De week van Sandrine André: “Ik zie wel dat er rimpels zijn bijgekomen, maar ik heb geen moeite met ouder worden’”

Met Kürt Rogiers op de set van 'Familie'
Sandrine André Met Kürt Rogiers op de set van 'Familie'
Als alles volgens plan verloopt, zendt VTM aan het eind van de zomer nieuwe afleveringen uit van ‘Familie’. De cast is er intussen weer aan begonnen, weliswaar met de nodige aanpassingen. Hoe Sandrine André (47), Veronique in de soap, het nieuwe normaal beleeft, vertelt ze in haar wekelijkse column in Story.

Overdag sta ik met Kürt Rogiers op de set, noem ik hem Lars De Wulf en is hij de liefde van mijn leven, ’s avonds zie ik ons op televisie als het duivelskoppel Britt en Alexander in de tele­novelle ‘Sara’. We zijn daar een stuk jonger, 13 jaar om precies te zijn. Ook mijn privéleven zag er toen anders uit. Mijn mama liep verloren in haar eigen geheugen en mijn papa was zwaar verzwakt door leukemie. Maar ze leefden allebei nog. Ik was het typische voorbeeld van de clown die ondanks haar eigen diepe verdriet in staat was om anderen te doen lachen. Maar wat heb ik de rol van Britt graag gespeeld. Ik kon er letterlijk in vluchten. De bitch, het voorbeeld van hoe je vooral níet moet zijn. Als ik nu naar de afleveringen kijk, schrik ik er wel van hoe vrouwonvriendelijk sommige scènes waren. In die tijd voelde dat niet zo aan. Ik weet nog dat ik in ‘Sara’ wilde tonen hoe bepaalde mensen zich beter voelen dan een ander. Britt verstopte zich achter haar te lange blonde extensions, valse nagels en te korte rokjes. Een vrouw die haar eigen onzekerheid verbergt door de lieve ‘lelijke’ Sara te pesten. Ik mocht toen kauwgum kleven in het haar van Veerle Baetens en zoenen met de toen nog onbekende Matteo Simoni... Wat een vreemd beroep heb ik toch!

Mezelf terugzien op televisie wordt steeds vreemder. Als het recente afleveringen van ‘Familie’ zijn, zie ik het als het opvolgen van mijn werk. Maar oudere producties worden bijna een dagboek. Ik zie niet de serie, maar de making-of in mijn hoofd. En zo is er vanaf deze week ook ‘Wat Nu Weer?!’ op CAZ 2. Die reeks voert me terug naar 1994. Ik herinner me dat de opnames in het zwembad belachelijk vroeg moesten gebeuren omdat het zwemparadijs overdag gewoon open was. Zodra het babyzwemmen begon, moesten wij het bad verlaten en konden we gaan slapen. En ik herinner me een heel jonge Gunther Levi. Dat we elkaar al zo lang kennen, helpt nu bij onze broer-zusscènes voor ‘Familie’.

En ja, natuurlijk zie ik in de spiegel dat er heel wat rimpels zijn bijgekomen, maar ik heb geen moeite met ouder worden. Ik zie wel dat ik steeds meer op mijn moeder begin te lijken zoals ik me haar herinner als kind. Weet je, op straat word ik vaak aangesproken met de woorden ‘Mevrouw, in het echt bent u mooier dan op televisie’. Dan bedank ik steeds voor het complimentje en antwoord ik met de zin: ‘Ik ben blij dat je het zo zegt en niet omgekeerd.’ 

Lees ook: 

De week van Sandrine André: “Vakantie, dat is voor mij de tijd stilzetten. En mogen, niet moeten”

De week van Sandrine André: “Het lijkt wel alsof de wereld weer is beginnen te draaien zonder mij”




1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Rogier Gosselin

    Ik kijk met plezier terug naar Sara, en het was mij opgevallen hoe goed Sandrine eigenlijk speelt. Valt mij nu nog veel meer op dan in 2007. Héél goede actrice en ja, ze ziet er nog altijd heel goed uit, een mooie vrouw!