Bert Cosemans over het recente overlijden van zijn moeder: “Ik heb haar zeven jaar heel langzaam zien wegglippen”

Bert Cosemans
Kristof Ghyselinck Bert Cosemans
Een mooi gezin, straks 35 jaar samen met de liefde van z’n leven en ook in de latere dagen van zijn carrière nog een veel gevraagd acteur. Er is veel waar Bert Cosemans (52) gelukkig om is. Al heeft het recente afscheid van z’n moeder er diep in gehakt, vertelt hij in Dag Allemaal: “Haar aftakelingsproces, zeven jaar lang, dat was niet fijn om te zien.”

Bert komt ons gezwind tegemoet op de fiets. “Driehonderd kilometer gereden”, puft hij, mét de glimlach. Het typeert hoe de acteur in het leven staat. Optimistisch, vol zelfrelativering. Al heeft ook hij weleens zorgen. Over het gebrek aan aanbiedingen voor echtgenote Marijke Hofkens (55) bijvoorbeeld, of het recente overlijden van zijn moeder. Maar klagen hoor je Bert niet doen. “Ik prijs me gelukkig dat ik het voor het moment nog altijd druk heb. De voorstellingen van de musical ‘40-45’ gaan voor mij zelfs al door tot december. Heel fijn natuurlijk, ik sta heel graag op de scène.”

35 jaar geleden leerde je Marijke kennen op Herman Teirlinck.

Mijn eerste grote liefde. En dat is ze vandaag nog altijd. Ons geheim? Veel praten, veel geluk hebben dat je toevallig de juiste hebt gevonden, toffe kinderen hebben. En elkaar ook ruimte geven.

’t Is misschien vreemd om te vragen, maar had je niet ook graag nog wat geleefd vóór je haar op jonge leeftijd leerde kennen?

(kordaat) Nee. Ik heb het genoeg bij andere mensen gezien, dat het op een ander zeker niet altijd beter is. En nu ga ik er ook niet meer aan beginnen! (lacht) ’t Is misschien geen sexy antwoord, maar mocht ik opnieuw kunnen beginnen, ik zou exact dezelfde keuze maken.

Jullie zijn getrouwd in 2003, nadat jij door een val in de Spaanse Sierra Nevada zwaargewond raakte. Je liep ernstige breuken op en was een jaar ­immobiel.

En dat geeft een mens tijd om na te denken. Alles ging goed tussen ons, maar misschien vonden we dat wel te vanzelfsprekend. Een huwelijk ontbrak gewoon nog. Een reden om te feesten en om aan de wereld te tonen dat we elkaar nog altijd graag zien.

En jullie zijn altijd zo close ­gebleven sindsdien?

Pas op, er is een periode geweest dat ik het té druk maakte. Ik startte toen m’n eigen gezelschap op, nam hoofdrollen voor m’n rekening, deed de video­montages zelf, onderhandelde de contracten.... De mix werk-privé zat niet goed. Je moet weten, ik kook heel graag. En plots vroegen de dochters aan Marijke: ‘Wanneer gaat papa nog eens koken?’ Maar kijk, daar heb ik aan gewerkt.

Bert Cosemans en zijn vrouw Marijke Hofkens
Dieter Bacquaert Bert Cosemans en zijn vrouw Marijke Hofkens

Jouw ongeval was een belangrijk ijkpunt in je leven. Zijn er nog zulke gebeurtenissen geweest, die jou ingrijpend hebben­ ­veranderd?

Ik denk meteen aan het verlies van m’n ouders. Mijn vader Theo stierf al in 1997, aan ­kanker. Veel te vroeg uiteraard. En mijn mama Louisa stierf vorig jaar. Dementie. De laatste zeven jaar heb ik haar heel ­langzaam zien wegglippen.

Een aftakelingsproces dat niet fijn was om te zien. Kon je de laatste jaren nog een band met haar onderhouden?

Op het laatst was ze helemaal in zichzelf gekeerd. Praten lukte niet meer, ze was de connectie tussen haar gedachten en het uitspreken kwijt. Ik heb geleerd dat aanrakingen heel belangrijk zijn. Dus een voetmassage, daar zag ik haar intens van genieten.

Heb je toch nog mooie herinneringen aan de laatste levensjaren van jouw moeder?

Het is continu afscheid nemen, hé. Dit gaat niet meer, dat gaat niet meer. Elke avond was er wel iemand van de kinderen bij haar, we zijn met zes. We hebben dat samen gedaan, dat was mooi om te zien. Twee maanden voor haar overlijden hebben we nog ‘In de stille Kempen’ gezongen. Samen, want de woorden kwamen bij haar plots terug. En rond haar sterfbed hebben we samen gebeden, ook al ben ik helemaal niet gelovig. Maar ik heb als kind m’n tantes en nonkels hetzelfde zien doen bij onze grootouders, die ik ook heb weten sterven. Dus misschien heeft dat mama geholpen om los te laten? Wie weet.

Op het podium van de musical ‘40-45', tussen zijn collega’s Jo Hens en Michiel De Meyer. Bert speelt al zeker tot in december mee.
Photonews Op het podium van de musical ‘40-45', tussen zijn collega’s Jo Hens en Michiel De Meyer. Bert speelt al zeker tot in december mee.

Is het woord ‘euthanasie’ weleens gevallen in al die jaren?

Nee, nooit. Mama zou dat ook nooit gewild hebben, denk ik. En ’t was sowieso te laat voor haar om er nog een intentieverklaring over te tekenen.

Heb je voor jezelf wel een knoop doorgehakt daarover?

Natuurlijk ben ik ermee bezig in m’n achterhoofd. Ik zal wel zien, ik heb de papieren nog niet klaarliggen. Maar misschien moet ik dat toch maar gaan doen, ja. Mag ik trouwens van de gelegenheid gebruik maken om de vzw Demiclowns in de bloemetjes te zetten? Lore en Lara heten ze, en ik ben ambassadeur geworden van hun vzw toen ik zag wat voor fantastisch werk zij leveren. Met rollenspel, en poppetjes, aanrakingen en veel geduld, slagen ze er wonderwel in om demente mensen even terug wakker te krijgen. Ik heb het met m’n eigen ogen gezien, dat was bijna magisch. En mooi. Ik hoop dat die dames nog veel steun ­krijgen voor wat ze doen.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.