Exclusief voor abonnees

Exclusieve fragmenten uit ‘Eindelijk vrouw’ van Bo Van Spilbeeck: “Mijn vrouw verloor de man van wie ze hield, maar bleef mij steunen”

Photonews
“Aan mijn transitie zou ik meteen opnieuw beginnen, ik heb er geen seconde spijt van.” Een jaar nadat Bo Van Spilbeeck (60) zich outte als transgender, ligt deze week haar meeslepende boek ‘Eindelijk vrouw’ in de winkel. Dag Allemaal brengt, in voorpublicatie, enkele van de meest aangrijpende passages.

Bo Van Spilbeeck. Haar ­coming-out op 29 januari 2018 was niet enkel bijzonder opzienbarend in Vlaanderen, het nieuws reisde ook de wereld rond. Gevolgd door een stroom aan positieve reacties. Uitermate hartverwarmend voor de VTM-­journaliste. Aan Bo’s aankondiging ging evenwel een jarenlange innerlijke strijd vooraf, een aanvaardingsproces ook, dat ertoe leidde dat ze haar dierbaren, haar werkgever Medialaan en ten slotte heel Vlaanderen inlichtte.

Het proces ontkiemde toen Bo nog een kleine jongen was die Boudewijn heette. Toen kwam voor het eerst het gevoel ‘ik wil een meisje zijn’ opzetten. Het besef zou zijn hele verdere jeugd steeds heftiger blijven opspelen.

Het is november 1967 (Bo is dan acht, nvdr) en we houden een ‘sneeuwklassenavond’ waarop we geld inzamelen om die sneeuwklassen te sponsoren. Het thema is ‘televisie’. Zelf doe ik mee in een sketch, een westernnummertje. Ik ben een van de cowboys, volledig in kostuum en met een snor getekend op mijn bovenlip, iets wat ik erg vervelend vind. Er is namelijk ook een jongen die twee jaar ouder is en omroepster mag spelen. Hij is helemaal opgemaakt, draagt een witte coltrui en een blonde krullenpruik. Van achter een groot televisiemeubel, zoals die toen werden gemaakt, mag hij de sketches aankondigen. Hém wil ik zijn, zijn rol wil ik spelen. Ik wil niet de cowboy met de snor zijn, maar de omroepster met de pruik. Ik durf het tegen niemand te zeggen, omdat ik dat gevoel zelf ook niet kan plaatsen. Maar het zal me altijd bijblijven.

Wanneer ik een jaar of twaalf ben, vind ik in een kartonnen doos op zolder een tutu, een ballerina-outfit. De tutu is mijn maat, een grote kindermaat, vermoed ik, en nieuwsgierig trek ik die aan. Het geeft mij een heel vreemd gevoel van groot geluk en tegelijk vreselijke walging. Want ik weet dat het niet hoort, een jongen die meisjeskleren draagt. Ik kan die tegenstrijdige prikkels geen plaats geven, maar ze veroorzaken grote innerlijke onrust.

Je hebt 14% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode:




37 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Maria Scheuts

    Veel succes voor Bo. Wat zijn familie echt denkt en voelt, zullen we nooit weten. Wel dat ze voor een voldongen feit werden geplaatst, wil hun gezin nog stand houden.

  • jacques de backer

    Schoon mokske - god weet wat ik en vele andere venten hebben gemist

  • vangeel guido

    Gerda wees blij dat jij niet in zo een vel zit.

  • Mike Deen

    Ik wens haar veel succes nu maar het mag stoppen met al die media aandacht. Straks moeten we ons nog schamen dat we gewoon man zijn.

  • David Lauwers

    ik vind dit eigenlijk allemaal afschuwelijk. Men moét niet méér respect hebben voor hem, en ook niet minder als voor eender welke andere medemens. Hij is en blijft voor heel zijn leven een man, dat kan een defect in de hersenen ook niet veranderen. Laat hem doen en val ons hiermee niet lastig.