‘Blind gekocht’ is klusser Dina op het lijf geschreven: “Ik neem overal mijn fluogroene boormachine mee”

Dina Tersago.
SBS Dina Tersago.
Al je spaarcenten afgeven voor een huis dat je pas te zien krijgt nadat je de verkoopakte hebt getekend: dat is het principe van ‘Blind Gekocht’. Het eerste programma van Dina Tersago voor VIER is er meteen eentje waar niemand over uitgepraat raakt. Toch is het Dina - zelf een meer dan behoorlijk klusser - op het lijf geschreven. “Ik heb zelfs een eigen klusbus.”

“Eerlijk, wat is het ergste dat er kan gebeuren?”, zegt Dina wanneer we haar vragen of ze zelf zou overwegen mee te doen aan ‘Blind Gekocht’. Een retorische vraag. Voor je het weet betaal je een hypotheek van enkele decennia af voor een huis dat je niet aanstaat, beland je in een existentiële crisis omdat de makers niet begrepen hebben wat je echt wil en moet je het huis terug te koop zetten om vervolgens opnieuw aan een ellenlange zoektocht te beginnen. Al is ook het tegendeel mogelijk. En krijg je je droomhuis zomaar op een gouden dienblad aangeboden. Twee van de vier waaghalzen die vanavond de gok wagen zijn Anton (32) en Roxane (25) uit Sint-Niklaas. Zij kwamen met een speciaal verzoek naar de makers, want zochten een huis als Villa Kakelbont, het uit de kluiten gewassen optrekje van Pipi Langkous uit de boeken van Astrid Lindgren. Zonder dieren, maar vol hoekjes, kantjes en een grote tuin.

Wanneer we Dina opzoeken in hun toekomstige droomhuis in Stekene is ze samen met haar team druk bezig om de laatste hand te leggen aan de charmante hoeve. De verhuiswagen wordt uitgeladen, de lampjes boven de eettafel worden ingedraaid, de laatste kadertjes worden in de muur geboord. IT’er Anton en kleuterjuf Roxane krijgen hun huis de volgende dag na maanden wachten voor het eerst te zien. “Dat is telkens een erg spannend moment, want je weet natuurlijk niet wat ze van het resultaat vinden”, zegt Dina die even uitrust na het uitladen van de verhuiswagen. “Al hun spaargeld zit ten slotte in een huis dat hen enkele maanden geleden helemaal niet aanstond. Daarom is het belangrijk dat we na de verbouwing niets aan het toeval overlaten. Hun volledige inboedel wordt verhuisd, ze moeten enkel nog hun jas aan de kapstok hangen en in hun sloffen stappen.”

Dina draait de laatste lampjes in.
Dina draait de laatste lampjes in.

Verbouwbusje

Tersago’s eerste programma voor VIER past perfect in haar straatje. Een aantal jaar geleden bouwde ze samen met haar partner Wim Hubrechtsen een kangoeroewoning die ze deelt met haar schoonouders. “Van hem heb ik heel veel geleerd. Tegels slijpen, gyproc muren zetten, vloeren leggen, dat deden we allemaal zelf. Maar ook van mijn papa kreeg ik heel wat mee. Toen ik op mijn achttiende het huis uit ging, gaf hij me een ‘werkbak’ mee, zodat ik die altijd in huis had als er iets moest gebeuren. De uitspraken ‘Gaat niet bestaat niet’ en ‘leren is proberen’ heb ik altijd onthouden (lacht).” Dina en Wim kochten zelfs een verbouwbusje. “Onze klusbus, zeg maar. Daarin zit al het materiaal dat we nodig hebben om te verbouwen. Sindsdien weten familie en vrienden ons makkelijk te vinden (lacht).”

Dina Tersago en interieurarchitect Bart.
Dina Tersago en interieurarchitect Bart.

Toen Dina’s exclusiviteitscontract bij VTM twee jaar geleden ten einde liep, opende dat nieuwe deuren. In ‘Blind gekocht’ doet ze meer dan haar tekst opzeggen, ze helpt ook een handje mee met de werken. “Natuurlijk niet met de zware verbouwingen, dat gebeurt door professionals, maar bij de afwerking dingen ophangen en kasten in elkaar zetten doe ik wel. Ik neem ook telkens mijn eigen fluogroene boormachine mee naar een opnamedag, je weet nooit (lacht).” Soms duurt zo’n opnamedag tot in de late uurtjes. “Het is al gebeurd dat we met de hele ploeg tot ’s avond laat doorwerken om de laatste details af te werken. Dan bestellen we pizza en blijven tot alles klaar is. Dat geeft aan het eind veel meer voldoening.”

Dina Tersago laadt mee de verhuiswagen uit voor het droomhuis van Anton en Roxane in Stekene.
Dina Tersago laadt mee de verhuiswagen uit voor het droomhuis van Anton en Roxane in Stekene.

Zelf staat Dina voorlopig niet op verhuizen na alle moeite die ze de voorbije jaren in haar eigen stulp stak. Maar ze begrijpt de koppels wel die na jaren zoeken hun lot en spaargeld in andermans handen leggen. “Ik zou zelf wel meedoen, ja. Ik heb geleerd dat je vooruit kan geraken in het leven door af en toe te durven springen. Net zoals mijn deelname aan Miss België destijds eigenlijk. Wat is het ergste dat kan gebeuren, denk ik dan? Enkel dat je niet wint of in dit geval dat je het niet mooi vindt, maar dan verkoop je het toch gewoon?”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.