Helena Lambrecht over vader Christophe: “Het gebeurt nog vaak dat ik denk: even papa bellen”

Helena en Christophe Lambrecht.
VRT, ANP Helena en Christophe Lambrecht.
Op zondag 5 mei verloor Helena Lambrecht (17) wat haar het dierbaarst was. Christophe Lambrecht - presentator op Studio Brussel, maar vooral: haar papa - zou gaan joggen, toen zijn hart het begaf. Hij was slechts 48. In HUMO vertelt ze over het gemis van haar vader, tevens ook haar soulmate.

“Ik ben een kopie van mijn papa”, vertelt ze. “Toen we zijn verjaardag vierden, zeiden Sofie Lemaire en Siska Schoeters me hoe zot het is dat ik zo op hem lijk - ze vonden geen enkel verschilpunt. Net dat maakte het zo makkelijk om met hem te communiceren. Ik herkende me in mijn papa, en mijn papa herkende zich in mij. We begrépen elkaar, ja. en daardoor ben ik nu niet alleen mijn papa kwijt, maar ook mijn soulmate, mijn beste vriend. In een halve seconde is het meest substantiële deel van mijn leven gestolen.”

En de twee hadden geen geheimen voor elkaar, vertelt ze. “Geen énkel. Daar ben ik nu, na de tragedie, zo blij om: ik heb hem altijd alles eerlijk gezegd. Ruzies met vriendinnen, gedoe met vriendjes - hij kende elk detail van mijn leven. We vertrouwden elkaar, en konden niets verborgen houden voor de ander. We praatten veel, maar eigenlijk hadden we maar weinig woorden nodig.”

Geluk

“Het klinkt misschien gek uit de mond van een 18-jarige, maar ik ben op zoek naar standvastigheid. Een nest, ja: elke dag kunnen thuiskomen”, vertelt Helena. “Simpel, eenvoudig geluk. Ik hoop dat het nog kan, want na de dood van papa heb ik lang gedacht dat ik nooit meer oprecht gelukkig zou kunnen zijn. Nu zijn er weer momenten waarop ik er wél in geloof. Maar het is nog heel broos allemaal. Het gebeurt nog vaak dat ik denk: even papa bellen. Een seconde later beukt de realiteit dan binnen: hij is er niet meer. Hij is er écht niet meer.”

Lees het volledige interview met Helena in HUMO. 




7 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Frank Elen

    Ik wens je alvast heel veel succes om dat geluk (terug) te vinden! Gelukkig zijn is net zo'n basisbehoefte als eten wat mij betreft. Je kan zonder maar het blijft niet duren, het is niet of moeilijk leefbaar zonder een gevoel van geluk en het zit soms in een klein hoekje.

  • Kenny Brusseel

    Ik ken dat gevoel mijn vader is twee jaar geleden onverwachts overleden aan een hartaderbreuk

  • Audrey Kenny Bogaert

    Bij mijn papa is het nu 8j geleden het blijft pijn doen

  • Loesje Vranken

    Opschrijven in een dagboek wat je iemand wil vertellen die je ontzettend lief had en is heen gegaan. Dat doet deugd en verzacht de pijn.Verdriet gaat nooit weg, het slijt wel een beetje.Mijne pa ook plots van hartaderbreuk overleden. Heb hem nog maanden mijn naam horen roepen , is verschietelijk en je weet dat het niet kan.Oorzaak is dat je geen afscheid hebt kunnen nemen psychologisch gezien.Veel sterkte Helena!

  • Philomena Vanderweyen

    Heb dat gevoel ook nog altijd met kerst denk ik dan mag niet vergeten om een kerstblok gevuld met pralines te kopen voor mijn vader,om dan te beseffen dat hij er niet meer is.Wens je heel veel sterkte lieve meid,langzaamaan verdwijnt de pijn en blijven enkel de mooie herinneringen,geef het de tijd.