"De dorpsfotograaf verdwijnt"

FOTOGRAAF MANIL MASIL (75) IS MET PENSIOEN, WINKEL STAAT TE KOOP

Fotograaf Manil Masil aan het werk in zijn studio in de Molenstraat, ergens in de jaren 80.
Luc Vanthuyne Fotograaf Manil Masil aan het werk in zijn studio in de Molenstraat, ergens in de jaren 80.
Fotograaf Manil Masil (75) uit de Molenstraat gaat met pensioen. Hij was zelfstandig fotograaf sinds 1967 en zag het beroep door de jaren heen evolueren. "De digitale fotografie is de dood van de zelfstandige fotograaf", zegt Manil.

Manils vader Danïel was ook fotograaf in de Nieuwstraat. Zoon Manil behaalde in Brussel zijn A1-diploma fotografie. "Ik deed eerst een jaar stage bij een beginnende industriële fotograaf in Ingelmunster en werd dan vijf jaar hulpfotograaf in Nieuwpoort", blikt Manil ver terug. "Mijn vader had kennissen die ook fotograaf waren en via via ben ik dan in 1967 als zelfstandige begonnen in Gavere. Toen ik daar begon, kende ik niemand. Mijn allereerste klant voor pasfoto's daar was gewezen wielrenner Walter Godefroot."


Na negen jaar keerden Manil en zijn echtgenote Hilda Devos naar Wervik terug. "Mijn vader was toen gestopt en ik begon in de Nieuwstraat in een winkel naast jeugdhuis De Bierpompe", vertelt Manil. "Omdat er daar niet genoeg plaats was, zijn we in 1986 verhuisd naar de Molenstraat. Hier had ik achteraan mijn atelier, en in een andere plaats mijn studio."

Manil Masil bij een technische camera die zijn vader destijds aankocht, in de jaren 40.
Luc Vanthuyne Manil Masil bij een technische camera die zijn vader destijds aankocht, in de jaren 40.

Doodgebloed

"Ik heb nog de tijd meegemaakt dat de filmrollen manueel werden ontwikkeld. Heel mijn loopbaan deed ik alles zelf. Zoals een warme bakker, was ik een warme fotograaf", lacht Manil. "Geen labo's dus voor mij, waar men foto's laat ontwikkelen door derden. Door die labo's is de fotograaf doodgebloed. Vroeger moest een fotograaf veel meer kennis van zaken hebben, bijvoorbeeld om foto's te retoucheren. De mensen hadden destijds ook voor alles een fotograaf nodig. Maar door het internet passeert alles nu boven het hoofd van de beroepsfotograaf, die gedoemd is om zich te beperken tot pasfoto's voor een identiteitskaart. Ook de digitale fotografie geeft de zelfstandige fotograaf de doodsteek. Binnen dit en vijf jaar zullen ze dun gezaaid zijn. Een 'dorpsfotograaf', daarvan zal geen sprake meer zijn", voorspelt de man.


Maar dat is niet het enige probleem in de sector. "In ons vak verhoogden de prijzen nooit, integendeel. Indertijd kostten de foto's meer dan een passende kader, en nu is het omgekeerd", zegt Manil.

Leraar

Manil Masil gaf 32 jaar les aan het toenmalige Vormingsinstituut in Roeselare, nu Syntra West. "Dat was in het beroepsonderwijs een opleiding van vier jaar", vertelt Manil. "Een startende beroepsfotograaf had toen een vestigingsattest nodig. Nu niet meer."


En wat is nu voor Manil een goede foto? "Technisch zeer goed afgewerkt en qua compositie esthetisch verantwoord", aldus de fotograaf.


"Natuurlijk zal ik deze job missen, ik was veel onder de mensen. Het was een mooie tijd. Maar het goede nieuws is dat ik nu tijd zal hebben om oude foto's van mijn vader digitaal te archiveren. Zoals bijvoorbeeld foto's van de allereerste braderie in 1934 in Wervik." De winkel in de Molenstraat staat te koop.


Manil is een vurige supporter van Club Brugge. Zijn moeder Marguerite Ghesquière wordt in januari 104, en is daarmee de oudste inwoonster van de Tabaksstad.