utrechts koor Dekoor, en hekkensluiter 'Satisfaction'.

Nergens een verveeld gezicht, iedereen content met wat hij/zij voor zijn/haar 90 dan wel 150 euro kreeg want we waren getuige van een historisch moment. En ja, ze waren verdomme goed. Tussen 1989 en nu zag ik ze elf keren, en dit concert hoort in de topvijf. Omdat daar weer een team staat. Omdat de band superhecht speelt. Omdat Keith sinds de val uit zijn palmboom in 2007 geen olifantenpoeder meer door zijn neus jaagt en omdat Ron al drie jaar droog staat? Wie weet. Maar zeker omdat het de laatste keer was dat je dit rhythm & bluesbandje met de jazzdrummer kon zien.

belga
belga
belga
belga
BELGA

Setlist

Jumpin' Jack Flash
You Got Me Rocking
It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It)
Tumbling Dice
Wild Horses
Doom and Gloom
It's All Over Now
Out of Control
Honky Tonk Women
You Got the Silver
Can't Be Seen
Midnight Rambler
(met Mick Taylor)
Miss You
Gimme Shelter
Start Me Up
Sympathy for the Devil
Brown Sugar
Encore:
You Can't Always Get What You Want
(I Can't Get No) Satisfaction
(met Mick Taylor)




Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels