Emily Blunt kruipt 54 jaar na Julie Andrews in de huid van Mary Poppins: "Het origineel heb ik niet meer bekeken"

De vliegende paraplu is, naast haar bodemloze tas, één van Poppins' superkrachten.
RV De vliegende paraplu is, naast haar bodemloze tas, één van Poppins' superkrachten.
Mary Poppins, de Britse supernanny, is terug in de bioscoop met de sequel 'Mary Poppins Returns'. Niet Julie Andrews, maar Emily Blunt (35) treedt deze keer met verbazingwekkende finesse in de iconische rol uit 1964. "Meer dan eens heb ik gedacht: waar ben ik in godsnaam aan begonnen?"

In de nieuwste Disneyprent keert Mary Poppins terug naar Engeland, 25 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film, te midden van de Grote Depressie uit de jaren 30. Deze keer bezoekt ze de kinderen van Michael Banks, die in de eerste film zelf nog een kind was. Poppins lost - weliswaar zonder ook maar één liedje uit het origineel te zingen - al hun problemen op met een flinke dosis magie en de nodige verbeelding, zoals we dat van haar gewoon zijn.

Nochtans kreeg de nanny een upgrade, niettemin door de vertolking van Emily Blunt, die niet per se teruggrijpt naar het origineel. En dat werkt, want critici zijn nu al lovend over haar prestatie als de zingende kinderjuf.

"Ik wist dat het moeilijk zou worden om in de voetsporen te treden van Julie Andrews", zegt Blunt tijdens ons interview in Londen. "Meestal hou ik wel van een uitdaging, maar nooit eerder had ik zoveel schrik voor een project. Ik heb me voorgenomen om deze rol te benaderen zoals elke andere. Dat was nodig, vooral omdat iedereen in m'n nek leek te hijgen. Meer dan eens heb ik gedacht: waar ben ik in godsnaam aan begonnen?"

Naar het origineel heeft ze bewust niet meer gekeken. "Ik wou vooral niet geïntimideerd raken door de vertolking van Julie. Niemand wil mij een slechte imitatie van Julie Andrews zien geven. Het is heiligschennis om dat nog maar te proberen. Dus heb ik mijn eigen versie gecreëerd, op hoop van zegen."

Emotioneel

Volgens Blunt is de film bijzonder relevant in de tijd waarin we nu leven. "De manier waarop Mary magie blaast in de dagelijkse dingen, zoals je kamer opruimen of een bad nemen... Maar ook hoe ze kinderen leert omgaan met de échte wereld, met zaken als verlies. We hebben daar een prachtig liedje over: 'The Place Where Lost Things Go', over het overlijden van de moeder. Een jaar voor we aan de repetities begonnen, lieten de schrijvers me dat nummer al eens horen. Ik heb toen meteen gezegd: ik weet niet of ik dat tot het einde kan zingen. Het is zó emotioneel dat ik alleen maar aan mijn eigen kinderen kon denken."

Die kinderen zijn nog niet allemaal vertrouwd met de magische nanny. "Violet (2) is nog te jong. Maar na de opnames hebben we samen met Hazel (4) naar de originele film gekeken en ze was er helemaal weg van." Een beetje té, zelfs.

"Ik besefte dat ze een héle grote fan van Julie Andrews was. Ik moest haar uitleggen dat niet zij, maar ik Mary zou zijn in de nieuwe film. Intussen heeft Hazel mij ook aan het werk gezien. Het enige waar ze moeite mee had, was het feit dat Mary Poppins ook hier aan het einde weer verdwijnt. Ze was echt ontroostbaar. En plots herinnerde ik me weer hoe ik die eerste film als kind heb aangevoeld. Ik was ook verdrietig toen zij vertrok."

Geen Marvel-figuur

Maar natuurlijk zijn er ook genoeg aspecten om erg blij van te worden. Niet alleen de soundtrack vol nagelnieuwe meezingers, maar ook de cinematografie en speciale effecten voeren zowel grote als kleine kijkers mee naar een rijke fantasiewereld. Daarnaast is en blijft Mary Poppins een vrouw met ballen, iets wat ook Blunt erg kan appreciëren.

"Het personage was al een moderne vrouw toen P. L. Travers haar schreef in 1934. Ze heeft duidelijk geen vertrouwen in mannen. (lacht) Ze leek erg op de schrijfster zelf, een vrouw die dingen gedaan kreeg."

In tegenstelling tot de personages uit de Marvel-films heeft Mary Poppins geen superkrachten, enkel een bodemloze tas en een vliegende paraplu. Emily lacht het echter allemaal weg.

"Ik vind haar een superméns, omdat er zoveel diepte en menselijkheid in haar zit. Maar een superheld... Als kinderen mij vragen of ik dat ben, zeg ik natuurlijk 'ja'. (lacht) Haar chique jas oogt een beetje als een cape, toch? Maar één van de Avengers zal ze nooit worden. Hoewel, ik zie het wel voor me: Thor versus Poppins, hamer tegen paraplu!"