Buurt neemt na 43 jaar afscheid van postbode

HUGO (60) IN DE BLOEMETJES GEZET TIJDENS ZIJN LAATSTE RONDE

Postbode Hugo Huybrecht krijgt een cadeautje van buurtbewoner Jurgen Rosseels.
Copyright : Geert De Rycke Postbode Hugo Huybrecht krijgt een cadeautje van buurtbewoner Jurgen Rosseels.
Postbode Hugo Huybrecht deed gisteren zijn laatste ronde in Zele. De man was 43 jaar postbode, waarvan bijna zijn hele carrière in Zele. "Ik woon al mijn hele leven in Lokeren, maar ik voel me een Zelenaar. Postbode zijn is een fantastisch beroep, maar nu heb ik wel genoeg gewerkt."

Toen postbode Hugo Huybrecht (60) gisteren voor de laatste keer zijn ronde deed, werd hij overspoeld met cadeautjes. Een doosje pralines van hier, een flesje van daar en een massa bedankingskaartjes.

Verschillende bewoners bedankten postbode Hugo voor zijn harde werk.
Copyright : Geert De Rycke Verschillende bewoners bedankten postbode Hugo voor zijn harde werk.

Zelfde ronde

"Hugo is echt een goede postbode die graag nog eens tijd maakt voor een praatje", klinkt het bij de buurtbewoners. "Iedereen kent hem persoonlijk, dat zegt al genoeg de dag van vandaag."


Hugo is een geboren en getogen Lokerenaar, maar toen hij 43 jaar geleden begon te werken als postbode kreeg hij meteen een ronde in Zele toegewezen. "Met uitzondering van een maand of twee in Zaffelare om collega's uit de nood te helpen, ben ik mijn hele leven al postbode in Zele. De eerste dertig jaar langs de kanten van Zele Dijk en Meerskant en de laatste tien jaar doe ik de straten in de omgeving van Rinkhout en Langevelde. Eigenlijk voel ik me meer Zelenaar dan Lokerenaar. Hier ken ik veel meer mensen en de mensen kennen mij, ik kom hier dagelijks en heb mijn job altijd graag gedaan."

Minder persoonlijk

Toch is het beroep van postbode vandaag niet meer wat het vroeger was. "Vroeger was alles veel persoonlijker. De mensen vroegen je binnen om iets te drinken en om een praatje te slaan. Toen zagen de mensen je nog veel liever komen, zeker als je met het kindergeld of met het pensioengeld aankwam, dan was de deur snel open. Er was meer respect voor de postbode. Vandaag zien ze je eerder als een reclamedrager." Maar voor Hugo betekent dat niet dat hij de job vandaag niet graag meer doet. "Het is maar wat je er zelf van maakt. Als je zelf sociaal bent en als je zelf de mensen aanspreekt, dan krijg je dat wel terug." En daarvan werd gisteren het bewijs geleverd. In alle straten die Hugo aandeed, hingen er ballonnen of vlaggen. Mensen kwamen buiten met een attentie en diegene die niet thuis waren, hingen een kaartje of een cadeautje aan de brievenbus. "Hugo heeft mijn pakje post altijd al klaar liggen", zegt bewoner Jurgen Rosseels. "Hij zorgt voor een perfecte service en er is altijd persoonlijk contact. Dat heb je vandaag niet veel meer. Misschien is dat eerder te wijten aan het feit dat postbodes gemakkelijk wisselen van route, zodat bewoners niet altijd de kans hebben om hen te leren kennen."

Goede herinneringen

Hugo houdt vooral goede herinneringen over aan zijn carrière. "Vandaag dragen we de post rond met de auto. Zo zit je meer beschut tegen slecht weer, maar toch heb ik vooral mooie herinneringen aan de tijd dat alles met de fiets te doen was. In de winter de ijskoude wind van Zele Dijk in mijn gezicht en maar zingen van 'Hoe sterk is de eenzame fietser'. En zo heb ik nog een reeks mooie herinneringen. Ik zal de mensen wel missen, maar ik heb thuis werk genoeg te doen. Als ik het sociaal contact mis, kom ik wel eens meer buiten", lacht de man, die zijn laatste ronde afsloot met een pintje in zijn stamcafé op weg naar huis.