“Voor je het weet geef je jouw puppy’s aan Cruella de Vil”

Dierenasiel waarschuwt voor Facebookadopties

Dierenasiel te Sint-Truiden. 
Philippe Zurinx met een Stafford hond.
Karolien Coenen Dierenasiel te Sint-Truiden. Philippe Zurinx met een Stafford hond.
Het Dierenasiel van Sint-Truiden merkt dat steeds meer huisdieren via Facebook van eigenaar wisselen, terwijl de ‘moeilijkere’ dieren vaker in het asiel terecht komen. “Maar… niet alle mensen die daar op afkomen, hebben het goed voor met jouw huisdier”, waarschuwt Phillip Zurinckx van het Truiense Dierenasiel.

“Omwille van allerlei redenen beslissen mensen vaak met pijn in het hart om hun huisdier weg te doen. Mensen die ouder worden en er niet meer voor kunnen zorgen, een koppel dat gaat verhuizen, er komt een baby aan, of er is plots een hele nest kittens. Maar we zien dan ook dat sinds de komst van Facebook deze mensen hun huisdieren minder vaak naar ons dierenasiel brengen, maar eerder via Facebook een nieuwe thuis voor hun huisdier zoeken. Men staat dan niet altijd stil over de gevolgen. Niet iedereen heeft goede bedoelingen, ook al doen ze zich vaak zo voor bij de eigenaar van het huisdier. Een beetje zoals Cruella de Vil in 1O1 Dalmatiërs. En eens jouw trouwe dier afgegeven, sta je meteen al jouw rechten af”, zegt Phillip Zurinckx van het Truiense Dierenasiel.

Op het menu van de tijgerpython

“Ik krijg dan ook steeds vaker telefoons van mensen die via Facebook hun huisdier hebben weggeven en dan merken dat het nieuwe baasje er bijlange niet zo goed voor zorgt als via Messenger afgesproken. En ja ik heb dit jaar het geval meegemaakt van een mooie rashond die in handen van een kweker is gevallen. Het dier dat jarenlang deel uitmaakte van een gezin, stond plots in een enge kooi ten dienste van een geldgraaiende kweker. Of een mevrouw die haar hele nest kittens aan een lieve man met twee zieke kindjes had weggeschonken, tot dat de waarheid uitkwam en de kittens in de muil van een tijgerpython terechtkwamen. En neen dat is geen stadslegende”, gaat Philip verder.

Intakegesprek

“In het dierenasiel worden alle eigenaars en mogelijke nieuwe baasjes gescreend en houden we een intakegesprek. De dieren worden gechipt en er worden duidelijk afspraken gemaakt en op papier gezet. En neen, onze dieren, ook diegene die heel lang bij ons verblijven, krijgen geen spuitje.”

Staffords

Een ander nefast gevolg voor het asiel is dat het opvangcentrum daardoor vooral de moeilijkere rassen binnenkrijgt, die het op sociale media niet goed doen. Denk maar aan Amerikaanse Staffords, die erg moeilijk een nieuwe thuis vinden. “Vroeger hadden we ook heel wat kleinere gezelschapshondjes in het asiel. Vandaag gebeurt dat nog maar zelden. En als er eentje binnenkomt, wordt die vaak meteen geadopteerd”, besluit Philip.




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Nico Doupagne

    Je mag als dierenasiel nog zoveel op papier zetten en afspraken maken als je wil Als er geen opvolging van het geadopteerde dier is kunnen de nieuwe eigenaars ermee doen wat ze willen Heb vroeger een hond via een dierenasiel geadopteerd veel op papier gezet Ze gingen regelmatig komen kijken om zeker te zijn dat de hond een goed leven had NOOIT iemand gezien Onze hond heeft nog een goed leven gehad en is van ouderdom overleden Maar dit is helaas niet elk dier gegund

  • Rayan El Arami

    De fatsoenlijke fokkers (en met fatsoenlijke fokkers bedoel ik mensen die maximum 2 rassen fokken volgens de regels van de rasvereniging) kennen dit probleem maar al te goed. Eén van hen heeft me jaaaaren geleden al toevertrouwd dat ze soms een pup aan mensen mee geeft met het gedacht dat die met zijn gat in de boter valt maar achteraf een ellendig leven blijkt te hebben. Terwijl ook het omgekeerde waar is. Niets kan zich zo schijnheilig gedragen als een mens!