De geheimen van ‘Cabaret’, een uitschieter in de carrière van Liza Minnelli

Liza Minnelli in ‘Cabaret’.
SYGMA/SUNSET BOULEVARD Liza Minnelli in ‘Cabaret’.
Dat de appel niet ver van de boom valt, bewijst ook weer het levensverhaal van Liza Minnelli. Als dochter van actrice Judy Garland en regisseur Vincente Minnelli zou ze al snel van de showbizz proeven, maar net als haar moeder (in ‘The Wizard of Oz’) zou slechts één grote filmrol haar onvergetelijk maken. Cabaret leverde Liza een Oscar op, een eenzaam hoogtepunt in haar carrière.

De film ‘Cabaret’ uit 1972 is gebaseerd op de gelijknamige hitmusical die in 1966 voor Broadway werd geschreven door Joe Masteroff. John Kander schreef de muziek en de liedjesteksten zijn van de hand van Fred Ebb. De musical is gebaseerd op de romans ‘Mr Norris Changes Trains’ en ‘Goodbye to Berlin’ uit de jaren 30 van de vorige eeuw van de Britse schrijver Christopher Isherwood. Bob Fosse, die drie jaar eerder ook al van zich had laten spreken met de regie van de musical ‘Sweet Charity’ met Shirley MacLaine, ging de filmversie van ‘Cabaret’ regisseren, maar hij was niet de eerste keuze van de filmmaatschappij. Eerder waren Billy Wilder (bekend als regisseur van o.a. ‘Some Like It Hot’ met Marilyn Monroe) en Gene Kelly (legendarische zanger, danser en acteur in musicals als ‘Singin’ In The Rain’) al gevraagd om in het regisseursklapstoeltje plaats te nemen, maar ze bedankten voor de eer. Dat had diverse redenen. Ten eerste stond het onderwerp van de film, die zich afspeelde in het donkere tijdperk van het groeiende nazisme in het vooroorlogse Berlijn tijdens de Weimar-republiek in 1931, mijlenver af van de vrolijke, hapklare familiemusicals die voordien de dienst uitmaakten in Hollywood. Er waren ook thema’s als verdoken homoseksualiteit en drugsgebruik die maar beter omzichtig konden worden aangeraakt. Toen de musical de eerste keer werd opgevoerd, in Boston in 1966, liep een deel van het publiek de zaal uit. Pas toen de goede recensies verschenen in de kranten, kwamen ze terug. ‘Die originele enscenering deed heel wat stof opwaaien’, herinnerde componist John Kander zich. ‘Maar ze werd tegelijkertijd ook beschouwd als erg vernieuwend, ook al zijn die ‘vernieuwingen’ decennia later heel gewoontjes geworden. Maar elke generatie heeft sindsdien nieuwe elementen aangebracht die het verhaal opnieuw verrassend en vernieuwend lieten overkomen.’

Onverhoopte Oscar

Bovendien was Liza Minnelli, ook al was ze ‘dochter van’, niet meteen een klinkende naam die voor de filmbonzen borg stond voor succes en kassarecettes. Voor ‘Cabaret’ had ze wel al een palmares uitgebouwd dat vooral opviel door middelmatige films en rolletjes op televisie. Dat deed ze als kind al, en op het witte doek was ze al te zien toen ze nog geen twee jaar oud was, in een scène van een musical waarin haar moeder Judy Garland de hoofdrol speelde. Liza was zeventien toen ze op de planken in een musical te zien was, en een jaar later trad ze samen met haar moeder op in het Londense Palladium-theater, wat haar meteen als zangeres lanceerde bij het grote publiek. De laatste grote ‘tour de chant’ van Garland, ‘The End Of The Rainbow’ in de winter van 1968 in hetzelfde theater, ligt ook aan de basis van de nieuwe film ‘Judy’ met Renée Zellweger in de hoofdrol. Een jaar later overleed Garland en datzelfde jaar kreeg Liza haar eerste hoofdrol in een film, ‘The Sterile Cuckoo’, wat haar wel een Oscarnominatie opleverde. Vier jaar later kon ze het fel begeerde beeldje triomfantelijk in de lucht steken, voor haar rol van Sally Bowles in ‘Cabaret’. Ze hoopte in 1977 dat huzarenstukje nog eens te kunnen overdoen, met haar hoofdrol in de musical ‘New York, New York’ van Martin Scorsese, naast Robert De Niro. Maar het grote publiek bleef weg uit de zalen, en het was uiteindelijk Frank Sinatra die met zijn versie van het titelnummer wél een grote hit zou scoren. Liza Minnelli verlegde haar focus achteraf naar haar theater- en zangcarrière. Daarmee viel ze wel meermaals in de prijzen: zo werd ze in het theater drie keer bekroond met een prestigieuze Tony Award. In de jaren tachtig kreeg ze te kampen met drugsverslavingen en een zwakke gezondheid. Ze moest meerdere keren geopereerd worden, onder andere aan haar heupen en knieën, en ze verbleef in verschillende afkickklinieken om haar verslavingen te bekampen. Ook in dat opzicht viel de appel, jammer genoeg, niet ver van de boom, want ook Judy Garland had een geschiedenis van drugs- en medicijnenmisbruik.

Lange wimpers op maat

In het boek ‘The Berlin Stories’ was Sally Bowles zeker niet het belangrijkste personage, maar in de musical- en filmversies van ‘Cabaret’ werd ze centraal gezet in het verhaal. Een deel van het publiek bleef het moeilijk hebben met hoe Liza Minnelli haar neerzette: als een klasseloze, vulgaire vamp. Liza zelf was het helemaal niet eens met die kritiek. Ze boetseerde Sally met de hulp van haar vader, Vincente Minnelli. Ze maakten er een door het leven getekend en getroebleerd personage van. ‘De enige ster uit de jaren 30 die ik destijds kende, was Marlene Dietrich’, mijmert Liza, die nu 73 is. ‘Ik stelde mijn vader voor dat ik mijn haar misschien ook maar blond zou verven om die tijdsgeest geloofwaardig in beeld te zetten. Hij haalde een boek boven met andere sterren uit dat tijdperk: Louise Brooks, Louise Glaum en Theda Bara. Allemaal hadden ze kort zwart haar. Omdat ik ook de wimpers belangrijk vond en ik geen valse exemplaren in de winkel vond die lang genoeg waren, liet ik ze op maat maken voor mij. Ik had mijn haar kort laten knippen en zwart laten verven, en met mijn valse wimpers op ging ik me voorstellen aan Bob Fosse. Het was geen seconde in me opgekomen dat hij ook iets te zeggen had over hoe Sally er moest uitzien. (lacht) Gelukkig vond hij mijn transformatie meteen goed. Mij heeft die visuele make-over zeker geholpen om me in te leven in de rol van die artieste die het probeert haar dromen te realiseren in dat verlopen cabaret, de Kit Kat Club in Berlijn.’ STST

Zeven Cabaret-weetjes

1. Ook regisseur Bob Fosse kreeg een Oscar voor ‘Cabaret’. Net als Joel Grey (als beste mannelijke bijrol), die een indringende Emcee, de ‘master of ceremonies’ in de Kit Kat Club neerzette. Uiteindelijk kon de film acht van de tien nominaties verzilveren. Michael York, die de mannelijke hoofdrol van Brian Roberts speelde, viel niet in de prijzen.

2. Het verhaal, dat zich afspeelt in het vooroorlogse Berlijn, werd in de zomer van 1971 voor een groot deel in Duitsland gefilmd, in Hamburg en Berlijn, om het realiteitsgehalte te verhogen en de juiste sfeer weer te kunnen geven.

3. Bekende nummers uit de film zijn ‘Wilkommen’, ‘Tomorrow Belongs To Me’ en natuurlijk ‘Life Is a Cabaret’.

4. Het budget om de film te draaien bedroeg zes miljoen dollar, en in de Verenigde Staten alleen al zou ‘Cabaret’ zeven keer zoveel opbrengen.

5. Eind jaren 90 werd de musical lang opgevoerd in het gebouw in New York waar ooit de befaamde discotheek Studio 54 was. In de hoogdagen van de disco-club was Liza Minnelli er vaste klant.

6. In de originele West End-opvoering in het Palace Theatre in Londen speelde Judi Dench in 1968 de rol van Sally.

7. Ook lang na haar hoogdagen zou Liza Minnelli nog regelmatig opduiken. Zo was ze in 2007 te zien in een videoclip van de groep My Chemical Romance en drie jaar later maakte ze haar opwachting in de film ‘Sex And The City 2'. Daarin zingt ze een cover van ‘Single Ladies’ van Beyoncé.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.