Beperkt. Zo wordt de acteur Tom Waes wel eens omschreven door onwetenden. Het klopt dat Waes niet top of mind is voor de rol van de schriele wiskundeprofessor die worstelt met zijn geaardheid. Evenmin ligt hij boven op de stapel bij wie op zoek is naar een afgeborstelde advocaat die zich bedient van accentloos Nederlands. Het is juist dat Waes altijd en alleen maar zichzelf speelt, al moet hij in een begenadigde dag perfect bekwaam worden geacht om ook zijn spiegelbeeld of zijn tweelingbroer te vertolken. Andere acteurs gaan voor elke rol krampachtig op zoek naar authenticiteit. Tom Waes hoeft dat niet te doen: de authenticiteit vindt hem zelf wel. Waes is uitsluitend zichzelf. Maar als je zo veel bent als hij, als je zo veel kunt, doet en uitstraalt, dan kan jezelf zijn bezwaarlijk als een beperking worden beschouwd. Waes is de man die alle mannen willen zíjn omdat Waes de man is die alle vrouwen willen hébben. Dat hoorde ik een slimme vrouw gisteren nog als volgt resumeren: “Tom is een droom: een man die tegelijk een geluk, een gemak en een genot in huis is.” Voor dat inzicht zou ik spontaan applaudisseren, was het niet dat die slimme vrouw de mijne was.