Bo Van Spilbeeck: “Het deksel van een pot confituur openen is nu moeilijker dan vroeger”

Pieter-Jan Vanstockstraeten/Photonews
Amper twee weken nadat Bo Van Spilbeeck (60) haar allereerste halve marathon als vrouw liep, haalde Qmusic-dj Sam De Bruyn haar voor de microfoon in zijn podcast De Meeloper. Bo had het er over samen lopen met haar gezin, transgenders in de sportwereld en over hoe haar lichaam anders reageert op het sporten sinds ze een vrouw werd.

“Sinds mijn operatie maak ik geen testosteron, wat een spierversterker is, en dat merk ik. Mijn krachten zijn verminderd en dat voel ik soms”, vertelt Bo. “Je hebt een soort van spiergeheugen, een typisch voorbeeld, als je een bak met zes glazen flessen water wil opheffen, weet je lichaam hoeveel kracht het daarvoor moet gebruiken en nu mispak ik mij daar aan en lijkt het altijd zwaarder dan vroeger. Het deksel van een pot confituur openen is voor mij nu ook moeilijker dan vroeger, omdat ik gewoon minder kracht in mijn handen heb. Of ik dat ambetant vind? Ik wist dat dat kon gebeuren, maar het is merkbaarder dan ik had gedacht.”

Vergeten

Sam vroeg Bo ook hoe beu ze het is om altijd te moeten praten en geïnterviewd te worden over haar transitie. “Ik besef dat ik heel wat heb doen bewegen en ik krijg nog dagelijks berichtjes dus ik merk dat mijn rol nog niet helemaal uitgespeeld is. Het is ook weer naar een piek toegegroeid omdat mijn boek net in het Frans verschenen is, dus ik krijg ook aanvragen uit Frankrijk en Canada. Maar het zou ook fijn zijn om dat op een bepaald moment achter mij te laten. Al weet ik ook dat ik zo lang als man geleefd heb, bekend ben en zestig jaar oud ben, dat ik niet zoveel jaren meer heb om het te doen vergeten. Bovendien wordt er elke keer er iets over mij verschijnt nog eens verwezen naar mijn transitie.”

Ik ben niemand kwijtgespeeld tijdens mijn traject en dat is bij sommigen wel anders

Bo Van Spilbeeck

#MeToo-ervaringen

Bo vertelde ook nog dat mensen haar op straat ook durven aanspreken. “Onlangs was ik in het winkelcentrum in de buurt en een vader liep daar met zijn dochter en hij vroeg me of het meisje met mij op de foto mocht. Ik heb eigenlijk nog geen negatieve ervaringen gehad na mijn transitie. Vroeger wel. Toen heb ik een paar ‘femme de la rue’- of #MeToo-ervaringen gehad. Het belangrijkste is uiteraard wel dat ik een gewoon gezinsleven leid, met mijn vrouw, dat ik een gewoon beroepsleven heb, dat ik opnieuw mijn journalistiek werk kan doen. Het blijft moeilijk, maar bij VTM heb ik zeker de kansen gekregen om verder te doen. Dat is iets waar ik niet zeker van was voor ik het durfde te vertellen. Dat is ook één van de redenen waarom ik die transitie zo lang heb uitgesteld, omdat ik vreesde voor mijn gezin en mijn job. En uiteindelijk is het allemaal heel goed verlopen. Ik ben niemand kwijtgespeeld tijdens mijn traject en dat is bij sommigen wel anders. Het is niet omdat ik nu een vrouw ben, dat ik minder bekwaam ben of dat ik nu plots alleen maar modestukken zou kunnen maken.” Al kan Bo wel begrijpen dat sommige mensen het wel moeilijk hebben met transities. “Omdat het soms onbekend is. Mensen weten niet wat het is.”

(lees verder onder de foto)

Bo sprak met Sam in de podcast 'De Meeloper'.
Qmusic Bo sprak met Sam in de podcast 'De Meeloper'.

Rol van VTM

Sam vroeg Bo ook hoe ze zou reageren als iemand haar op een negatieve manier zou aanspreken in het echte leven. “Ik heb het nog niet meegemaakt, dus ik weet niet hoe ik zou reageren. Ik denk dat ik die persoon zou proberen te negeren, maar ik weet wel dat het mij soms raakt als ik online dingen zie en als het echt lelijke dingen zijn. Ik heb soms al wel gehuild na het lezen van dingen, maar dat is heel zeldzaam. Ik zeg het, misschien is er vijf procent van de mensen die mij niet aanvaarden, terwijl ik dacht dat het één op drie zou zijn. De rol van VTM is daar heel belangrijk in geweest. Het feit dat zij hebben gezegd dat ze mij aanvaarden is een belangrijk maatschappelijk signaal geweest en het heeft mensen, volgens mij, ook doen nadenken. Ik heb ook mijn momenten van twijfel gehad. Ik heb nooit getwijfeld aan de beslissing zelf, maar soms toch over het feit dat het toch moeilijk en zwaar kon zijn. Zeker ook met de operaties, het vrij moeilijk herstel voor mijn gezicht, de vrees dat ik niet meer op televisie zou kunnen komen, maar er zijn ook echt ochtenden dat ik opsta en merk dat het moeilijker is. Ik heb meer tijd nodig. Mij opmaken is een moment van rust, maar ik moet wel drie kwartier vroeger opstaan. Dus er zijn ook momenten dat je denkt: ‘Vandaag heb ik er geen zin in’, maar het weegt allemaal niet op tegen het geluk dat ik erbij gewonnen heb.”

Je kan de hele podcast hier beluisteren.




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • carolien bellis

    Nogsteeds mega veel respect voor haar!