“Italiaanse furie, maar de allergrootste aller tijden”: componist Ennio Morricone op 91-jarige leeftijd overleden

 Ennio Morricone
EPA Ennio Morricone
De Italiaanse componist Ennio Morricone, bekend van de soundtracks van ‘The good, the bad and the ugly’ en ‘Once Upon a Time in the West’, is op 91-jarige leeftijd overleden. Dat melden Italiaanse media. Morricone overleed aan de gevolgen van een val.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

De befaamde componist zou enkele dagen geleden gevallen zijn in zijn eigen huis en daarbij een dijbeen gebroken hebben. Ten gevolge van die val is nu hij overleden in een ziekenhuis in Rome. 

Soundtracks

Morricone werd geboren in Rome op 10 november 1928. Al op zesjarige leeftijd begon hij met het componeren van muziek, maar het zou nog tot 1961 duren voordat hij z'n eerste soundtrack schreef, voor de film ‘Il Federale’. Daarna was de trein vertrokken. Het bekendst is hij van z'n samenwerking met ‘spaghettiwestern’-regisseur Sergio Leone. Morricone verzorgde de soundtrack van onder andere For a fistful of dollars’, ‘For a few dollars more’, ‘The Good, the Bad and the Ugly’, ‘Once Upon a Time in the West’, ‘Down the Head’, en ‘Once Upon a Time in America’.

Voor het geld hoefde hij het al lang niet meer te doen.

Regisseur Jan Verheyen

De componist en dirigent werkte echter niet alleen voor Italiaanse regisseurs. Z'n muziek was ook te horen in films als ‘The Thing’, ‘What Dreams May Come’, The Mission’, ‘The Untouchables’ en ‘The Hateful Eight’. In totaal bedacht hij 500 soundtracks voor films en tv-programma’s en zo’n 120 andere composities. Hij verkocht ruim 50 miljoen platen. 

Morricone wordt gezien als een van de invloedrijkste componisten van zijn generatie. Hij won in zijn carrière tientallen prijzen: Grammy Awards, Golden Globes en Bafta’s. In 2007 kreeg hij een Academy Honorary Award. In 2016 won hij nog de Oscar voor ‘beste soundtrack’ voor ‘The Hateful Eight’, een film van Quentin Tarantino. De twee waren goed bevriend.

Besparingen

Vorig jaar gaf de toen 90-jarige Morricone nog aan dat hij geen zin meer had in soundtracks. Naar eigen zeggen dirigeerde hij liever concerten dan nog filmmuziek te schrijven. “Vroeger gaf men geld uit aan de filmmuziek, nu wil men met synthesizers en amateurs besparen op de muziek”, sneerde hij. De enige uitzondering die hij toen nog wilde maken, was voor zijn landgenoot Giuseppe Tornatore. De laatste jaren tourde hij vooral rond met een orkest om z'n muziek over de hele wereld te spelen. 

Een zeer moeilijke mens, zeer veeleisend. Maar de muziek die hij ons heeft nagelaten is van een onnoemelijke schoonheid.

Componist en dirigent Dirk Brossé

In 1956 trouwde Morricone met Maria Travia. Ze hebben samen vier kinderen: Marco (63), Alessandra (59), Andrea (56) - die ook dirigent en componist is - en regisseur Giovanni (54).

“Een monument”

Ondertussen stromen de reacties van filmminnend Vlaanderen ook binnen. Voor regisseur Jan Verheyen is dit triest nieuws. “Morricone is natuurlijk een monument”, laat hij aan de telefoon weten. “Iemand die met zijn muziek onrechtstreeks mijn jeugd en mijn liefde voor film heeft gekleurd, vooral - een beetje een cliché - z’n samenwerkingen met regisseur Sergio Leone dan. Het zijn de beste voorbeelden van soundtracks waarbij de muziek bijna even belangrijk is als het beeld." Dat Morricone tot vorig jaar nog op tournee was, vindt de regisseur erg straf. “Voor het geld hoefde hij het al lang niet meer te doen”, klinkt het. “Ik moet dus aannemen dat hij het met hart en ziel deed, dat het onlosmakelijk verbonden was met wie hij was. Dit was niet iemand die op z’n 58ste al zat af te tellen tot hij op pensioen mocht.”

Jan Verheyen: "Hij was iemand die met zijn muziek onrechtstreeks mijn jeugd en mijn liefde voor film heeft gekleurd."
Tim De Backer Jan Verheyen: "Hij was iemand die met zijn muziek onrechtstreeks mijn jeugd en mijn liefde voor film heeft gekleurd."

Componist en dirigent Dirk Brossé ontmoette Morricone exact twintig jaar geleden, op het Filmfestival van Gent. “We hebben elkaar tijdens die week dat hij hier was verschillende keren ontmoet, zijn verschillende keren gaan eten", vertelt Brossé. “Het was een moeilijk man om mee te converseren omdat hij enkel Italiaans sprak, hij was zeer introvert en een beetje nors. Ook een zeer moeilijke mens, zeer veeleisend. Maar de muziek die hij ons heeft nagelaten is van een onnoemelijke schoonheid en staat in ons collectieve geheugen gegrift.” En er is meer dat Morricone zo bijzonder maakt: “Op vier, vijf seconden kon hij op enkele noten een thema maken dat in je oor kruipt en je nooit meer loslaat. Dat is de kunst van alle grote componisten: Mozart had dat, net als Beethoven: Morricone heeft dat ook.” De Italiaan was net als Brossé ook dirigent. “Op dat vlak was hij ook niet echt communicatief”, zegt hij. “Hij kon heel streng en brutaal uit de hoek komen. Ik heb hem een paar keer als Italiaanse furie een paar koorzangers weten aanpakken. Ik was heel blij dat ik op dat moment niet op het podium stond. Maar eigenlijk is de conclusie dat hij de allergrootste aller tijden is, denk ik.”

Dirk Brossé aan het werk: "Op vier, vijf seconden kon hij op enkele noten een thema maken dat in je oor kruipt en je nooit meer loslaat. Dat is de kunst van alle grote componisten."
Dirk Brossé Dirk Brossé aan het werk: "Op vier, vijf seconden kon hij op enkele noten een thema maken dat in je oor kruipt en je nooit meer loslaat. Dat is de kunst van alle grote componisten."

Zijn muziek is zo emotioneel, uitbundig en lyrisch, maar Morricone zag er een beetje uit als een saaie professor.

Filmcriticus Patrick Duynslaegher

Ook filmcriticus Patrick Duynslaegher mocht Morricone verschillende keren ontmoeten. “Hij was niet spraakzaam, toch niet tegenover de pers”, herinnert hij zich. “Ik vond dat hij er een beetje uitzag als een saaie professor. Omdat zijn muziek zo emotioneel, uitbundig en lyrisch is, valt het op dat de man er als een professor of een boekhouder uitzag en niet meteen een innemende persoonlijkheid was als je hem ontmoette.” Toch was Duynslaegher onder de indruk. “Het is altijd moeilijk om te zeggen welke componist de grootste is, maar ik zou Morricone zeggen. Omwille van de kwaliteit van de muziek, maar ook omdat hij de filmmuziek zo lang heeft gedomineerd. Een halve eeuw lang heeft hij soundtracks gemaakt, en velen daarvan zijn commerciële hits geworden, die naast de film en op zichzelf hebben bestaan. In die zin is hij de man die de filmmuziek op de kaart heeft gezet en populair heeft gemaakt. Door z’n creativiteit en z'n muzikale genie heeft Morricone aangetoond dat filmmuziek wél een volwaardige vorm is van hedendaagse muziek, want het wordt vaak stiefmoederlijk behandeld.” 

Patrick Duynslaegher: "Door z’n creativiteit en z'n muzikale genie heeft Morricone aangetoond dat filmmuziek wél een volwaardige vorm is van hedendaagse muziek."
photo_news Patrick Duynslaegher: "Door z’n creativiteit en z'n muzikale genie heeft Morricone aangetoond dat filmmuziek wél een volwaardige vorm is van hedendaagse muziek."



49 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Jos Leirs

    Omwille van vele verleden en toekomstige traantjes van ontroering, bedankt Ennio...

  • Sylvio Castro

    Hoeveel uren heb ik weggedroomd en gemijmerd op die heerlijke muziek. Grazie meastro.

  • Herbert Van Tornout

    Elke soundtrack steeds onlosmakelijk verbonden met de film, nostalgisch als het ware. Zijn muziek ademde en beroerde je tot in je ziel.Waanzinnig mooi. De wereld is weer een genie armer...

  • monique bolen

    Zijn muziek is onsterfelijk, rust in vrede

  • Gilles Glorieux

    Jill's Theme uit 'Once Upon a Time in the West' is misschien wel mijn favoriete track van hem, een weemoedig thema gecombineerd met die vrouwenstem die op gepaste momenten inspringt. Dan springen de tranen in mijn ogen... R.I.P. Maestro