"We zullen je dochtertje alles over jou vertellen"

SINT-MICHIELSKERK IS TE KLEIN VOOR AFSCHEID VAN PHILIPPE VAN LANGENHOVEN

Zonen Brent en Quinten blazen samen met hun klasgenootjes bellen boven de kist.
Bollen Zonen Brent en Quinten blazen samen met hun klasgenootjes bellen boven de kist.
De Sint-Michielskerk in Messelbroek was gisteren te klein voor de vele familieleden, vrienden en collega's die afscheid wilden nemen van Philippe Van Langenhoven. De 35-jarige heftruckchauffeur kwam vorige week dinsdag om het leven bij een arbeidsongeval. "Je ongeboren dochtertje Jolene zal alle verhalen over haar papa horen, en hem nooit vergeten."

Philippe was vorige week aan de slag bij de firma Harol in Webbekom (Diest), toen het fout liep. De ervaren heftruckchauffeur kreeg enkele poortpanelen op zich en ondanks vermoede pogingen om hem te reanimeren, overleed hij ter plaatse. Philippe laat zijn vriendin Heidi (35) achter, met wie hij twee zoontjes heeft, Quinten en Brent. Zijn dochtertje Jolene, die in maart geboren zal worden, zal hij nooit in zijn armen kunnen nemen.


Ruim vierhonderd mensen wilden gisteren in de Sint-Michielskerk afscheid nemen van Philippe. Daar bleek hoe geliefd de dertiger was. Philippe werd omschreven als een goede vriend, maar vooral als een lieve papa die uitkeek naar de geboorte van zijn eerste dochter. De naam hadden hij en Heidi, met wie hij al bijna twintig jaar samen was, reeds gekozen: Jolene, naar de hit van Dolly Parton. Philippe werd ook omschreven als iemand die nooit verlegen zat om een grap, en die kon genieten van de kleine dingen. Hij zat ook boordenvol plannen. Zo zat hij in zijn laatste jaar Elektriciteit en Bedrijfsbeheer in avondschool, met het oog op de toekomst en om ooit zelf een motor of oldtimer te kunnen kopen. Maar de droom om samen met de liefde van zijn leven oud te worden, mocht niet zijn.

Quinten spreekt zijn papa een laatste keer toe. "Hoe oneerlijk is dit?"
Bollen Quinten spreekt zijn papa een laatste keer toe. "Hoe oneerlijk is dit?"

Verloren lopen

Vriendin Heidi hield zich kranig tijdens de plechtigheid, maar verkoos om een tekst te laten voorlezen. Daarin bedankte ze Philippe oprecht voor de schatten van kinderen die hij haar geschonken had, voor de mooie jaren die samen sinds hun schooltijd beleefd hadden. "In mijn hart en gedachten zal Philippe steeds bij mij zijn", liet ze voorlezen. "Ook al is dat niet altijd gemakkelijk. De laatste dagen lopen we 'verloren', maar ik hoop dit ooit een plaats te kunnen geven. Jolene zal haar vader nooit kennen, maar ze zal wel alle goede dingen over hem horen en hem ook nooit vergeten."

Philippe Van Langenhoven.
Bollen Philippe Van Langenhoven.

Rots

Het was niet de enige keer dat de aanwezigen een krop in de keel kregen. Zo legden de klasgenootjes van Quinten en Brent allemaal een witte roos neer als eerbetoon. Ze overhandigden ook een steen, met daarop de naam van Philippe. Die stond symbool voor een stuk rots, dat jaren langs oevers en rivieren dwaalt, om uiteindelijk in zee terecht te komen, maar nooit te verdwijnen. Ook Quinten sprak zijn papa nog een laatste keer toe: "Hoe oneerlijk is dit? We zullen je warme glimlach, je vele knuffels en onze spelletjes samen missen."


Collega's van Philippe omschreven hem als een man met een groot hart. "We moesten zijn nummer maar bellen, of Philippe stond meteen paraat, mét de gevraagde goederen. Ook de praatjes tijdens het laden en lossen zullen we hard missen. Fille, bedankt voor de fijne samenwerking."


Quinten en Brent bliezen nog samen met hun klasgenootjes zeepbellen rond de kist, waarna het definitieve afscheid op het kerkhof volgde.