18-jarige leidt keuken Mosselino

VALÉRIE IPEKDJIAN IS CHEF-KOK SINDS VERHUIS RESTAURANT

Valérie Ipekdjian in de keuken van restaurant Mosselino.
Laenen Valérie Ipekdjian in de keuken van restaurant Mosselino.
Op je 18 jaar de keuken leiden van een goed draaiend restaurant: het is niet iedereen gegeven. De Schotense Valérie Ipekdjian doet het toch maar mooi in familiezaak Mosselino. "Ik leerde veel van mijn papa, maar werk minder chaotisch", lacht Valérie.

Een dikke week geleden verhuisde restaurant Mosselino van de Theofiel Van Cauwenberghslei naar een pand aan de Brechtsebaan in Schoten. Naast deze 'changement de décor' veranderde er ook iets in de werking van de Mosselino. Valérie Ipekdjian - de 18-jarige dochter van Mosselino's stichter John - mag zich sinds de verhuis chef-kok noemen. En da's toch heel wat voor een jong meisje.


"Ik ben inderdaad nog jong. Maar vergis je niet: ik heb al enige ondervinding in de keuken", vertelt Valérie. "Al van kleins af aan liep ik rond in de keuken van de Mosselino. Ik was altijd gefascineerd door koken en hielp regelmatig mee. Het was dan ook logisch dat ik naar de hotelschool ging. Ik studeerde pas af aan het bekende Spermalie instituut in Brugge. Ik denk niet dat er klasgenoten zijn die nu al een keuken leiden, maar weinigen zullen dan ook mijn ervaring hebben."


Valérie vertelt het allemaal zelfbewust, zonder pretentieus over te komen. Als je een keuken met vier medewerkers moet leiden, sta je ook maar beter sterk in je schoenen. "Ik weet wat ik wil en dat is nodig", gaat Valérie verder. "Op gebied van koken heb ik veel geleerd van mijn papa, die hier eerst chef was. Maar papa was nogal 'chaotisch' in de keuken (glimlacht). Ik probeer meer structuur te brengen. Dat is iets wat ik op school heb geleerd."

Restaurant Mosselino is verhuisd naar een pand in de Brechtsebaan.
Laenen Restaurant Mosselino is verhuisd naar een pand in de Brechtsebaan.

Nieuwe gerechten

Pater familias John is nu meer in de zaal te vinden en geeft zijn dochter de vrije hand op culinair vlak. "Ik heb enkele nieuwe gerechten op de menukaart gezet, onder andere vier salades. Binnenkort ga ik ook een aantal zaken schrappen van de kaart", legt Valérie uit. "Het is nu een beetje uitkijken wat het meest wordt besteld. Verder proberen we het aantal couverts per shift stelselmatig op te bouwen. In de Van Cauwenberghslei konden we maximaal veertig couverts serveren, op de nieuwe locatie kunnen we tot negentig gaan."

Vriendje in Parijs

Het klinkt hoe dan ook als hard werken. "Dat is het zeker, want vijf dagen per week ben ik van 7 uur 's ochtends bezig tot middernacht. Of ik op deze manier niet te veel van mijn jonge leven dreig te missen? Wees gerust, op zondagavond zet ik nog wel eens een stapje in de wereld, hoor", knipoogt Valérie. "Of ik daarnaast tijd heb voor een vriend? Ja, ik leerde iemand kennen op de hotelschool. Veel zien we mekaar wel niet, want hij werkt in een restaurant in Parijs. Een lange-afstandsrelatie is niet altijd evident, maar het helpt dat we de zelfde passie delen. Samenwerken zie ik ons trouwens niet meteen doen, want mijn vriend is meer voor de 'haute cuisine' en ik voor de authentieke, simpele keuken."