Actrice Kim Van Oncen en Niels De Jonck kunnen hun doodgeboren dochtertje eindelijk laten registreren: “Een emotionele stap”

Dieter Bacquaert
Pippa heet ze. Het, zoals zij het verwoorden, stilgeboren dochtertje van actrice Kim Van Oncen en Niels De Jonck. Die naam hebben ze twee jaar voor zich gehouden, maar nu mag de hele wereld hem kennen. Want Kim en Niels mogen in januari hun dochter eindelijk officieel laten registreren. “Een puur emotionele, maar héél belangrijke stap”, zegt Kim.

Dankzij een nieuwe wet kunnen doodgeboren kinderen vanaf januari 2019 officieel geregistreerd worden met voornaam én familienaam. Voorwaarde is dat het kindje werd geboren na een zwangerschap van minstens 180 dagen. Als die slechts 140 dagen duurde, kan enkel de voornaam worden geregistreerd. Voor vele ouders is dit balsem op het litteken dat ze voor altijd zullen dragen. 

Actrice Kim Van Oncen, die u vanaf 7 januari op Eén aan het werk ziet in de nieuwe reeks ‘Dertigers’, en haar man Niels De Jonck, de zoon van Sonja Kimpen, verloren op 15 december 2016 hun dochtertje na een zwangerschap van een halfjaar. Zij willen dan ook heel graag gebruikmaken van de nieuwe wet. Daarover postte Kim op Facebook een aangrijpende getuigenis: “Wij hebben geen miskraam gehad. Wij hebben een tweede kindje gekregen. Een kind dat het recht heeft om ook zo aangesproken en benoemd te worden. Een kind dat voor ons belangrijk is.”

Je benadrukt dat je géén miskraam hebt gehad.

Nee, je spreekt van een miskraam als er geen bevalling is, als het vruchtje afsterft voor 16 weken zwangerschap. Dat is iets anders. Bij mij is de bevalling ingeleid en ons kindje is doodgeboren, maar het ene is niet minder erg dan het andere.

Er moest jou duidelijk iets van het hart.

Ja, dat posten luchtte me op. De meer dan 4.000 reacties waren mooi en overweldigend. Hoe meer het taboe wordt doorbroken, hoe ­bespreekbaarder het wordt. Doodgeboren kindjes komen vaak in de vergeethoek terecht. Omdat mensen hun verdriet graag privé dragen en er pas over kunnen praten als de eerste rauwe pijn is overgegaan in een litteken. Ik heb het geluk dat ik een goeie man heb met wie ik altijd over het verlies van ons dochtertje kon ­praten, waardoor we het nu min of meer hebben verwerkt. We zitten aan het einde van het rouwproces.

(lees verder onder de foto)

Kim Van Oncen deelde een emotioneel bericht over haar dochter op Facebook.
Kim Van Oncen Kim Van Oncen deelde een emotioneel bericht over haar dochter op Facebook.

Wat houdt de registratie precies in?

Ze is dan officieel ons kind en komt in ons trouwboekje te staan. Voor de staat heeft ze dan geleefd. En ze krijgt een naam: Pippa De Jonck. Meer is het niet. Het is eigenlijk een puur emotionele stap, maar een héél belangrijke voor ons.

Je dochter had een hartafwijking. Kon een ­operatie na de geboorte geen redding brengen?

Nee, in ons geval niet. De dokters waren heel duidelijk. Pippa had geen schijn van kans. Een bevalling zou ze nooit overleven.

Dat nieuws kwam heel onverwacht, hé.

Ja, tijdens een controle bij de gynaecoloog. Plots zei die: “Er is een probleem.” Ik ­voelde het meteen: het is voorbij. Ik zag Niels vanbinnen breken. Ik merkte het aan z’n blik, toen we dat vreselijke nieuws kregen. Hij staarde voor zich uit. Ik werd verscheurd door allerlei emoties en was in shock. Ik was ook boos op de dokters, ­vertelde Niels me achteraf.

Je dochtertje moest vroeger dan verwacht ter wereld komen. Hoopte je dat ze het tegen alle verwachtingen in toch zou redden?

Nee, we wisten van de artsen dat ze niet levensvatbaar was. We hoefden dus niet te zwalpen tussen hoop en ­wanhoop. Er was zekerheid...

Bevallen is al een pijnlijke zaak…

Maar bij een gewone bevalling weet je dat er een beloning komt. Bij mij was er de angst voor wat ging komen. Gelukkig ben ik een van die zeldzame vrouwen bij wie ­kinderen er, als het ware, uitvallen. De bevalling van Pippa viel dus wel mee. Dat was een geluk. (laat een stilte vallen) We kregen ons baby’tje wel even te zien, we mochten het zo lang houden als we ­wilden. De ­gevoelens die ik toen had, waren zeer tegenstrijdig, heel verwarrend ook. Het was een heel schoon kind met véél haar. Zo mooi... We zullen altijd de trotse ouders van Pippa zijn.

Voelde je toen ook iets van vreugde?

Omdat ik zo’n mooi dochtertje had, ja. Maar ik voelde vooral de angst om het te moeten teruggeven aan de vroedvrouw. Ik besefte dat ik haar nooit meer zou terugzien. Veel vreugde was er dus niet, maar wel een vorm van trots en bewondering, en kippenvel omdat we ons kindje zagen dat wij uit liefde hadden gemaakt. Ze zag er heel vredig uit. Ze had niet ­afgezien...

Was dat een troost?

We beseffen heel goed dat iedereen vroeg of laat wel erge dingen meemaakt. En dit is dan een van de kruisjes die wij moeten dragen. Een week na de bevalling moest ik al weer aan het werk. Twee weken later ben ik auditie gaan doen voor de Eén-serie ‘Dertigers’. Voor mij was die auditie totaal onbelangrijk. Ik ben er op m’n gemak, in m’n joggingbroek, naartoe gegaan. En ik kreeg de rol. Misschien wel omdat ik er niet echt met m’n hoofd bij was. (lacht) Ik was totaal niet gestrest. Maar elke traan die je in de serie ziet, is écht.

Je hebt het verdriet om Pippa van je af kunnen spelen. Kon je er ook over praten?

In het begin enkel met Niels. De naam Pippa hebben we altijd voor ons tweeën gehouden. Tot nu. Dat Niels een professionele coach is, heeft me zeker ook geholpen. Hij weet hoe hij me moet aanpakken. Als ik eens zeg “het is allemaal klote”, weet hij me weer in een positieve stemming te brengen. Van bij het begin hebben we gezegd: “We komen hier wel doorheen.” Wat ons is overkomen, heeft onze relatie alleen maar sterker gemaakt. Het belangrijkste is: praten, praten, praten.

Maar dat kan jij alleen met Niels.

Het eerste halfjaar wel, ja. Op Moederdag zei m’n schoonmoeder (Sonja Kimpen, nvdr) me: “Het zal voor jou wel extra moeilijk zijn vandaag.” Niels schrok omdat ik begon te wenen door die vraag. Ik heb toen een lang gesprek gehad met m’n schoonmoeder. Niels en ik kwamen tot het besef dat we het verdriet in de ogen moesten kijken, dat het niet zou weggaan door het te minimaliseren. Vanaf die dag zijn we er ook met familie en vrienden over beginnen te praten. En ik besef dat ik me gelukkig moet prijzen met wat ik wél heb.

(lees verder onder de foto)

Kim Van Oncen en Niels De Jonck met hun zoontje Jack.
Kristof Ghyselinck Kim Van Oncen en Niels De Jonck met hun zoontje Jack.

Een gezonde zoon.

Jack is nu 3,5. Hij is supervrolijk en gelukkig. Later zullen we hem vertellen over Pippa, z’n stilgeboren zusje. Klinkt mooier dan doodgeboren, hé?

Verlangt hij nog naar een broertje of zusje?

Soms. Maar hij heeft ons nog niet de opdracht gegeven om er werk van te maken. (lachje) Nu, Niels en ik hadden het wel leuk gevonden om hem een zusje te geven natuurlijk…

Misschien voel je je nu klaar om voor een derde kind te gaan?

We hebben die deur zeker niet gesloten. Maar ik heb het dit jaar nu ook heel druk gehad, met de opnamen van ‘Dertigers’. We hebben daar heel hard aan gewerkt, van mei tot september. Het is een bijzondere reeks over een groep vrienden, bestaande uit zes dertigers. Ik kan je al zeggen dat er heavy dingen met mijn personage Saartje gebeuren.

Naar het gemeentehuis gaan om Pippa officieel aan te geven, is dat het eerste punt op jouw agenda voor 2019?

Er is geen haast bij. We moeten eerst papieren gaan halen, en die door de arts laten invullen. Het is fijn dat mensen nu de keuze krijgen om hun kind te laten erkennen. Tijd heelt alle wonden, maar zo’n registratie gaat ook helpen. In het begin is er een open wonde, dan wordt het een litteken dat alsmaar mooier wordt. Die registratie is extra balsem. Dat is een bevestiging van wat wij voor onszelf al hadden uitgemaakt: dat wij een dochter hebben. Ze zal altijd bij ons zijn. 




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Line Vermeersch

    Ook een ongeboren baby is een volwaardige mens in wording.