Geveilde brieven werpen ander licht op eenzame Greta Garbo: “Het is moeilijk om alleen te zijn, maar soms is het nog moeilijker om bij iemand te zijn”

Greta Garbo
Photo News Greta Garbo
“Ik ga nergens naartoe, ik ontmoet niemand." Enkel brieven van Greta Garbo die vandaag geveild worden, bevestigen wat filmkenners al lang vermoedden: dat de legendarische Zweedse actrice het liefst alleen gelaten wilde worden. Al blijkt dat ze daar toch onder leed. 

In de jaren twintig en dertig was Greta Garbo een van de grootste filmsterren ter wereld. De schone Zweedse, die geboren werd als Greta Gustafsson, groeide in armoede op in Stockholm als de dochter van een arbeider en een fabriekwerkster. Toen ze zeventien was, werd ze ontdekt door regisseur Erik Petschler, die haar een rolletje gaf in zijn film ‘Luffar-Petter’. Daarna volgde ze acteerlessen en speelde ze de hoofdrol in ‘Gösta Berlings Sage’. De regisseur van de film, Mauritz Stiller, doopte haar Garbo en zorgde ervoor dat de actrice een exclusief contract kon tekenen met Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) in Hollywood. Haar carrière was definitief gelanceerd. 

(lees verder onder de foto)

Greta Garbo
© Bettmann/CORBIS Greta Garbo

Het publiek lustte wel pap van de mysterieuze, engelachtige Garbo. Dat ze mogelijk een geheime relatie zou hebben met haar tegenspeler John Gilbert, maakte haar alleen nog aantrekkelijker voor haar fans. Garbo begon haar Hollywood-carrière trouwens ten tijde van de stille film, maar slaagde er ook in om de overstap naar de talkies - films met geluid - te maken, in tegenstelling tot vele van haar collega’s. “Garbo praat”, kopte de poster van haar eerste talkie, ‘Anna Christie’ uit 1930 en die hese, galmende stem die de woorden “Give me a ‘viskey’” uitsprak, verhoogden alleen maar haar aantrekkingskracht. Uiteindelijk werd Garbo drie keer genomineerd voor een Oscar voor ‘beste actrice', al slaagde ze er geen enkele keer in om die te verzilveren. In 1954  kreeg ze wel een Ereprijs van de Academy “voor haar stralende en onvergetelijke acteerprestaties.” De actrice kwam echter niet opdagen voor de ceremonie en liet het beeldje naar haar huis opsturen. 

Pensioen

Het was een typische actie voor Garbo, die tijdens haar hele carrière zo veel mogelijk uit de spotlights bleef. Ze weigerde om handtekening uit te delen, gaf geen interviews en beantwoordde geen fanmail. “Ik uit mezelf alleen via mijn rollen", zei ze in een mededeling aan de pers. “Niet in woorden, en daarom probeer ik het praten met de media te vermijden.” In 1941, toen ze 36 was, kondigde de actrice aan dat ze op tijdelijk pensioen ging. Maar in werkelijkheid zou ze nooit meer naar de filmwereld terugkeren. Uiteindelijk stierf ze in 1990 helemaal alleen, omringd door dure spullen. Garbo was nooit getrouwd en had geen kinderen. 

Maar vrienden had de Zweedse wel. Zo is er de Oostenrijkse actrice Salka Viertel. In een periode van veertig jaar - tussen 1932 en 1973 - schreef Garbo haar maar liefst 65 brieven. Die pennenvruchten worden vandaag geveild. Verwacht wordt dat ze 60.000 dollar (zo'n 54.505 euro) zullen opbrengen. Maar wat belangrijker is: de brieven tonen aan dat Garbo, die zo op haar privacy gesteld was, daardoor toch ook best eenzaam was. Zo schrijft ze in een brief uit 1937: “Ik ga nergens heen, ik zie niemand. Het is moeilijk en droevig om alleen te zijn, maar soms is het nog moeilijker om bij iemand te zijn... Wanneer we hier op aarde zijn, zou het veel aangenamer zijn als we gedurende die hele korte periode sterk en jong zouden zijn. Ik vraag me af waarom God het zo verkoos ... Ergens in deze wereld zijn er mensen die het niet zo hebben als wij, daar ben ik zeker van. En als ik zou stoppen met films te maken, dan zou ik dat zelf kunnen gaan ontdekken.”

Gevangene

In een andere brief, zonder datum, schrijft ze: “Ik ben verdwenen in de wildernis. Ik zit in een klein, zelfgemaakt huisje in woestijngebied. Ik ben praktisch een gevangene, want ik wil niet dat iemand weet dat ik hier ben. Het is erg onbeschermd en als iemand het weet, dan kunnen ze langskomen en is mijn rust voorbij. Zet mijn naam alsjeblieft niet op de enveloppe. Want dan zal ik moeten vertrekken ...”

(lees verder onder de foto)

Greta Garbo
AFP Greta Garbo

En in een ander schrijfsel vertelt Garbo hoe ze haar dagen vult met nietsdoen: “Ik leef weer in mijn gebruikelijke sleur, waarin ik niemand zie ... Er is ook niemand om te zien. Ik voel me constant moe, maar dat kan ook zijn omdat ik zo'n monotoon leven leid, waarin ik niets wil. Het is niet zo volledig. Ik wil in mijn hoofd wel dingen doen, maar ik stel het altijd uit tot morgen. En morgen is het weer hetzelfde verhaal. Als ik maar een beetje meer zoals jij was ...”

Hoeveel de brieven uiteindelijk hebben opgebracht, was bij het verschijnen van dit artikel nog niet geweten. 




4 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • goethals michel goethals

    toch een persoon die de waarheid verteld.....heden tendage zou men niet alleen moeten zijn met al die media.....maar wat ze zegt is waarheid......ik ken verschillende mensen in die situatie , nu leef ik daarmee en laat ik iedereen in zijn doen.....men moet anderen respectern in wat ze doen en hun leven willen leiden.... Men zegt ook ....beter alleen dan in slecht gezelschap....

  • Luc Desmet

    Je moet steeds weer moeite doen om buiten te komen als je alleen woont. Dat is niet gemakkelijk. Veel sterkte aan iedereen die zich alleen voelt.

  • Dominique Hermys

    Ze kon het mooi verwoorden.

  • Toran Korshnah

    Beroemd zijn is niet altijd een feest. Maar wat een mooie vrouw was dat...