COLUMN. Jules Hanot fileert de media: van dure tomaten naar écht ‘Nieuws’

Kristof Ghyselinck
Op 1 februari 1989 kregen de Belgische tomaten de status van wereldnieuws. Het bericht dat er voor ‘het rode goud’ recordprijzen werden neergeteld, volstond om ze tot hoofdpunt van het allereerste ‘VTM Nieuws’ te promoveren. Al was - met respect voor de inheemse primeurgroenten - hét feit van die dag de start van de zender zelf. Vlaanderens eerste commerciële tv-initiatief, dat naast reclameboodschappen, shows, soaps en series ook een nieuwsbulletin aanbood. Het begin van de grote mediarevolutie waarmee founding fathers Mike Verdrengh en Guido Depraetere een frontale aanval lanceerden op het kijkersmonopolie van de VRT. Toen een vadsige reus op lemen voeten die zich als éénoog in het land der blinden onaantastbaar waande.

Strijdbijl

De maatpakken in de ivoren torens aan de Reyerslaan maakten zich dan ook bijzonder vrolijk over die ‘onnozele VTM-tomaten’ en nog vrolijker over de ambitie om de openbare omroep ook inzake geloofwaardige nieuwsgaring naar de kroon te steken. Een hoogmoedige lach der dwazen die plaats­maakte voor blinde paniek toen de logge VRT-tanker niet bij machte bleek de wendbare commerciële speedboot bij te houden. De kijkers deserteerden massaal, VTM werd tot vijand nummer één gebombardeerd en er kwamen crisisvergaderingen aan te pas om het gevaarte weer vlot te trekken. Dertig jaar later is de strijdbijl lang begraven. De ‘pax media’ heerst en de tomatenprijs is intussen een stokoude koe die enkel nog bij verjaardagen en in betere columns uit de gracht wordt gehaald. Maar ze illustreert wel de volharding waarmee de VTM-nieuwsdienst aan de weg bleef timmeren om komaf te maken met de hardnekkige perceptie van onbetrouwbaarheid en amateurisme.

Even wennen

Ook bij mij heeft het lang geduurd voor ik af en toe ‘Het Journaal’ voor ‘Het Nieuws’ durfde te ruilen. Niet verwonderlijk voor iemand die televisioneel opgevoed werd in Het Huis van Vertrouwen, door journalistieke coryfeeën die ernst, betrouwbaarheid en degelijkheid uitstraalden. Toch even iets anders dan een bij elkaar geharkt clubje dat op een lappendeken van inheems huis-, tuin- en keukennieuws journalistje probeerde te spelen. Mijn argwaan werd al meteen gevoed door een bij de VRT weggeplukte omroepster die tijdens het eerste VTM-nieuwsbulletin de ‘honneurs’ waarnam en me meteen verwittigde met de profetische woorden: ‘Het zal voor u ongetwijfeld even wennen worden.’ Geen kwaad woord over de charmante Nadine De Sloovere, maar ze had overschot van gelijk. Aan haar zijde zetelde ene Dany Verstraeten. Een blinkend gladgeschoren jongmens dat ooit met ruige baard een autoprogramma had gepresenteerd. Van die boer geen eieren, dacht ik en geen haar op mijn hoofd dat ook maar overwoog om Martine Tanghe, Bavo Claes en Jan Becaus in de steek te laten.

Onverwoestbaar, oerdegelijk

Maar er kwam beterschap. Dankzij de VTM-bonzen die hun nieuwsdienst niet als een noodzakelijk kwaad maar als een absolute prioriteit beschouwden, en er zwaar in investeerden. En dat rendeerde. Langzaam maar zeker en na een slopend proces dat met veel geduld, energie, geld, decors, interne stammentwisten, relaties en hoofdredacteurs werd betaald. VTM-pioniers als de onverwoestbare Dirk Van den Bogaert, de oerdegelijke Patrick Van Gompel en de veelbesproken Bo Van Spilbeeck kregen versterking van een legertje snel op de bal spelende frontsoldaten (m/v). De onverstoorbare Dany Verstraeten groeide in zijn rol als anker om stijlvol te vergrijzen tot een instituut dat in één adem met de grote Martine Tanghe mag worden genoemd. De klasse van Birgit Van Mol kwam erbij. Net als de kwajongensachtige flair van Stef Wauters, die voor een nieuw elan zorgde door de actualiteit te serveren in een trendy nieuwsrestaurant, waar vaak even lekker gegeten werd als in de klassieke sterrenzaak aan de Reyerslaan. Aangenaam verrast door zijn professionele naturel en de slagkracht van een alomtegenwoordig reportersheir na de aanslagen van 22 maart 2016 overwoog ik nooit nog mijn toevlucht bij de VRT te zoeken.

Feestvreugde

Als dat geen compliment is, weet ik het ook niet. Al kan alles beter. Het dagelijkse bulletin mag gerust een kwartier korter, de verkiezingen een tikkeltje sterker en misschien moet er eens werk gemaakt worden van een volwaardig duidingsprogramma. Werkpuntjes die geenszins nefast hoeven te zijn voor de feestvreugde. Het leven begint immers pas echt bij dertig, en dus passen hier vooral welgemeende felicitaties. Voor een kleine David die het tot de eigenzinnige evenknie van de machtige Goliath schopte en zo voor gezonde concurrentie zorgt, die de nieuwshongerige kijker scherp houdt.




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.