Annick Segal over haar geluk: “Toen ik nog studeerde, hebben mijn man en ik echt zwarte sneeuw gezien”

“Annick Segal is het gelukkigst als ze in een museum is. Kunst is inderdaad veel meer dan zomaar wat verf op ’n doek: het is emotie en het speelt op de emoties van de toeschouwer. Kunst, en cultuur, brengen iets teweeg. Spijtig genoeg hebben onze beleidsmakers dat tijdens de coronapandemie niet ten volle beseft – of willen beseffen – want het is de sector die het meest heeft afgezien onder de maatregelen. Maar we hebben kunst nodig, toch? Afleiding en schoonheid! Vooral dat laatste. Van schoonheid wordt een mens gelukkig. Lelijkheid, saaiheid en middelmatigheid brengen niet bij. En als we dankzij corona nog iets geleerd hebben, dan is het datgene waar Annick Segal het interview mee besluit: ‘Ik zou heel graag hebben dat mensen wat verdraagzamer zouden zijn.’ Inderdaad, de onverdraagzaamheid is nog nooit zo groot geweest. Iedereen heeft zijn oordeel meteen klaar, niemand houdt nog rekening met de ander. Terwijl we die pandemie met het applaus voor de mensen uit de zorg zo goed hadden ingezet. Maar het applaus ebde al snel weg en maakte plaats voor veel frustratie, zuurheid en ongenoegen. Weg ermee!”