Onze Hobbit-winnares telt in haar dagboek af naar privéscreening met Peter Jackson

.
Dit weekend was het zover: winnares van onze The Hobbit-fanwedstrijd, Ann 'Arwen' Mannens, nam samen met haar vader het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland. Aan de andere kant van de wereld maken ze een unieke screening mee van 'The Hobbit: The Battle of the Five Armies', en dat in het bijzijn van regisseur Peter Jackson. Dit is haar dagboek.

Dag 0 (31/10/2014)

Een dag waarnaar werd uitgekeken begon met lichte paniek. Toen de wekker afging, wilde ik weten hoe het met mijn reisgenoten was. Je weet wel, degenen die vertraging hadden gisteren. Maar ook degenen die misschien ook gewekt waren op een onmenselijk uur door het doordringende geluid van hun wekkers. Ik zag enkele ongeduldige berichten op onze Fellowship-pagina. Een leuk gevoel, iedereen zo enthousiast zien.

Tot ik naar de wekker keek en bemerkte dat het al kwart voor vier was! Als bezeten sprong ik uit bed, angstig dat ik me overslapen had, vrezend dat ik mijn vlucht zou missen! Ik denk niet dat ik me al ooit zo snel heb aangekleed. Toen ik bij mijn ouders thuis kwam, bleek ik echter goed op tijd. Tja, dat kan je hebben als je vergeet je wekker op winteruur te zetten! Ter mijner verdediging; het alarm van dat rotding gebruik ik eigenlijk nooit. Ik word liever wakker met goede muziek. Ach ja, wakker was ik alleszins (lang leve de smartphones die zichzelf automatisch aanpassen aan uurveranderingen)!

In Heathrow kreeg de Fan Fellowship stilaan vorm. Elaine (Nederland), Melissa (Finland), Kyle (UK), Domenico (Italië)... Een voor een kwamen we ze tegen. Heel kort. Elk nog eventjes onze eigen weg gaand alvorens te verzamelen aan de gate. We hadden een beetje gehoopt op het vliegtuig van Smaug, maar zolang er een stond waarin een plaats gereserveerd was, waren we met alles blij.

.
.
.

Dag 1 (02/11/2014)

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik 1 of 2 november moet gebruiken als dag 1. Net zoals ik er nog niet helemaal uit ben of ik 1 november 2014 effectief heb meegemaakt. Ik ben op 31 oktober in een vliegtuig gestapt, heb het nacht weten worden, en toen het terug dag werd, en ik landde op Auckland, was het plots 2 november! Alsof iemand gewoon een dag uit de scheurkalander haalde en niemand daar iets van durft te zeggen.

Nieuw-Zeeland is voor mij altijd een droom geweest. De sfeer er rond voelt magisch aan. En die perceptie werd vanochtend bevestigd toen ik voor het eerst in mijn leven een perfect ronde regenboog zag. Een ring van kleuren, weerspiegeld in de wolken. Met in het midden de schaduw van ons vliegtuig. Een uniek zicht, vlak voor onze landing in Auckland.

Tijdens het ontbijt in het hotel in Auckland werden we ingedeeld in vier groepen. Allemaal geografisch bepaald; Elfen van Azië, Hobbits van Amerika, Dwergen van Europa en Tovenaars van Australië, Nieuw-Zeeland en de rest van de wereld. Erg strikt is die indeling echter niet. Zelf ben ik immers een Tovenaar. Dit omdat er te veel Europeanen waren.

Zeer uitzonderlijk mochten we met de vier bussen op de landingsbanen van Auckland Airport rijden. Recht naar het Dwergenvliegtuig. Daar was het tijd voor de eerste groepsfoto's. Onmiddellijk werd duidelijk hoe groots deze reis gaat worden. Tientallen fotografen bijeen verzameld om ons een hele week te volgen.

Na de luchthaven was het een kleine drie uur rijden richting 'Destinction Rotorua', ons hotel voor twee nachten. Een blitsbezoek voorlopig. Want ik had net mijn koffer neergezet toen het brandalarm ons allemaal naar buiten joeg.
 
Recht de bus op richting Te Puia, waar we een rondleiding kregen bij en door de Maori's. Hoewel duidelijk een toeristische bezienswaardigheid / reconstructie, toch een zeer mooi bezoek. De Pohutu Geyser zien uitbarsten was redelijk spectaculair en de gids was Dala, een zeer spontane, gezellige dame. Dala, half-Maori en half-Schots, is lid van de "Te Whakarewarewatangaoteopetauaawahio"-stam. Ik voel een 10-punten vraag opborrelen voor een volgende quiz.

's Avonds werden we uitgenodigd op een nagespeeld ritueel en een groot avondmaal. De "hangi", een maaltijd op traditionele wijze gemaakt in schalen onder de grond.

Sommige winnaars hielden 's avonds nog een filmavondje op de kamer. Maar na een vijftigtal uren wakker te zijn, gingen voor mij de lichten al rond 21u uit. Wat een heerlijke dag!

.
.
.
.
.

Dag 2 (03/11/2014)

Mijn verslag van vandaag zou veel te lang zijn moest ik alle details kunnen en mogen geven. Een dag vol geheimen en verrassingen om nooit meer te vereten.

Deze ochtend zijn we naar de Skyline van Rotorua geweest. Met een kabellift de berg op, recht de mist in. Door de regen en de mist was het uitzicht beperkt, maar dat wilt niet zeggen dat ik er niet van genoten heb.
 
Eenmaal boven konen we verschillende activiteiten kiezen. Ik heb gekozen om twee maal de Sky Swing te doen. Een soort kermisattractie die je omhoog trekt, en je vervolgens afschiet in de richting van de afgrond. Manesha (Nieuw-Zeeland) en ik konden niet anders dan twee maal te gaan. De luge en de Zipwire hebben we daardoor niet kunnen doen.
 
Een stevig middagmaal later belandden we op de bus richting Matamata. Met de nodige tussenstop aan een souvenirwinkel waar vooral het standbeeld van Gollum veel aandacht trok.
 
De volgende stop was Hobbiton. Een begeleide toer langs alle huisjes, tientallen verhalen en anekdotes over de films en de acteurs, honderden foto's van deuren,... Het was exact hoe ik het mezelf had voorgesteld, maar dan met nog een mooier uitzicht. Vaak vind je op toeristische plaatsen her en der infrastructuur die in de weg staan voor goede foto's, vind je inscripties op bomen en voorwerpen...

Hobbiton is niet zoals andere bezienswaardigheden. Het is zeer proper en de gidsen houden sterke controle. Op bijna elke plaats waar je halt houdt, krijg je een prachtig uitzicht over de door schapen begraasde heuvels, of het prachtige meer met aan de overzijde "The Green Dragon".
       
Eenmaal aan "The Green Dragon", kregen we allemaal een frisse pint bier aangeboden. Echt Hobbitbier. Ik drink normaal enkel kriekenbier, maar vandaag waren het drie volle pinten ale. Met onze pint in de hand werden we naar binnen gebracht. Papa en ik waren foto's aan het nemen toen iedereen plots begon te krijsen. Toe we naar de feestzaal gingen was de verbazing groot om Mark Hadlow (Dori) te zien. Binnen volgden ook John Callen (Oin), Jed Brophy (Nori) en Stephen Hunter (Bombur). Ik heb hen allen héél kort kunnen spreken. Geweldige sympathieke en vooral goedlachse mannen.
 
Dacht je echt dat de verrassingen daar stopten? Na een beetje tijd om te oefenen op boogschieten (waar ik in een verdienstelijke poging 41 punten haalde met vijf pijlen), een hapje te eten, en een babbeltje te slaan, werd er gevraagd om allemaal bijeen te komen aan de partytent. Binnen stonden stoelen voor grote schermen opgesteld. GSM's en camera's ten strengste verboden. Lichten uit, Sir Peter op groot scherm. Wat we allemaal hoorden en zagen mag niet gezegd worden.. Maar wat ik wel kan meedelen is dat de nieuwe trailer geweldig was! Kippevel! Overdonderend!

Na een prachtig afsluitend vuurwerk mochten we nog één keer de Hobbitholen bezoeken bij nacht en dan was het weer de bus op.

Deze dag was zo prachtig, dat ik nog steeds niet geloof dat dit allemaal echt gebeurd is. We krijgen hier zoveel en worden hier als prinsen en prinsessen behandeld door iedereen van de crew...

Er zijn gewoon geen woorden voor!

.
.
.
.
.

Dag 3 (04/11/2014)

Vandaag stond er een hotelswissel op het programma. Van Rotorua vlogen we reeds zeer vroeg door naar het Zuidereiland. Reeds in het vliegtuig werd duidelijk hoe prachtig deze streek is. Ik vond Matamata al heel mooi, maar het Zuidereiland kan je hier moeilijk mee vergelijken. Je vliegt over besneeuwde bergkammen en ziet de helderste meren onder je opduiken. De landing is alsof je in een sprookjeswereld terechtkomt; naast de Remarkables met hun sneeuwtoppen, en anderzijds frisse groene kleuren van planten die zich niet lijken te deren aan de koude. Natuur op zijn mooist. Ik hield onmiddellijk van deze plek.

Vanaf de luchthaven vertrokken we met 4x4's. Een trip lang prachtige filmlocaties van zowel LOTR als The Hobbit. Adembenemende beelden waarin je sommige stukken uit de film echt kunt herkennen, ook al zijn ze nooit helemaal hetzelfde.

De 4x4's brachten ons uiteindelijk tot in Paradise, een plek die ik hoopte te bezoeken. De rust die deze plaats uitstraalt is met niets anders te vergelijken. Eindeloos lijkende weilanden waar schapen rustig grazen, en die uitlopen tot de voet van de bergen.

Nadat er hapjes en drankjes werden voorzien, begon een speciale wedstrijd. Ergens in Paradise (in een afgebakend stuk), lag een schat verborgen. Niemand wist welke, maar we wisten wel dat de prijs zéér begeerd was. De vinder van deze schat mag immers naast Peter Jackson zitten tijdens de screening vrijdag!

Als gek begon ik zo ver mogelijk naar achteren te lopen. 150 fans zoekend naar een onbekend voorwerp? Allemaal op een hoopje? De kans dat je dan zou winnen was redelijk klein. Achteraan was niemand, dus ik zou de zoekende groep tegemoet komen. Ik nam snel enkele holen in bomen mee, maar bleef doorlopen tot een crewlid me het einde van het zoekgebied aanwees. Daar liep ik de grens af. Nog twee andere fans volgden dezelfde strategie. Voor mij lag een prachtige oude boom op de grond. Zijn wortels helemaal uitgehold. In de wortels blonk iets; een gouden grote ring!! Ik nam hem voorzichtig op en keek in de ogen van een lachend crewlid! Nog voor ik iets kon zeggen begon enkele mensen te roepen en te applaudisseren. IK had de precious! Camera's doken overal op en ik begreep dat dit het mooiste moment van de reis zou inleiden. Sir Peter zou niet alleen mijn tekening krijgen; hij zou ook écht weten wie ik was!

De trip met de bus die we dan maakten is eigenlijk een grote waas in mijn hoofd. 's Avonds verzamelden we allemaal om te gaan bungy-jumpen. Enkel 40 personen mochten dat ook echt doen. En nog bijzonderder; ik mocht als eerste gaan! Dat was echt bijzonder, want iedereen begon mee af te tellen en echt iedereen stond te kijken hoe ik dat deed. Ik KON dus ook gewoon niet anders dan springen! Wat een gevoel! Angst, opwinging, overgave, vrijheid...

DIT is een dag die ik nooit nog vergeet! Ik hoop dat niemand mij wakker maakt uit deze droom!

.
.

Dag 4 (05/11/2014)

Vandaag hadden we vrije keuze uit activiteiten.
- Canyon Swing & Shotover Jet
- Southern Discoveries (cruise met boerderijbezoek)
- Fietsen & Wijnproeven
- Wijnproeven

Paps had niet veel keuze, want ik had reeds gekozen voor de Shotover Jet. Om 9u stond de bus weeral klaar. Onderweg naar de Canyon Swing kregen we tientallen opties van sprongen die we konden maken; hoofd naar beneden, achterwaarts, zittend op een stoel, met twee tezamen... En dat leek me wel wat. De keuze was voor mij snel gemaakt; papa en ik gingen dit samen doen.

Paps was eerder verrast door deze wending. Ik had hem wel verteld over de Shotover Jet, maar dat ander klein detail was ik blijkbaar vergeten. In het center hing een gesigneerd foto van Jed Brophy (Nori) in een ton. Als hij het gedaan had, dan kon ik zeker niet achterblijven!

Ik moet zeggen dat het gezicht van mijn vader geweldig was. Zachtjes schommelend in de Canyon, genietend van het uitzicht en de rust (want na zo'n sprong kom je écht even tot jezelf)...

En dan moest de Shotover Jet nog komen! Met 12 in een bootje vliegen over het water! Binnen hing een foto van Sir Peter te pronken en een foto van Sir Ian McKellen (Gandalf). Hoe geweldig is het om te weten dat we echt in hun voetsporen treden?!

Een echt unieke ervaring!

's Middags werd het een middagje rusten. Een beetje op adem komen voor dè grote dag van morgen. Mijn stem sparen, want die lijkt een beetje zoek te zijn geraakt tijdens deze fellowship.

.