"Vroeger werden nabestaanden te veel afgeschermd"

NANCY GETUIGT OVER BELANG EN EVOLUTIE SLACHTOFFERHULP

Nancy Cappelle verloor veertien jaar geleden haar zoontje Robbe.
Benny Proot Nancy Cappelle verloor veertien jaar geleden haar zoontje Robbe.
"Ik bleef met veel vragen achter. Ik wou mijn zoontje zien. De plaats van het ongeval met mijn eigen ogen bekijken. Zaken die mij toen geweigerd werden. Slachtofferhulp stond toen nog niet op punt. Het is fantastisch te zien welke evolutie er de voorbije jaren is geweest." Veertien jaar na de dood van haar zoontje Robbe Knockaert (8) getuigt Nancy Cappelle (50) over het belang van slachtofferhulp.

Het was een pakkend moment toen Nancy Cappelle (50) uit Wevelgem het woord kreeg op de viering voor tien jaar slachtofferhulp. "Op 12 februari 2004 sloeg voor ons gezin het noodlot toe. We waren een gelukkige familie met vijf kinderen. 's Ochtends had Robbe ons nog verrast met een ontbijt. De tafel gedekt met kaarsjes. Het leek de start van een perfecte dag."

Benny Proot

Veel vragen

's Avonds sloeg het noodlot toe. Op een spooroverweg in de Weggevoerdenstraat in Wevelgem kwam Robbe (8) om het leven. Hij was op weg naar de muziekschool en had een eerste trein doorgelaten, maar merkte een aankomende trein uit de andere richting niet op. Slagbomen waren er niet.


"Ik kwam thuis toen de buurman mij riep. Kom vlug, er is iets met Robbe gebeurd. Op zo'n moment denk je nog niet aan het ergste. Een valpartij, misschien wat schaafwonden, zoiets gaat door je hoofd. Seconden later zag ik twee mensen zitten aan tafel die me het verschrikkelijke nieuws kwamen melden. Robbe was verongelukt... Op zo'n moment staat je wereld stil."

Emotioneel

Nancy werd toen voor het eerst geconfronteerd met slachtofferhulp. "Ik wou mijn zoontje zién. De plaats van het ongeval zelf bekijken", vertelt Nancy. "Zaken die mij toen geweigerd werden. De vrouw is te emotioneel, klonk de uitleg. Natuurlijk was ik emotioneel, mijn kind was net verongelukt. De drang om naar de overweg te gaan, was enorm groot. Het probleem was dat de mensen die me het nieuws kwamen melden te veel handelden vanuit hun eigen gevoelswereld. Terwijl het mij net goed zou gedaan hebben om Robbe en de plaats van het ongeval meteen te zien."

Zelf opleiding geven

Nancy bleef met veel vragen achter en is dan ook opgetogen over de evolutie die slachtofferhulp de voorbije jaren heeft doorgemaakt. Binnen elk politiekorps zijn mensen opgeleid om die opvang en antwoorden te bieden op de vele vragen die nabestaanden hebben. Ook hun rechten worden meteen duidelijk gemaakt. "Het belang van goede slachtofferhulp is ontzettend groot", beseft de vrouw. "Vroeger wilden ze de nabestaanden, en zeker de kinderen, afschermen van alles. Maar vaak is het net goed om te tonen wat er echt gebeurd is."


Nancy besloot na het overlijden van haar zoontje zelf een opleiding te volgen om slachtoffers te begeleiden. "Ik wou de negatieve ervaring omzetten in iets positiefs. Ik wist hoe belangrijk het is en welke lijdensweg nabestaanden doormaken."


De voorbije jaren gaf de vrouw onder andere vorming binnen politiekorpsen en was ze lang verbonden aan het CAW. Tegenwoordig werkt ze in een rusthuis, waar ze aan sterfbegeleiding doet.