Ex-‘Thuis’-acteur Wim Peters over zijn jongdemente vader: “Z’n autosleutels moeten afpakken, dat was keihard”

“Je vader zo zien wegglijden is oneerlijk én frustrerend”, zegt Wim Peters.
Johan Martens “Je vader zo zien wegglijden is oneerlijk én frustrerend”, zegt Wim Peters.
Er zijn wat kilootjes bij en z’n babyface is niet meer. Maar door z’n typische krullenbol zal Wim Peters (39) voor altijd een stukje de Joeri uit ‘Thuis’ blijven. Ook al is hij sinds 2003 weg uit de populaire soap. Vandaag doet Wim vooral stemmenwerk en theater én is hij een zorgzame zoon voor z’n vader die aan jongdementie lijdt. “Je vader zo zien wegglijden is oneerlijk én frustrerend”, zegt hij in Dag Allemaal.

“Ja, mijn krullen, ze zijn al van in m’n periode bij ‘Thuis’ (tussen 1997 en 2003, nvdr) m’n handelsmerk”, zegt Wim. “Van de productie mocht ik ze destijds onder geen beding laten knippen.”

Ze staan wel iets minder weelderig dan vroeger.

Ik heb nu meer buik en minder krullen. (lacht) Het leven gaat voort, hé. In januari word ik al veertig.

Heb je het moeilijk met ouder worden?

Ik sta toch meer stil bij de eindigheid van het leven. Al heeft dat meer te maken met de ziekte van mijn vader. Hij is 66, maar lijdt aan jongdementie. Vier jaar geleden kregen we in de gaten dat er iets niet klopte, maar het heeft nog veel te lang geduurd voor de diagnose werd gesteld.

Wim met zijn papa Marc.
RV Wim met zijn papa Marc.

Hoezo?

Het loopt vaak fout in ons land op dat vlak. En da’s jammer, want hoe sneller je erbij bent, hoe beter je de ziekte kunt afremmen. In het geval van mijn pa is de eerste neuroloog die we raadpleegden veel te hard meegegaan in het verhaal van mijn vader.

Hoe bedoel je precies?

Papa wilde absoluut niet geweten hebben dat hij stilaan dement aan het worden was. In het oplossen van kruiswoordpuzzels en wiskundige spelletjes was hij ook nog altijd een krak. Maar mama en ik merkten dat hij ‘anders’ was. Aan z’n Frans bijvoorbeeld. Vroeger was dat feilloos, en ineens kwam het er op vakantie maar met horten en stoten meer uit.

Durfden jullie hem er attent op te maken dat hij achteruit aan het gaan was?

(knikt) Maar dan werd hij heel boos en ontkende hij dat er iets aan de hand was. Wat typisch is voor dementerende mensen. Maar goed, ik merkte echt wel dat de man die altijd heel ad rem was geweest, plots naar z’n woorden moest zoeken.

Een foto uit de oude doos van Wim met zijn papa Marc.
RV Een foto uit de oude doos van Wim met zijn papa Marc.

Meldden jullie dat aan de artsen?

Absoluut, maar de neuroloog antwoordde botweg dat we moesten zwijgen en dat hij er zeker van was dat het om een burn-out of een depressie ging. Een foute diagnose, die té vaak wordt gesteld. Ik zorgde er toen voor dat we bij een andere neuroloog terechtkonden. Die bracht zekerheid: papa leed effectief aan alzheimer. Gezien zijn jonge leeftijd noemen ze het jongdementie.

Een hard verdict, want de ziekte is helaas onomkeerbaar.

(knikt) En die medicijnen om de ­alzheimer wat te vertragen hebben op m’n vader weinig of geen effect.

Hoe is z’n huidige toestand?

Papa kan nog een gesprek voeren, maar is vaak in de war. Dat is zo erg, want wij zijn allemaal nogal verbaal. M’n opa Anton Peters was een bekend acteur en ook mijn moeder Marleen (Maes, nvdr) is actrice. Mijn vader Marc was dan weer regisseur, realisator en scenarist. Hij heeft heel lang voor Videohouse gewerkt. De laatste jaren monteerde hij vooral films. Maar op de duur had hij al moeite om een dvd op te zetten.

Beseft hij dat hij aan jongdementie lijdt?

Ja. Hij zegt het nu ook tegen iedereen en heeft een soort bucketlist opgesteld. Zo wil hij per se nog eens naar het zuiden van Frankrijk.

Rijdt hij zelf nog met de auto dan?

Dat gaat niet meer. Ik merkte een tijd geleden al dat hij een zoekende chauffeur was geworden. Zelfs op plaatsen waar hij ontelbare keren was geweest, vroeg hij waar hij moest afslaan. Op een bepaald moment heb ik dan maar besloten om zijn autosleutels af te pakken.

Een erg ingrijpende beslissing.

Dat was inderdaad hard, maar het móest, voor er iets ergs zou gebeuren. Op een dag wou papa met mama naar Groningen rijden. Ik zei tegen de dokter: ‘Als hij dat doet, zie ik mijn ouders nooit meer terug.’

Een trotse Wim naast zijn ouders, Marleen Maes en Marc Peters.
RV Een trotse Wim naast zijn ouders, Marleen Maes en Marc Peters.

Waar vult hij zijn dagen nu zoal mee?

Hij kijkt veel tv. Zelfs naar ‘Neighbours’. En daar schrok ik van. Dat iemand bij wie het altijd Shakespeare moest zijn ineens naar soaps begon te kijken... Ook dat was een teken aan de wand dat hij ziek was.

Je gaat toch niet beweren dat soaps ­kijken een signaal van dementie is?

Wél in ’t geval van m’n pa. Voor hem moest het altijd ‘echte’ cultuur zijn.

En dan stond z’n zoon ineens in ‘Thuis’?

Ik was auditie gaan doen, puur voor de ervaring en had nooit verwacht dat ik een rol zou krijgen. Toen ik meespeelde, keken m’n ouders wél, hoor. ‘Thuis’ was mijn leerschool. In plaats van naar de toneelschool te gaan, leerde ik daar de stiel.

Aan de zijde van Werner De Smedt in ‘Thuis’, waar Wim tussen 1997 en 2003 de rol van Joeri speelde.
VRT Aan de zijde van Werner De Smedt in ‘Thuis’, waar Wim tussen 1997 en 2003 de rol van Joeri speelde.

Jouw mama speelde ook even mee in ‘Thuis’, niet?

Klopt. In dezelfde periode als ik. Mama speelde de poetsvrouw van het gezin Verbist, waar ook Joeri deel van uitmaakte. Ze is intussen, net als papa, officieel met pensioen. (zwijgt even) Een paar weken geleden gingen we samen naar een jubileumvertoning van de film ‘Klaaglied om Agnes’, waarin mama de hoofdrol speelde. Mijn vader werd er erg emotioneel door en zat op het einde te wenen als een kind.

Na zes jaar schreef men jou uit ‘Thuis’ en bleef het stil rond jou...

Na ‘Thuis’ was ik zo naïef om te denken dat ze me wel zouden bellen voor nieuw tv-werk, maar dat telefoontje is er nooit gekomen. Ik regisseer nu bij Theater M. Volgende maand beginnen we met de repetities van ‘Het Slippertje’, een toffe komedie met Helga Van der Heyden, Elise Roels, Christophe Stienlet en Andy Peelman. Pret verzekerd.

Komt je vader naar de première?

Misschien lukt dat nog wel, want alle prikkels zijn goed voor hem. De première is op 21 maart. Ik hoop dat we papa nooit naar een rusthuis moeten brengen. Da’s niks voor hem.

Ga je vaak op bezoek bij hem thuis?

Ja. Vorige zomer liep ik élke dag langs bij m’n ouders. ’t Was mooi weer en we hadden zo’n opblaasbaar zwembad gekocht. Met wat lekker eten erbij was het echt gezellig zitten in de tuin. Ik wil nog zoveel mogelijk bij m’n vader zijn. Samen met hem naar formule 1-wedstrijden kijken, zoals we dat al deden toen ik nog kind was.

Vind je het niet jammer dat je niet meer gevraagd wordt voor tv?

Af en toe heb ik een gastrol. Vorige zomer stond ik op de set van ‘Auwch’. In een trailer voor seizoen 3 kan je me al zien als de halfbroer van Axel Daeseleire. Dat was leuk.

Samen met Helle Vanderheyden en Katrien Devos in ‘De Kotmadam’. Een van de weinige tv-rollen die Wim Peters mocht spelen na ‘Thuis’.
vma Samen met Helle Vanderheyden en Katrien Devos in ‘De Kotmadam’. Een van de weinige tv-rollen die Wim Peters mocht spelen na ‘Thuis’.

Zit je nog altijd te wachten op die telefoontjes van tv-producenten?

Oh, ik heb werk genoeg in het theater en doe veel stemmenwerk voor tekenfilms en reclamespots. Maar bellen voor iets op tv is zeker niet verboden. Al denk ik dat de mensen van castingbureaus me intussen zelfs niet meer kennen.

Twintig jaar geleden zei je: ‘Ik trouw nooit, en ik wil nooit kinderen.’

Wat wil je? Ik was een 21-jarige die volop van zijn vrijheid kon genieten. Ik ben nog steeds niet getrouwd en heb geen kinderen, maar ben wel al twaalf jaar samen met Eva. Misschien moet ik haar eens ten huwelijk vragen. Ach, we zien wel. Als de ziekte van papa me één ding heeft geleerd, dan is het wel dat we geen tijd mogen verliezen om plezante dingen te doen.

Wim en zijn vriendin Eva.
RV Wim en zijn vriendin Eva.



12 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • raf peeters

    @Hanne Claes,het gaat hier over jong dement zijn,met 66 ben je niet meer jong ,met 46 en 49 ben je wel jong en mijn moeder was er amper 52,het gaat hier niet om een wedstrijd beste ,je opmerking is meer dan ongepast ,hopelijk mag je het nooit in je familie mee geconfronteerd wordt want kan je verzekeren dat het zeer veel energie kost,dementie is voor iedereen gelijk.

  • Madame Prez

    Ik nam hem zijn autosleutels af op zijn 53 ste en toen, ja toen had had ik een gratis wagen.

  • frieda schaut

    wim, breng zoveel mogelijk tijd door met je ouders, eens ze er niet meer zijn weet je wat je mist, dat je papa nog lang mag leven,alsook je moeder natuurlijk

  • Jef Uit Gent

    Sterkte, man.

  • MARIE MIDDELDORP

    beste Wim,geniet zo lang mogelijk van je vader,ik heb het twee keer meegemaakt,eerst met mijn moeder,toen kende ik het niet,het was heel zwaar,dan met mijn oudste zus,het is onbegrijpelijk en mensen die het niet van dichtbij meemaken mogen daar in feite geen reactie op geven,waar is de empatie gebleven he.Veel sterkte..