Laura Lynn wil wel trouwen, maar... "Matthias zal me niet meer vragen, en da's vooral mijn eigen schuld"

Kristof Ghyselinck
"Eliana wil zeker geen broer of zus", zegt Laura Lynn (42). "Volgens haar is er thuis geen plaats meer." Ook Laura zelf, die voor het eerst een country-cd uitbrengt, en haar vriend Matthias (32) beschouwen hun gezin als compleet. "Maar een huwelijksaanzoek zou ik nu níet meer afslaan", aldus Laura.

Deze week mag Laura Lynn een feestje bouwen, want ze heeft een nieuw album uit. Op ‘Country’ covert de schlagerkoningin haar favoriete countryliedjes. Een toch wel verrassende carrièreswitch.

"Ik blijf dezelfde Laura Lynn, hoor", zegt de zangeres, die eigenlijk Sabrina Tack heet. "En ik wil die titel van schlagerkoningin ook gewoon behouden. Maar ik luister graag naar country, en probeer op mijn albums graag eens iets nieuws uit. Bij mijn optredens zal ik mijn repertoire nooit helemaal omgooien of constant een cowboyhoed en ruitjeshemd dragen. Mijn fans zouden dat ook niet appreciëren, denk ik."

Zouden ze je dat zeggen?

O, ja. Mijn fans nemen geen blad voor de mond, zowel over mijn ­muziek als over mijn kledij of wat ik in interviews zeg. Dat stoort me ook niet. En als ik vind dat ze gelijk hebben, pas ik me aan.

In het openingsnummer van je nieuwe album, ‘Ik trek het me niet aan’, zing je: ‘Ik ben opgestaan, zonder kleren aan, want dat voelt zo lekker aan, en de buurman lacht, want die had dat niet verwacht’. Uit het leven gegrepen?

Tuurlijk. Matthias, Eliana en ik lopen thuis niet constant naakt rond, maar dat gebeurt, ja. We moeten voor elkaar toch niet beschaamd zijn? Soms vergeet ik dat ik nog geen ­kleren aanheb en besef ik dat pas wanneer ik al in de tuin of het tuinhuisje sta. Gelukkig heb ik geen glurende buurman. Enkel een lieve buurvrouw, en die heeft me nog nooit in mijn blootje gezien.

In je videoclip loop je ook schijnbaar ­zonder gêne naakt rond.

Het blijft erg zedig, vind ik. Je ziet enkel mijn blote rug. Meer zou ik ook niet willen, want dat hoort niet bij mij. Ik ben redelijk preuts. Als ik met verschillende artiesten een loge deel, zie ik anderen altijd schaamteloos in hun slip rondlopen. Prima, maar ik scherm me liever wat af als ik mijn kleren wissel.

In dat bewuste nummer zing je ook: ‘We zijn net getrouwd’.

Toen ik dat inzong, stond ik er niet bij stil, maar veel fans wezen mij er nadien op dat ze die passage heel vreemd vonden. Want ik ben inderdaad nog altijd niet gehuwd. En dat heb ik wellicht aan mezelf te danken.

Hoezo?

Toen Matthias en ik pas een koppel werden, maakten we enkele duidelijke afspraken. Zo zei ik hem dat ik zeker nog een kind wilde en daar ook niet te lang mee wilde wachten. ­Matthias vond dat oké. Maar ik heb hem toen ook duidelijk gezegd dat ik nooit zou trouwen. Hij hoefde mij de vraag niet eens te stellen, want ik zou toch ‘nee’ zeggen.

Waarom?

Trouwen boezemde me angst in. Mijn ouders zijn destijds gescheiden, en die breuk heeft er bij mij lelijk ingehakt. Daardoor heeft trouwen voor mij een negatieve bijklank ­gekregen. Ik vermoed dat ik mijn toekomstig kind wilde behoeden voor de pijn en het verdriet dat zo’n breuk met zich kan brengen.

Denk je nu nog altijd zo over het huwelijk?

Ik moet toegeven dat ik daar ­vandaag, acht jaar later en met onze prachtige dochter Eliana in de buurt, anders tegenaan kijk. Ik schrik ervan, maar ik ben zelfs serieus bijgedraaid.

Kristof Ghyselinck

Je zou een bruiloft nu wel zien zitten?

Een huwelijk zou ons leven volgens mij nog perfecter kunnen maken, ja. Binnenkort stapt één van mijn beste vriendinnen in het huwelijksbootje, en als ik zie wat dat met haar doet, kriebelt het bij mij nog meer.

Waar wacht je dan nog op?

Ik heb Matthias al een paar hints gegeven: ‘Van mij mag het nu toch, hoor.’ Maar ik voel dat het voor hem niet meer hoeft. Misschien ook ­vanwege mijn harde woorden en veto van destijds. Hij vindt dat wat wij nu hebben, sowieso al perfect is. Nee, ik denk dat het er niet meer van zal komen.

Ontgoocheld?

Ach, misschien heeft Matthias wel gelijk. We zijn nu heel gelukkig. En onze dochter zorgt voor een veel waardevollere band dan een jawoord.

Dat Matthias en jij zo’n hecht koppel zouden worden, stond niet in de sterren geschreven, hé?

Ons pad begon erg hobbelig, ja. Ik had net een andere relatie achter de rug, en her en der werd gesuggereerd dat Matthias en ik al iets hadden toen ik nog met mijn ex was. Pijnlijke en onterechte insinuaties. Ook ons leeftijdsverschil van tien jaar zorgde voor vervelende opmerkingen. Ze noemden ­Mathias mijn toyboy en zo... En dan was er ook nog een praktisch probleem. In het begin werkte Matthias nog bij zijn vader in de zaak, op 150 kilometer van mijn huis in Ardooie. Maar gelukkig zijn al die ­obstakels nu verdwenen.

Jij en Matthias hebben allebei een bloeiende carrière. Hoe lossen jullie dat thuis op?

Deze zomer is die combinatie voor het eerst een probleem gebleken. Alleen al deze maand stonden er 30 optredens in mijn agenda. Het is niet evident om dat thuis allemaal geregeld te krijgen. Aangezien mijn mama mij begeleidt bij mijn optredens en Matthias vergezeld wordt door zijn vader, moet mijn schoonmoeder soms op Eliana komen passen. Maar zij woont 150 kilometer verderop. Niet simpel dus. Vandaar dat we overwegen om een vaste babysit in te schakelen. Zeker omdat Eliana, die volgende maand zes wordt, vanaf september naar het eerste leerjaar gaat en dus schoolplichtig is.

Gaat je dochter weleens mee naar optredens?

Als die in de namiddag zijn, altijd. En dat doet ze graag. Dan wordt ze door de dansers in de watten gelegd en mag ze glitterpakjes aantrekken of krijgt ze een valse staart in haar haar. Ze weet wat mijn job inhoudt en aanvaardt dat. Ik heb nooit het gevoel: ‘Ocharme, dat kind moet mij veel missen.’ Want overdag ben ik vaak thuis. Matthias en ik hebben echt wel het gevoel dat er thuis een ­gelukkig kind rondloopt.

Overwegen jullie nog een tweede?

Voor mij hoeft het niet. Ik was ook enig kind en vond dat prima. Eliana wil zeker geen broer of zus. Volgens haar is er thuis toch geen plaats meer. (lacht)

In het nummer ‘Blijf toch bij mij’ zing je over een slippertje dat je hebt beleefd en dat je hoopt dat je partner je kan vergeven. Is ook dat...

(pikt in) Nee, dat is niet auto­biografisch. Gelukkig maar. Matthias en ik hebben soms wel woorden, maar vreemdgaan vind ik toch een stap te ver. Als Matthias dat doet, staat zijn valies klaar. Hij weet dat. Daarbij, hij denkt er net zo over wat mij betreft. Ik heb vriendinnen die vinden dat je na een slippertje wél een koppel kan blijven: ‘Want als je hem echt graag ziet, kan je hem dat vergeven.’ Ik betwijfel dat. Al hoop ik vooral dat we zo’n gesprek nooit zullen moeten voeren.




5 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • piet devlieger

    Als iemand - en vooral een vrouw - tegen mij één keer neen zegt, of "misschien" dan is het voorbij. Hopelijk denkt Matthias er ook zo over. Niet met je voeten laten spelen, jongen, laat ze maar verder hints geven. Je bent gelukkig en tevreden met de huidige situatie, prima. Houden zo.

  • Ad Dezutter

    Alee da weten we nu ook, bedankt voor de info

  • Herwig Michiels

    Ik was ooit in een hotel in Bodrum waar zij op een dag kwam aanwaaien, ze bezag niemand en de meesten vonden haar een trutteke.

  • Berthie Gijsen

    Ik zal haar ook niet vragen.

  • Lydia Appelmans

    Uit elkaar gaan als je getrouwd bent of niet getrouwd....voor het kind blijft het hetzelfde !