COLUMN. De week van Véronique De Kock: “Na de veertig kan je die extra kilo’s niet tegenhouden”

Kristof Ghyselinck
Véronique De Kock (42) is sinds 1 juni een getrouwde vrouw. De gewezen Miss België is die dag samen met haar man Manuel begonnen aan een nieuw hoofdstuk, waarin net als altijd haar zonen Sébastien en Maximilien wel de belangrijkste rollen vertolken. De komende zes weken vertelt Véronique over haar nieuwe leven. Dat begint met enkele verfrissende dagen aan zee...

Puffen en zweten: beter kan ik de hittegolf die vorige week in ons land was niet samenvatten. Ik kan goed tegen de warmte, maar niet als het extreem wordt. Daarom ben ik drie dagen afkoeling gaan zoeken in Knokke. Daar is de warmte veel draaglijker – met dank aan de zeebries. En Knokke is voor mij pure nostalgie. Als kind al bracht ik daar elke vakantie door met mijn grootouders, het voelt er altijd heel vertrouwd. Die liefde voor onze kust heb ik doorgegeven aan mijn zonen Sébastien en Maximilien, die nu 14 en 6 zijn. Zand en water: meer hebben ze niet nodig om zich te amuseren. Ze ravotten de hele tijd: springen op de trampoline, zandkastelen bouwen, en last but not least iedereen nat maken. Vooral mijn moeder moet er dan aan geloven. 

De keerzijde van twee levendige kinderen: zelf ben ik geen seconde op mijn gemak op het strand. Mijn grootste nachtmerrie is dat ze zouden verdwalen. Vreselijk! Daarom verlies ik ze geen moment uit het oog en blijf ik op een afstand van vijf meter. Bovendien fungeer ik ook als hun persoonlijke assistent. Ik smeer hen regelmatig goed in en zorg ervoor dat ze voldoende drinken. Dat doe ik uiteraard met liefde. Ik heb veertien jaar geleden met heel mijn hart gekozen voor kinderen, het is dan ook maar normaal dat ik goed voor hen zorg. 

De gezonde zeelucht heeft wel een groot voordeel: ‘s avonds zijn de jongens zo kapot dat ze als een blok in slaap vallen. Omdat Manuel niet mee aan zee was – hij moest werken – was er meteen een gevecht: wie mag bij mama slapen? We hebben dat snel opgelost: elk om de beurt. Iedere nacht had ik dus wel een voet in mijn nek of een knie in mijn rug. Maar dat stoort niet, mijn zonen zijn mijn knuffelberen. Ze omhelzen me vaak en ik word regelmatig bedolven onder kusjes. Ook van de oudste, ook al doet hij overdag graag stoer. 

Dieter Bacquaert

Na onze driedaagse was het tijd voor het belangrijkste moment van het schooljaar: de rapporten. Woensdag was er op de school van Maximilien een kleine ceremonie, want hij gaat volgend jaar naar het eerste leerjaar. Hij is er meer dan klaar voor, maar zelf heb ik het er moeilijker mee. Omdat hij dan schoolplichtig is, maar ook omdat het afscheid nemen is van mijn ‘klein kindje’. Ja, ik zou ze liefst zo lang mogelijk klein houden. Omdat Maximilien zo goed zijn best heeft gedaan op school, kreeg hij van mij een nieuwe step. Zijn oude werd te klein. Je best doen op school verdient een beloning, dat weten mijn kinderen maar al te goed. En ­Sébastien krijgt dit keer niets...

Intussen is het ook weer alle hens aan dek in mijn kledingwinkel 1995 by Véro in Brasschaat, want de koopjes zijn van start gegaan. Al was het voordien ook al druk, met de koppelverkoop. Mijn vaste cliënteel overlaadt me trouwens met felicitaties na mijn huwelijk. Sommigen brengen zelfs een bloemetje mee. Superlief! Dat we onze gasten gelokt hadden onder het mom van een housewarmingparty, vinden veel mensen blijkbaar heel origineel. ‘Hadden we het zelf ook maar zo gedaan’, hoor ik zelfs.

En ook via Instagram en Facebook blijven de gelukwensen toestromen. Fijn dat iedereen zo positief is, want met sociale media weet je natuurlijk nooit.

Volgende week vertrekken we met het hele gezin op vakantie. Zoals elk jaar is dat in de zomermaanden naar Zuid-Frankrijk, waar we een huisje met zwembad huren. In de buurt zitten ook heel wat andere Belgische koppels, met wie we ondertussen bevriend zijn geraakt. ’t Is leuk om samen dingen te ondernemen. Onze vakanties zijn trouwens altijd vrij actief: waterskiën, jetskiën, bootje varen... En zoals dat hoort voor bourgondische Belgen, gaan we ook veel op restaurant. ’s Middags én ’s avonds. Ik hoor sommige mensen al denken: moet die Véronique niet op haar lijn letten? Ja, natuurlijk. Maar na de veertig kan je die extra kilo’s niet tegenhouden. Dat gevecht heb ik ondertussen opgegeven. Ik heb sowieso de indruk dat anderen er meer mee bezig zijn dan ik. Genieten is de boodschap.

Tot volgende week!




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.