Deborah Ostrega getuigt over jarenlang psychisch partnergeweld: “Ik kende alleen nog maar schaamte”

James Arthur
Deborah Ostrega (46) legt haar ziel bloot in een lang bericht op Facebook. De zangeres en presentatrice - die al langer het gezicht is van een campagne voor slachtoffers van geweld en misbruik - getuigt op haar profiel over het partnergeweld waar ze jarenlang het slachtoffer van werd. Samen met haar huidige partner, muzikant en acteur Ernst Löw, schreef ze intussen het nummer ‘De Donkere Kant van de Liefde’, waarmee ze de problematiek bespreekbaar wil maken.

“Jarenlang leefde ik onder een juk van voornamelijk psychisch geweld. Ik werd gecontroleerd, gestalkt in de relatie, mijn mails werden gecontroleerd, mijn gsm werd regelmatig doorgelicht”, begint Ostrega haar relaas. “Als ik in het begin vroeg waarom hij mij niet vertrouwde en waarom hij dat deed, was zijn antwoord steevast: ‘Waarom reageer je zo? Je hebt iets te verbergen hè?’ Ik dacht: ach, dat gaat wel over… Het is wel schattig dat hij een beetje jaloers speelt!”

Het ging echter van kwaad naar erger. “Ik had dat niet door. Mijn fel verdunde vriendenkring waarschuwde me daar nochtans voor. Dat het niet normaal was, dat hij dat deed. Op den duur zag ik die vrienden bijna niet meer. Sprak ik hen bijna niet meer. En als hij dan toch in mijn belgeschiedenis zag dat ik een oproep van een vriendin of vriend had ontvangen, of zelf had gebeld, dan moest ik vertellen waarover dat gesprek ging en waarom dat gesprek 24 minuten duurde. Als ik het in mijn hoofd haalde om die geschiedenis te wissen, dan was het hek helemaal van de dam en was ik een hoer die hem aan het bedriegen was.”

Ostrega geeft in haar bericht toe dat ze ook terugvocht. “Verbaal, maar dat begreep hij toch niet. Want we spraken blijkbaar niet dezelfde taal. Als ik het toch probeerde kreeg hij mij zover dat ik in hysterie ontplofte. Dwangbuisgrepen en wurggrepen kwamen er aan te pas. Ik zou meedoen met een televisieprogramma op de nationale zender. Ik mocht mijn songs niet repeteren in huis. (...) Ik was een zangeres van niks... ik kon niks... Ik kon niet eens een normale job uitoefenen... weer dwangbuisgrepen, geroep en getier… mijn stem naar de vaantjes... Duwen, trekken en knijpen… mijn armen zagen voor de zoveelste keer blauw…”

(lees verder onder de foto)

James Arthur

“Alleen maar schaamte”

“Als een dief in de nacht verliet ik huis. Het was hartje winter. Ik op blote voeten, moegestreden. Naar de enige vrienden die in buurt woonden”, gaat ze verder. “De volgende dag was mijn stem kapot, mijn armen zagen blauw. (...) Mijn hart bloedde van de geestelijke terreur, van de pijn. Tegen die tijd was ik helemaal geïsoleerd van de buitenwereld. Van mijn familie. Van mijn vrienden. Alleen nog maar schaamte. En geen kracht meer om hulp te vragen.”

Deborah verloor er naar eigen zeggen al haar zelfvertrouwen door. “Ik, die ooit de wereld aan haar voeten had. Die voor duizenden mensen in Amerika en miljoenen mensen op tv de coole chick was…. Uitgeput. Een grijze muis in de hoek van de kamer. Zij die ooit haar hart op de tong had. Voorgoed de mond gesnoerd.”

Zwanger

Toen Deborah in verwachting geraakte van haar gewelddadige ex was de situatie al helemaal uitzichtloos. Hoewel ze eerst had gehoopt dat een kindje het tij had kunnen doen keren. “Maar al heel snel na de eerste vreugde van de zwangerschap kreeg ik te horen dat hij wel wist dat hij niet de vader was. Dat ik had liggen ‘poepen’ met de 21 jarige zoon van een vriendin. Telkens had hij weer spijt. En telkens vergaf ik hem.”

(lees verder onder de foto)

James Arthur

De pesterijen en stalking bleven volgens Deborah duren. “Ik kon niet eens meer een avondje uit met mijn vriendinnen om iets te gaan drinken in een cafeetje enkele huizen verderop. Want het was zijn taak toch niet om op ons kindje te passen. (...) En om dat nog eens kracht bij te zetten gooide hij de babyfoon aan diggelen”, schrijft ze. “Dat was te veel, mijn enige vorm van vrijheid stuk gegooid. Ik haalde uit, ik wou hem een klap verkopen. Maar hij was me voor: zijn vuist met aansteker in raakte mijn kin en lip.”

Ostrega vluchtte meteen naar de badkamer met hun kind. “Ik belde de politie. Ik zag mijn vriendinnen ontspannen plezier maken, wachtend op mij in het café zittend, terwijl wij enkele minuten later met twee aparte politiecombi’s werden afgevoerd”, klinkt het. “Dat was de eerste keer dat ik aangifte ben durven gaan doen. Mijn zoontje was net 4 maanden. Ik zat al 5 jaar in die vreselijke relatie.”

Zij bleef bij hem

Ondanks haar aangifte bleef Deborah bij haar toenmalige vriend. “Gelukkig hield mijn kind me recht. Want nu moest ik overleven voor ons. Ik moest aansterken. Ik zou weggaan. Gedurende drie jaar werd ik elke morgen wakker met de gedachte ‘Wat gaat het vandaag weer zijn? Wat vindt hij vandaag weer uit!’ Tegen de middag was ik al uitgeput omdat ik constant in verdedigingsmodus trad. Ik wou wel weg, maar ik wist niet meer hoe.” 

Nadat er nog verschillende andere incidenten volgden besloot Deborah dat het genoeg was. Voor eens en voor altijd. “Ik belde andermaal naar de politie. En dankzij hun hulp werd hij het huis uitgezet. Ik belde een vriendin op en sprak de volgende woorden: ‘Dit is de eerste dag van mijn nieuwe leven! Maar ik heb jouw hulp nodig, want ik kan het niet alleen.’ Die vriendin schoot als een pijl uit een boog naar het dorp waar ik eenzaam was. Ze gaf me een kalmeermiddel. Ik viel in een droomloze slaap, met mijn zoontje in mijn armen. Toen ik terug wakker werd had zij de sloten laten veranderen en al zijn spullen buiten gezet.”




12 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • carine Thielemans

    Partnergeweld op vrouwen kan niet , op mannen evenmin niemand zegt dat. Bij mij was het geweld eveneens tegen de kinderen .Het psychisch terreur dat ze omschrijft moet je eerst ervaren hebben, ze deelt haar schaamte , haar immense pijn . De mannen en vrouwen die dit doen hebben vaak al een weg vol slachtoffers .Vooral narcisten , ze liegen en worden bijgestaan door advocaten die vertellen dat dokters zomaar briefjes schrijven en opmaken .

  • Greta Heremans

    Kritiek geven is zo gemakkelijk. Of je nu bekend bent of niet, de impact van huiselijk geweld, verbaal of fysisch, is voor iedereen moeilijk om te verwerken. En soms gaat er heel wat tijd over vooraleer je klaar bent om hier over te praten. En krijgt ze nu een forum, so what?? Partnergeweld is er spijtig genoeg veel te veel. En als haar verhaal aan sommigen de nodige duw geven om hierdoor die eerste, zo belangrijke stap te zetten kan dat alleen maar toegejuicht worden.

  • Peggy Cornelis

    Zelf ondervonden en hoopt gaat wel eens beter en je kinderen zijn er ook. Men snapt niet dat je uit zo een situatie kan stappen heeft bij mij ook lang geduurd. Is gemakkelijk zeggen stap op je trouwt omdat je die persoon graag ziet en er voor gaat. Huwelijk van 22 jaar heeft me moeite gekost zeg niet gauw stap op je stapt ergens in en probeert het.

  • Elly Snoekx

    Spijtig dat vrouwen zich zo lang laten misbruiken. Zoek hulp! Elk goed mens verdient een goed leven!

  • Danny Gijs

    Ook al jaren niets van vernomen en plots moet iedereen geconfronteerd worden met haar verhaal. Morgen terug in de media en haar doel is bereikt. Dan volgt er vermoedelijk nog een boek dat overal gepromoot wordt en haar inkomen is weer verzekerd.