Ga naar de mobiele website
^ Top

"Jullie zijn m'n helden, voor altijd"

POSTBODE ONTMOET VOOR HET EERST ZIJN REDDERS NA VAL IN BEEK

RV
Een ferme 'dreupel', een hete kop koffie en een sterk verhaal. Dat waren de ingrediënten voor een hartelijke ontmoeting gisteren ten huize Bellens in Geluwe. Postbode Mike verwelkomde er met open armen Patrick en Martin, de twee mannen die hem vorige week redden toen hij na een val met zijn e-bike in een beek terechtkwam .

Geladen met dertig tot veertig kilogram poststukken, gleed postbode Mike Bellens (39) uit Geluwe op 2 januari met zijn zware e-bike uit in een smurrie van herfstbladeren op een fiets- en wandelpad in Menen. "Ik botste frontaal tegen een muurtje van een brug, werd over mijn fiets gekatapulteerd en belandde in een beek", vertelt Mike. "Vanaf dat moment weet ik niks meer. Pas in de ziekenwagen ben ik weer bij bewustzijn gekomen." Dat de Geluwenaar nog leeft, is niet alleen te danken aan zijn vernielde fietshelm die nu door Bpost zal gebruikt worden als sensibiliseringsmateriaal, maar ook aan twee vrienden die na een voormiddagje fitnessen huiswaarts reden via hetzelfde pad. Patrick Vincke (58) uit Rekkem en Martin Knockaert (59) uit Wevelgem zagen de postfiets liggen en hielden halt. Omdat er geen postbode te bespeuren was, liep Martin de beek af. Honderdvijftig meter verder trof hij de zwaar onderkoelde Mike Bellens aan. "Tot de hulpdiensten er waren, heb ik met Patrick zo goed mogelijk voor Mike gezorgd", vertelt Martin. "We probeerden hem weer wat op temperatuur te krijgen, maar dat was moeilijk." Toen zijn redders opdaagden, verloor Mike het bewustzijn.

Mike (midden) gaf zijn redders Patrick (links) en Martin enkele geschenkjes als dank.
Hans Verbeke Mike (midden) gaf zijn redders Patrick (links) en Martin enkele geschenkjes als dank.

Nachtmerries

Intussen is hij weer bijna de oude. "Ik hield er een hersenschudding aan over en bleef maar kou lijden, tot dagen na mijn avontuur", legt hij uit. "Na een weekje bekomen thuis ben ik vorige maandag weer aan de slag gegaan. Dat is de beste manier om het te verwerken. Al voelt het vreemd aan om twee keer per dag op de plek te passeren waar ik in de beek ben beland. Onderweg regent het reacties, van bezorgde mensen, maar ook van grapjassen die vragen of ik niet eentje teveel had gedronken. Ach, ik kan er best om lachen. Het enige wat me dwarszit, zijn de nachtmerries waar ik sinds het ongeval mee kamp. In m'n onderbewuste woelt het dus blijkbaar nog." Mike was benieuwd om zijn redders te ontmoeten. Martin Knockaert had hij al gehoord aan de telefoon, de dag van het ongeval zelf. "Ik belde de spoedafdeling om te horen hoe het met 'm ging", vertelt Martin. "Dat ik hem zelf aan de lijn kreeg, was een geruststelling." Gisteren zagen de postbode en zijn redders elkaar voor het eerst terug. Mike onthaalde hen op een goeie 'dreupel' en een kop hete koffie. Het werd een emotionele namiddag. "Ze hebben mij veel dingen verteld die ik nog niet wist", zegt de postbode stilletjes. "Dat ik met mijn gezicht in de modder lag, bijvoorbeeld, en dat er smurrie in mijn mond stak. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe dankbaar ik hen ben. Voor mij zijn Martin en Patrick helden, voor altijd." De twee redders kregen van de postbode een waardebon voor de fitnesszaak in Menen waar ze hun conditie op peil houden. De ouders van de postbode bedachten hen met een mand streekbieren.

Meer over


Meld een bug