Auteur Marnix Peeters zag zijn moeder wegkwijnen door alzheimer: “Ik heb direct mijn eigen euthanasiepapieren getekend”

Jan Aelberts
“Eerst mijn grootvader, dan mijn moeder... Ik besef dat het over twintig jaar mijn beurt is.” In ‘Zo donker buiten’ laat de anders zo baldadige auteur Marnix Peeters (53) een gevoelige kant van zichzelf zien. Het boek gaat dan ook over zijn moeder en haar hopeloze, zeven jaar durende strijd tegen de ziekte van Alzheimer. 

Elk jaar, als de zomer op zijn einde loopt, brengt Marnix Peeters een taboeloze roman uit waarin hij vrouwen vernedert, buitenlanders beschimpt en de draak steekt met iedereen die ‘politiek correct’ probeert te zijn. Deze week verschijnt er een heel ander boek van zijn hand: ‘Zo donker buiten, afscheid van een moeder met alzheimer’. Het is een eerbetoon aan zijn moeder Bertha, die exact twaalf maanden geleden overleed nadat ze zeven lange jaren steeds verder wegdeemsterde in dementie. “Al die tijd ontkende mama dat er iets met haar scheelde”, zegt Marnix in Dag Allemaal, die net als zijn zus, radiopresentatrice Annemie, een jarenlange carrière in de media uitbouwde. “Terwijl mama volgens mij tot op het einde goed besefte wat er aan de hand was. En hoe de ziekte verder zou verlopen. Nadat ze de diagnose had vernomen, heb ik haar geen enkele keer meer zien lachen.”

Bezorgde zoon

Door zijn boeken vol briljant geschreven beledigingen aan het adres van zowat iedereen, zou men kunnen vergeten dat Marnix Peeters ook een liefhebbende echtgenoot is voor zijn vrouw Jana (37). En een bezorgde zoon voor zijn zieke moeder Bertha. “Een jaar geleden zaten Jana en ik aan haar sterfbed toen haar hijgerige ademhaling plots stokte”, vertelt Marnix, terwijl zijn ogen nat worden en zijn woordenstroom even stokt. “Uiteraard heb ik verdriet omdat ze dood is, maar ik ben ook dankbaar dat ik bij haar was en dat ze niet in eenzaamheid gestorven is.”

Zou je mama beseft hebben dat jullie er waren?

Ik ben daar zelfs van overtuigd. Je weet niet waar zo’n weggeteerd mensje, dat al zeven jaar steeds dieper wegzakt in dementie, zich nog bewust van is. Maar ik weet zeker dat ze ergens beseft moet hebben dat Jana en ik er waren. En ik denk dat ze daardoor in relatieve rust is heengegaan.

Het ging niet om euthanasie?

Je hebt 24% van dit artikel gelezen

Lees je graag alle artikels op HLN?

Krijg nu 1 maand onbeperkt en gratis toegang tot alle artikels.

Ik wil toegang
Digitaal abonnement HLNDigitaal abonnement HLN1ste maandgratis

Stop of pauzeer wanneer je wil

  • Onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Iedere week gratis tickets en straffe kortingen



4 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • medard albrechts

    jaja, slechte genen erven is een probleem, ik heb macula degeneratie aan beide ogen, is ook erfelijk, langs mijn groot vaders kant overgeërfd , kijk ik zou het nog niet zo zot vinden om voor dat men een kind verwekt de genen eens te onderzoeken op velerlei latere mankementen, zo zou er een veel gezonder ras opstaan in de toekomst, niks op tegen

  • raf peeters

    Kan je maar beter doen ,ook mijn moeder had Alzheimer,mijn vader had Huntington die ze door gebrek aan papieren werd in leven gehouden en dit door sondevoeding direct in de maag omdat hij niet meer kon slikken daarbij was hij volledig vd wereld, nee zal me niet gebeuren,ook papieren op gemaakt.

  • Philomena Vanderweyen

    Herken dit verhaal zo erg,heb hetzelfde meegemaakt met mijn vader,heb toen ook beslist om euthanasie te laten uitvoeren voor het zo ver komt,wil mijn kinderen het verdriet besparen dat deze vreselijke ziekte met zich meebrengt.

  • Veerle Leeuwerck

    Maar je moet dit wel om de vijf jaar vernieuwen he, niet vergeten!