Ga naar de mobiele website
^ Top

"Ik heb geleerd om creatief om te gaan met mijn depressie"

Volleerde lolbroek over zijn topjaar én zijn donkere periodes

Jens heeft er een topjaar opzitten, en belooft er ook in 2018 te staan.
Copyright Edouard Schneider Jens heeft er een topjaar opzitten, en belooft er ook in 2018 te staan.
2017, jaar van de grote doorbraak van Jens Dendoncker (27) in de comedywereld. Geen overdreven stelling, met hoogtepunten zoals 'Hoe zal ik het zeggen?' op VTM, zijn show 'Bang van Dendoncker', én zijn deelname aan 'De Slimste Mens'. Maar ondanks zijn reputatie van volleerde lolbroek, heeft Jens ook een donker kantje. "Ik heb geworsteld met een depressie en ook epilepsie heeft mijn levenspad getekend. Maar ik heb geleerd om met die negatieve aspecten creatief aan de slag te gaan."

Zijn studententijd sleet hij in de kroegen van Kortrijk, gevolgd door die van Gent. Maar intussen heeft Jens Dendoncker het landelijke Moen (Zwevegem) ingeruild voor Antwerpen, waar we ook bij hem thuis op de sofa neerploffen. Om het over zijn topjaar te hebben, natuurlijk. Maar ook over zwaardere thema's.

Laat ons met de deur in huis vallen: in 2014 had niemand al van je gehoord, intussen ben je een heuse tv-vedette. Hoe doe je dat?

"Het is allemaal plots heel snel gegaan. Ik herinner me nog mijn eerste wapenfeit: als tiener op het podium tijdens een ouderavond van de Chiro. Maar nog vroeger hing ik ook al de clown uit op familiefeesten. Toch stond ik pas tijdens mijn hogere studies op een echt podium, als 'opwarmer' voor de comedyshows van Henk Ryckaert en Steven Mahieu. Toen is de bal aan het rollen gegaan. Ik kreeg plots een uitnodiging om een avondvullende show te maken, stond korte tijd later op de planken van The Joker in Antwerpen - het mekka van de comedy - en won als klap op de vuurpijl de Humorklas van Radio 2."

Je won intussen ook onder meer de Nederlandse Culture Comedy Award en Humo's Comedy Cup. Had je dat ooit durven dromen?

"Zeker niet. Vooral omdat ik geleerd heb om van dag tot dag te leven. Ik lijd al jaren aan epilepsie en dat bepaalt mijn doen en laten. Gelukkig heb ik het iets beter onder controle dan vroeger. Ik krijg nu pakweg om de maand een aanval, terwijl er vroeger soms geen twee dagen tussen zaten."

Je bent intussen ook het nieuwe gezicht

van de Epilepsieliga. Wat houdt dat in?

"Mijn bijdrage zal erin bestaan de aandoening bespreekbaar te maken bij het grote publiek, en de taboes rond epilepsie te ondermijnen. Ik zit dan ook in een bevoorrechte positie. Want terwijl ik er in mijn shows doodleuk moppen over kan maken, zijn er heel wat epilepsiepatiënten die het angstvallig proberen te verbergen, uit angst hun job te verliezen. Het is een aandoening waar je geen vat op kan krijgen - een aanval kan eender wanneer voorvallen. De mensen uit mijn omgeving zijn op de hoogte en weten wat ze moeten doen wanneer ik een aanval krijg. Al zeg ik niet dat ze nu alles met piepschuim moeten inpakken voor het geval ik een lelijke val zou maken - stel je voor. (lacht)."

Tijdens je shows vertel je vooral heel persoonlijke anekdotes. Niet alleen over epilepsie, maar ook over depressies. Waarom toch zo'n zware onderwerpen?

"Omdat veel mensen die hiermee kampen, het gaan doodzwijgen. Ik wil het niet onder stoelen of banken steken dat ik zelf lang zwaar depressief geweest ben. Dat was een heel donker hoofdstuk uit mijn leven dat ik gelukkig heb kunnen afsluiten. Maar ik heb ook een zelfmoordpoging achter de rug en begrijp heel goed wat er speelt in het hoofd van iemand die met een depressie kampt. Door er mee te gaan lachen, hoop ik die mensen enigszins te kunnen geruststellen."

Je bent nu ook in Nederland bekend. Hoe anders is het om daar op een podium te staan?

"Onze noorderburen zijn doorgaans uitbundiger. Wij, Vlamingen, voelen ons pas op ons gemak wanneer we anoniem in de massa kunnen opgaan. Waar een Vlaming zich pas laat gaan als hij zeker weet dat niemand hem aankijkt, zal een Nederlander ongegeneerd bulderen van het lachen."

Hebben ze geen moeite met je tongval?

"Integendeel. Ik blijf ons dialect bewust gebruiken - op wat losse woorden na, die ze toch nooit zouden begrijpen. Ik vind het net belangrijk om niet te 'opgepoetst' te klinken, wat die Hollanders dan weer 'charmant' vinden."

Het jaar van je grote doorbraak loopt stilaan ten einde. Hoe kijk je er zelf op terug?

"Het was het jaar waarin alles samenkwam. Met de opnames van 'Hoe zal ik het zeggen' waren we al een jaar bezig. Tegelijkertijd was ik mijn nieuwe show aan het voorbereiden en heb ik kunnen deelnemen aan De Slimste Mens. Nu breekt voor mij een rustigere periode aan. (zucht) Eindelijk, want het tempo was niet vol te houden. Maanden aan een stuk heb ik amper drie à vier uur geslapen. Tijd om wat te recupereren en bovenal te genieten, vooraleer de nieuwe projecten van start gaan."

Kan je al een tip van de sluier oplichten?

"Wel, ik werk momenteel mee aan het tweede seizoen van 'Hoe zal ik het zeggen?'. Voorts zal ik een paar keer opduiken in 'Beste Kijkers' en gaat Sergio Herman koken voor mijn mama."

Jens Dendoncker zal ook in 2018

het scherm domineren?

"Klopt, je bent nog niet van mij af. (lacht)"



Meld een bug