Ga naar de mobiele website
^ Top

Gezwegen uit vrees voor haar leven

WEEK NA VRIJSPRAAK GEEFT CIDEM S. HAAR KANT VAN VERHAAL

Cidem S. (links) werd vorige week in de rechtbank vrijgesproken.
Foto Sam Ooghe Cidem S. (links) werd vorige week in de rechtbank vrijgesproken.
Met een mogelijke gevangenisstraf van 25 jaar hing het zwaard van Damocles boven haar hoofd. De rechtbank sprak Cidem S. echter vrij voor de moord op haar nieuwe liefde, Gentenaar Ozan Karagöz (22), waardoor ze nu eindelijk haar kant van het verhaal kan vertellen. "Ik zou de volgende zijn die Tevfik zou doden", zegt ze.

Voor ons zit een gebroken vrouw. Vele maanden in de gevangenis en een slopend proces hebben duidelijk sporen nagelaten. De voorbije jaren ging de vrouw door een emotionele rollercoaster. Haar relatie met Tevfik bloedde stilaan dood en in juni 2014 vond ze opnieuw de liefde. Ze leerde Ozan kennen via een online datingsite. Maar na zeventien dagen bleef er van de affaire niks meer over.


"Ik weet nog altijd niet hoe Tevfik het ontdekt heeft, maar hij confronteerde mij ermee. Terwijl ik praatte, kon hij mijn zinnen aanvullen. Moeilijk was dat niet, want hij schaduwde zowel mij als Ozan. Had ik gebeld met mijn zus, dan kon hij tot op de minuut zeggen hoelang ik gebeld had. Jaren ging het goed tussen ons, maar in februari 2014 veranderde hij plots. Ik herkende de man op wie ik verliefd geworden was niet meer."

Politie aan de deur

Cidem zette een punt achter de affaire, maar dat was voor Tevfik niet voldoende. Zijn eer was gekrenkt. Slechts één manier volstond om die 'afgang' te boven te komen: Ozan moest eraan. Daarvoor ging hij ver. Hij begon Ozan te bedreigen, stalken en schaduwen en bezocht verschillende waterlopen in Oost-Vlaanderen en over de Nederlandse grens. In september verdween Ozan plots, zonder het medeweten van Cidem. Zijn lichaam werd dood teruggevonden in het kanaal Gent-Terneuzen in het Nederlandse Sluiskil.


"Plots stond de politie aan onze deur en werden we opgepakt. Ik wist echt niet wat er aan de hand was. Ik was er helemaal ondersteboven van dat Ozan vermist was. Ik herinner me nog perfect dat de recherche me vroeg of ik een advocaat wilde en me met twee man tegelijk vragen begonnen te stellen. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Ik kreeg toen plots te horen dat ik naar de cel moest. In de Ridderstraat moest ik me volledig uitkleden. Zelfs mijn bril mocht ik niet meer ophouden. Dat was enorm vernederend. Daar zat ik dan, in een cel met een piepklein blauw lichtje. De volgende dag kwam mijn familie me bezoeken, maar mochten me niet omhelzen of aanspreken. Een paar dagen later vonden ze Ozan terug en werd ik mede beschuldigd van moord."

Broer neergestoken

Lange tijd verzweeg ze de affaire die ze met hem had. "Uit vrees voor mijn leven en dat van mijn familie. Als wettelijk getrouwd koppel heb je in de gevangenis een paar keer per maand met je echtgenoot contact. Constant bedreigde Tevfik mij. Ik mocht niks zeggen of het zou me spijten." Uiteindelijk kraakte Cidem toch midden januari 2015. Drie maanden in de gevangenis, weg van haar kindjes. Met ouders die zich steeds meer vragen stellen wat zij en Tevfik daar doen, werden haar te veel. Schoorvoetend legde ze een eerste verklaring af en biechtte ze op dat ze een kortstondige affaire met Ozan achter de rug had.


"Tevfik werd twee dagen later met mijn verklaring geconfronteerd. Hij was buiten zijn zinnen. 'Er zal nog bloed vergoten worden. Er zullen nog mensen sterven', riep hij. Twee dagen later staken zijn broers mijn broer Mehmet neer in Sint-Niklaas. Door de commotie bezweek Tevfiks vader zelfs aan een hartaanval. Ook dat verweet hij mij en mijn familie."

Bekomen van emoties

Het parket was tijdens het proces er nog altijd van overtuigd dat zij samen met Tevfik het moordplan had uitgedokterd en uitgevoerd. Het Openbaar Ministerie vorderde 25 jaar cel. "Mijn wereld stortte helemaal in. Ik had echt geen hoop meer. Twee dagen voor de vonnis ging ik langs bij mijn advocaten Frank Scheerlinck en Ellen Baele. Ik kon bijna niet meer op mijn benen staan. Het is vreselijk als ze je niet geloven, ook al ben je onschuldig. Ik vreesde dat ik mijn kindjes nooit meer zou kunnen zien. Toen de vrijspraak volgde kon ik met mijn geluk geen blijf."


Exact een week na het proces moet Cidem nog altijd bekomen van de emoties. Haar leven weer opnemen is nog altijd zeer moeilijk. "Wat je me voor het nieuwe jaar mag wensen? Dat ik de schrik en de paniek waarmee ik nu leef kwijt geraak. Zelfs nu nog voel ik dat nog. Ik heb sinds het proces Tevfiks familie niet meer gehoord, maar ik zou de volgende zijn die hij zou doden."

Meer over


Meld een bug