COLUMN. De week van Anke Buckinx: “Ik hoop dat mijn kinderen veel van mijn broers onvergetelijke kwaliteiten hebben geërfd”

Anke Buckinx
JOE Anke Buckinx
1 januari 2020 was een dag waar JOE-presentatrice Anke Buckinx (39) lang naar uitgekeken had. Eindelijk mocht ze een enveloppe openen van haar broer Daan, die in 2011 overleed. In haar laatste column voor Story vertelt Anke over het laatste stukje Daan dat ze nog te goed had.

Drie dikke zoenen voor jou, liefste lezer. Dat 2020 een enorm goed en lekker gek jaar mag worden. En dat je gezond mag zijn, blijven of worden. Want hoe cliché ook: dat is onbetaalbaar. Mijn broer Daan zei altijd dat drie factoren een mens gelukkig maken: een gezond lijf, vrije tijd en ervaringen delen met familie en vrienden. Werk je niet te pletter en hecht geen belang aan prestige en materiële dingen, want dan mis je waar het écht om draait. Proef en geniet van het leven. En heb lief. Daan heeft het me zo vaak gezegd, vroeger.

Vroeger, ja. Want 25 juni 2011 was niet alleen de sterfdag van Michael Jackson en Yasmine, maar ook van mijn grote held Daan. Mijn twee jaar jongere broertje stierf die dag aan lymfeklierkanker. Hij was net 29 en er tot op het laatste moment van overtuigd dat hij Joske (zoals hij zijn tumor noemde) kon verslaan. Hij had zo’n gigantische levenslust dat doodgaan gewoon géén optie was. Maar de kanker woekerde in z’n lichaam. Op zijn sterfbed vertrouwde hij me nog toe dat hij het vooral erg vond dat hij niet meer tijd had gekregen om anderen gelukkig te maken. De tekst op zijn rouwkaartje was dan ook snel beslist: ‘Don’t worry, be happy’. Veel van zijn dierbaren bewaren het nog steeds in hun portefeuille. Heel bijzonder. En troostend. Zo lang we aan Daan blijven denken, blijft Daan bestaan.

Vlak na Daans overlijden vonden we in zijn bureau een dikke enveloppe: ‘Dingen die ik wil doen tegen 2020. Te openen in 2020’. Moet ik nu écht zo lang wachten, dacht ik toen. Het was juli 2011 en de toekomst leek ver weg. Maar de voorbije negen jaar zijn voorbij gevlogen en de afgelopen maanden maakte mijn hart geregeld een sprongetje.

Anke Buckinx en de brief van haar broer. Anke's broer stierf acht jaar geleden en liet haar een brief na die ze pas in januari 2020 mocht openen. Dat heeft ze nu gedaan. Zat vol met snippers die de 'Bucket List' van Daan vormden
RV Anke Buckinx en de brief van haar broer. Anke's broer stierf acht jaar geleden en liet haar een brief na die ze pas in januari 2020 mocht openen. Dat heeft ze nu gedaan. Zat vol met snippers die de 'Bucket List' van Daan vormden

Ein-de-lijk bijna tijd om de brief te lezen. Het was de bedoeling om de enveloppe samen met mijn ouders te openen. Op 1 januari – meteen ook de verjaardag van mijn papa. Mijn andere grote held is vorige week 68 geworden. Maar die middag zat hun woonkamer vol uitgelaten feestvierders. Niet het geschikte moment dus. Dus opende ik de brief ’s avonds thuis. Rustig. Alleen. Nog nooit was ik zo zenuwachtig om een omslag te openen.

De brief woog ongeveer evenveel als een pakje kaas van 200 gram. Hij moet keiveel tekst geschreven hebben, dacht ik negen jaar lang. De verrassing was dus groot toen bleek dat er 150 losse snippers in zaten, met daarop doelen die hij wilde realiseren. Groot en klein. Simpel en opvallend. ‘Leen gelukkiger maken’, zijn vriendin. ‘Kajakken op de Maas’. ‘Pokeren in Las Vegas’. ‘Gezond eten’. ‘Elke dag vroeg opstaan’. ‘Leren koken’. ‘Ander werk zoeken’. ‘Scheerapparaat kopen’. ‘De wereld rondreizen’. ‘Van iedereen houden’. ‘Mezelf verbeteren’. ‘Een kat nemen’.

Hij wilde ook contacten herstellen. Klasgenoten van weleer opbellen. En hij wilde ‘ontspullen’. Nu is dat een hippe term, in 2011 sprak niemand daarover. Maar Daan wilde af van het materiële en focussen op het emotionele. Hij wou de beste versie van zichzelf zijn. En anderen helpen om ook zo’n betere versie te worden.

Met véél plezier nam ik de snippers door. Het deed zo’n deugd. Acht en een half jaar na zijn afscheid deed hij me opnieuw glimlachen. Net als vroeger. Bijna een decennium lang heb ik me aan die enveloppe vastgeklampt. Het stukje Daan dat ik nog ‘te goed’ had. Het laatste stukje Daan dat nog iets wilde vertellen. Vanaf nu is álles van mijn broer een herinnering. Een nieuw stukje broer zal ik niet meer vinden. Hoewel... Ik vind dat mijn zoontje Max uiterlijk hard lijkt op Daan als kind. En ik kan alleen maar hopen dat Lou en haar broertje veel van Daans onvergetelijke kwaliteiten hebben geërfd. Zijn goesting in het leven, zijn aparte humor én zijn gouden hart. Ik wens de wereld zo veel Daans toe. En dat iedereen van ons een béétje Daan mag zijn.

Dikke kus, Anke

De aanrader van Anke

Herinneringen zijn onbetaalbaar, dat weet ik maar al te goed. Daarom brachten mijn radiomaatje Sven Ornelis en ik onlangs samen met JOE een uniek invulboek uit: Schatten voor altijd. Daarin kunnen ouders en hun kinderen de mooiste foto’s en bekentenissen bewaren. Zo kan je die voor altijd koesteren. Echt waardevol en héél leuk om cadeau te geven aan je jarige vader of moeder.




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • robrecht Peeters

    het zal de verwekker van haar kinderen zonder twijfel dolblij maken.....niet verstandig zulke uitspraken doen

  • Jan Delafontaine

    Goede DJ zeer aangename stem. Zelfs de vervelende files zijn leuk om naar te luisteren bij Anke.