"Wij waren beter dan The Stones, ik zweer het u"

Little Jimmy, met zijn 70 jaar een leeftijdsgenoot van Mick Jagger. "Of ik weer in hun voorprogramma zou willen staan? Ja, maar ze zouden moeten opletten dat ik ze niet wegblaas".
L.B. Little Jimmy, met zijn 70 jaar een leeftijdsgenoot van Mick Jagger. "Of ik weer in hun voorprogramma zou willen staan? Ja, maar ze zouden moeten opletten dat ik ze niet wegblaas".
Little Jimmy, alias Don Croissant, speelde in 1966 met zijn band Little Jimmy and the Sharks ("drie Indonesiërs, een Surinamer en ik") in het voorprogramma van The Rolling Stones toen die optraden in het sportpaleis van Schaarbeek. Zeven jaar later, in 1973, bood Keith Richards de Gentenaar dé carrièrekans van zijn leven. Maar Jimmy, die inmiddels van Brussel zijn nieuwe thuishaven maakte, koos voor zijn gezin. "Velen hebben me verweten dat ik die kans niet heb gegrepen. Dat ik stom was. Bullshit. Heb ik iets verkeerds gedaan door voor mijn vrouw en kinderen te kiezen? Ach, misschien had ik de plek kunnen innemen waar Ron Wood nu staat, maar dat is fantasie". Daarbij: "Wij waren beter dan zij".

Marcel Claeys staat op zijn identiteitskaart, maar iedereen noemt hem Jimmy. Of Don. Levensgenieter, bluesfanaat, non-conformist, anarchist.

Jukeboxen in cafés
Geboren in de volkse Gentse deelgemeente Ledeberg, waar hij als kind Sam Cooke, Chuck Berry, John Lee Hooker, Fats Domino en Little Richard ontdekte op de jukeboxen in de cafés die hij met zijn ouders bezocht. Zijn oom leerde hem mondharmonica spelen, Jimmy was nog geen veertien toen hij lid werd van Harmonie Sint-Cecilia. En toen ontdekte hij de gitaar en richtte hij zijn eerste bandjes op.

Begin 1966 speelde hij met Little Jimmy and The Robots, toen hij in Blankenberge een rock-'n-rollensemble bezig zag: The Sharks, drie Indonesiërs en een Surinamer. Het klikte en in maart 1966 speelden ze elke zondagnamiddag in Brussel.

Zelfde invloeden
"Van drie tot zes uur in de namiddag speelden we zes maanden lang in Club des Aigles, één van de kelderclubs op het Martelarenplein waar nu de Vlaamse Gemeenschap huist. Op een zondag kwam iemand van de organisatie van het concert van The Rolling Stones op me af. Pierre Rock and Roll noemde iedereen hem. 'Als je wil, kan je het voorprogramma van The Stones spelen'. Dat was direct in orde".

"Of ik toen een fan was van The Stones? Sowieso. De muziek die ik speelde en waar ik zot van was en nog ben, dat waren ook de invloeden van de Stones in die tijd: Chuck Berry, Bo Diddley, Jimmy Reed. Ik ben nog meer fan van oude bluesmuzikanten als John Lee Hooker, Muddy Waters en Little Walter, en ook daar kenden The Stones alles van. Pas op, ook zij speelden toen nog overwegend covers. Alle beatgroepen hadden in die tijd dezelfde invloeden: blues en rhythm and blues. Een Beatlesfan ben ik nooit geweest, hoe goed ze ook waren. Zij hadden minder die invloeden."

"Ons optreden begon om drie uur in de namiddag, en ik moest die avond nog in Gent gaan spelen. Ik heb toen niet met The Stones gesproken, nee, ze hadden toen al elk twee bodyguards. Dat waren taferelen als bij de Beatlemania, hé. Na ons optreden heb ik ze vanuit de coulissen een paar nummers zien spelen. 'The Last Time', 'Tell Me' en ik denk '19th Nervous Breakdown'. Wij waren beter dan zij, ik zweer het u, en ik ben geen dikke nek. Die zaal zat ook niet vol, enkel het middenplein was gevuld, op de tribunes zat niemand. Ik denk dat er zo'n 5.000 man was".

Lees verder onder de clip.

Ons optreden begon om drie uur in de namiddag, en ik moest die avond nog in Gent gaan spelen. Ik heb toen niet met The Stones gesproken, nee, ze hadden toen al elk twee bodyguards. Dat waren taferelen als bij de Beatlemania, hé. Na ons optreden heb ik ze vanuit de coulissen een paar nummers zien spelen. 'The Last Time', 'Tell Me' en ik denk '19th Nervous Breakdown'. Wij waren beter dan zij, ik zweer het u, en ik ben geen dikke nek. Die zaal zat ook niet vol, enkel het middenplein was gevuld, op de tribunes zat niemand. Ik denk dat er zo'n 5.000 man was

Pelgrimstocht uit nostalgie
"Datzelfde jaar is het Sportpaleis van Schaarbeek afgebroken, nu staat op die plek de Brusilia Building. Maar de catacomben van het Sportpaleis kan je nog zien. Later ging ik daar wel eens rondhangen, op pelgrimstocht. Uit nostalgie, ja. Maar de boel was afgezet met prikkeldraad en ik heb er mijn handen eens aan gesneden. Daarna ben ik er niet meer geweest".

Heb je The Stones ooit teruggezien?
"Ja, in het Sportpaleis in Antwerpen, in 1973. Ze speelden toen met een grote bezetting, met onder meer Billy Preston en Bobby Keys. Straf optreden. Ik was er met mijn toenmalige madam en ik weet niet hoe we het hebben klaargespeeld, maar we stonden helemaal vooraan. Enfin, na het optreden moet heel die foule, 15.000 man, naar buiten en ik had geen zin om aan te schuiven".

"Zie ik daar een deur, zeg ik tegen mijn madam: 'Kom, we zullen langs daar ook wel buiten geraken'. Trek ik die deur open, staan we buiten en zie ik daar een witte Mercedes 600 staan. Met Keith en Anita Pallenberg op de achterbank. Keith trekt zijn venster af en ik denk 'die gaat iets zeggen over ons optreden van 1966'. Maar nee. Hij zegt: 'We're off to Munich, hop in'. Stond ik daar met mijn mond vol tanden. Ik had een madam en twee kinderen die bij een babysitter waren. Op dat moment heb ik voor mijn gezin gekozen. Was ik toen in die auto gestapt, mijn leven zou er wellicht anders uitgezien hebben. Veel mensen hebben me dat later doorgestoken. Dat ik niet voor mijn carrière heb gekozen. Bullshit. Heb ik iets verkeerds gedaan door voor mijn madam en mijn kinderen te kiezen?".

"Maar ik heb dus nooit geweten of Keith me op dat moment heeft herkend. Veel mensen geloven dat verhaal niet. Mijn madam van toen, de moeder van mijn kinderen, is helaas vroeg gestorven dus zij kan het niet meer bevestigen. En Keith zal het wellicht niet meer weten. Maar ik zie het nog zo voor me, surtout Anita met haar zeemansklakske op en haar lange benen in cowboyboots die op de rug van de voorste zetel lagen. Ik heb toen weinig kunnen zeggen maar ja, mijn leven had toen een andere wending kunnen nemen. Misschien had ik Mick Taylor kunnen vervangen en was er nu geen sprake van Ron Wood (lacht). Nee, dat is fantasie, maar dat moment zal ik nooit vergeten".

"Of ik zondag naar Werchter ga? Nee, ik kan niet, ik moet twee optredens doen in Frankrijk, in de buurt van Carcassonne. Ook niet slecht, he? Jong, ik ben content".

L.B.

Trek ik die deur open, staan we buiten en zie ik daar een witte Mercedes 600 staan. Met Keith en Anita Pallenberg op de achterbank. Keith trekt zijn venster af en ik denk 'die gaat iets zeggen over ons optreden van 1966'. Maar nee. Hij zegt: 'We're off to Munich, hop in'. Stond ik daar met mijn mond vol tanden. Ik had een madam en twee kinderen die bij een babysitter waren. Op dat moment heb ik voor mijn gezin gekozen. Was ik toen in die auto gestapt, mijn leven zou er wellicht anders uitgezien hebben

"Onlangs heb ik op televisie het optreden gezien dat The Stones vorig jaar in Hyde Park gaven, en het is me op muzikaal vlak wat tegengevallen. Ron en Keith spelen de boel uit elkaar, ze houden het niet strak genoeg".

"Ik speel alleen nog solo. Zo heb ik geen last van het gezaag van muzikanten, want die zijn nooit content. Misschien ben ik ook zo, maar van mezelf heb ik geen last".

Je hebt met The Sharks in 1966 en 1967 ook voorprogramma's gedaan van The Who en The Kinks. Hoe flikte je dat?
"Ja, en voor The Spencer Davies Group en The Small Faces ook. Die gasten kwamen met de boot naar Calais. Die speelden op kermissen in tenten, de Fransen konden er toen nog wat van hoor. In België speelden die gasten niet in de jaren zestig, maar in Roubaix, Tourcoing, Reims, daar was het te doen. Mijn manager regelde dat allemaal. Hoe die heette? Van Loo, maar zijn voornaam ben ik vergeten. Hij was de man die later Patrick Hernandez en Madonna ontdekte. Hubert of zo".

(Jean Van Loo werd de manager van Patrick Hernandez. In de jaren zeventig verbleef de jonge Madonna bij Van Loo in Aalbeke. Ze zong backings en danste bij Hernandez, nvdr).

The Who in westerndorp Woluwe
"In 1967, na de split van The Sharks, had ik een soulformatie, The Jimmy Clay Style. Naar mijn achternaam, Claeys. Met Hammondorgel en blazers, zes of zeven man. Van Loo stelde me toen voor een soulversie op te nemen van het nummer 'Valentine' van Maurice Chevalier. 'Gho, laat mij gerust', heb ik gezegd. Hij zei: 'Ge gaat iets missen, dat wordt een hit van Lille tot aan de Côte d'Azur'. Maar ik had er geen goesting in".

kos

"The Who, dat was wel in België. Die kwamen naar Woluwe City, waar nu het Shopping Centre staat. Dat was daar een cowboydorp toen, iedereen liep daar gekleed als cowboys en cowgirls. Ze hadden er een Europatent gezet, zo'n spel waar wel 5.000 man binnen kon. Daar heb ik van genoten. Ik hou van muziek die uitfreakt en daarvoor ben je bij The Who aan het goeie adres".

"Die gasten komen daar toe in een witte Rolls Royce uit de jaren dertig die ze hadden gehuurd. Keith Moon doet die achterdeur open en ze valt er af. Het was de tijd dat ze van die witte hemden met jabots droegen, van die frullen op de borst. Hun jabots hingen vol spaghettisaus, dus ze hadden zich al geamuseerd. Man, die gasten begonnen daar met 'My Generation'. Middenin het nummer kwam er geen klank meer uit Pete Townshends  gitaar. Smijt hij die Fender Telecaster daar in stukken kapot. Moon stampt heel zijn drumstel vooruit. John Entwhitstle zat met zijn rechterarm in de plaaster. Die zanger zwaaide toen al met zijn micro, maar daar zaten toen nog geen sloten op. Die micro vliegt daar in de zaal. Wah! Dat werd daar een gedoe man. De Knack had het daarna over 'een fantastische happening'".

Afrikaanse prinsessen
"Of ze doorgespeeld hebben? Ik weet het niet, ik moest toen om zes uur ergens anders zijn. Ik moest in het kasteel van Ham in Steenokkerzeel gaan spelen voor keizerin Zita van Oostenrijk en Otto von Habsburg. Een prachtige mens, die Otto von Habsburg. Hij sprak vloeiend Frans, Engels en Nederlands. Hoe ik daar ontvangen ben! Eten en drinken à volonté en er liepen daar Afrikaanse prinsessen rond met een tulband op hun hoofd. The Who kon de pot op".

Mochten ze je vragen, zou je opnieuw het voorprogramma van The Stones spelen?
"Ja, dan zou ik Keith ook eens kunnen vragen of hij me in '73 had herkend van die keer in '66. Maar ze zouden verdomme moeten opletten dat ik ze niet wegblaas, ik zweer het u. Enfin, ik was trots toen ik zag dat Triggerfinger in hun voorprogramma stond in Hyde Park. Eindelijk weer een Belgische band in hun voorprogramma".

Little Jimmy speelt op 6 juli in De Loge, Annonciadenstraat 5 te Gent en tijdens de Gentse Feesten, op 21 juli, in de Hotsy Totsy, Hoogstraat 1 te Gent. Oh, en The Rolling Stones spelen aanstaande zaterdag op TW Classic, maar dat is uitverkocht.

Ik was trots toen ik zag dat Triggerfinger in hun voorprogramma stond in Hyde Park. Eindelijk weer een Belgische band in het voorprogramma van The Stones