"Schouderklopjes deden deugd"

WENDY WECKHUYSEN (CD&V) GEEFT NA DRIE JAAR BURGEMEESTERSSJERP DOOR

Wendy Weckhuysen.
Foto David Legreve Wendy Weckhuysen.
De legislatuur is drie jaar geleden erg woelig aangevangen voor Wendy Weckhuysen (CD&V). Het afscheid van haar burgemeesterschap op 1 januari 2016 verloopt een pak rustiger. "Het burgemeesterschap kwam onverwacht, ik wist dus niet wat me te wachten stond. De negativiteit en kritiek bande ik zo veel mogelijk, en het werd een fantastische ervaring die ik voor de rest van mijn leven meedraag."

Het coalitieakkoord dat CD&V en N-VA al tijdens de verkiezingsnacht sloten, zorgde in Rumst lang voor beroering. De partijen van Weckhuysen en haar opvolger Geert Antonio waren samen goed voor een meerderheid van 13 op 23 zetels. Het kartel sp.a-Groen werd zo met 28 procent en maar liefst 1.597 voorkeurstemmen voor lijsttrekker Francy Van der Wildt naar de oppositie verbannen. Ook de eigen kandidaat-burgemeester Eddy Huyghe (CD&V) werd aan de kant geschoven. "De jongere generatie heeft haar kans gezien om de macht in Rumst over te nemen, en politiek gezien begrijp ik die zet", zei Huyghe daar later over. Sp.a-Groen had minder begrip voor de situatie, en meermaals protesteerden Rumstenaars tegen de manier waarop de nieuwe coalitie tot stand is gekomen.

Hetze

"De samenwerking met N-VA klopte cijfermatig en ook inhoudelijk was er een klik met onze voormalige kartelpartner. We moesten snel handelen om niet zelf in de oppositie te belanden. Ik kan mezelf elke ochtend recht in de spiegel aankijken, mensen die het verhaal kennen weten dat. Als mens heeft die hele hetze mij zeker geraakt, maar ook sterker gemaakt", aldus Weckhuysen. "Een mandaat behoort niemand toe. Het vanzelfsprekend vinden dat jij en jij alleen er recht op hebt, is niet mijn manier om aan politiek te doen. Men verscheen zelfs op een gemeenteraad met de monden dichtgeplakt met tape, ik heb geprobeerd die negativiteit zo weinig mogelijk aandacht te geven en mij te concentreren op het besturen van onze gemeente."

Centraal punt

Die drie jaar aan het hoofd van Rumst zijn intussen achter de rug, en volgens Weckhuysen waren het haar 'meest intense jaren ooit'. "Het verbaasde mij dat inwoners echt met alles bij hun burgemeester komen aankloppen, niet enkel praktische maar ook privézaken. Ik heb altijd geprobeerd als een centraal punt tussen de mensen te staan eerder dan boven hen. Het besef dat je nooit voor iedereen goed kan doen maakte het mij moeilijk. Je neemt beslissingen voor de grootste gemene deler, maar het blijft wringen wanneer iemand daar ontevreden mee is.", klinkt het.


"Ik denk dat ik me als vrouw ook menselijker heb proberen opstellen, waar de mannelijke collega's het eerder zakelijk zullen houden. Een bepaald type mannen vond het -ook in 2015 nog- vreemd dat ik als jonge vrouw de titel van burgemeester droeg, ja. Maar dat is meer hun probleem, niet het mijne. (Lacht). Dit als vrouw doen heeft niets met 'kunnen' te maken, maar met durf en organisatie. Ik ben altijd gesteund geweest door mijn man en ouders, en zou maar al te graag meer vrouwen dezelfde kansen zien grijpen."

Tomorrowland

"Als burgemeester maakte ik meteen mijn 'Tomorrowland'-vuurdoop mee. Het eerste jaar was het meteen alle hens aan dek: we moesten het rampenplan afkondigen omdat de camping onder water stond. Daar stond ik dan, in het midden van de nacht met regenlaarzen aan in de modder, terwijl de festivalgangers rondom mij gewoon verder feestten! (lacht). Het jaar erna werden meteen twee festivalweekends georganiseerd, en moesten we op zoek naar een nieuw evenwicht tussen de toestroom van maar liefst 35.000 kampeerders en onze eigen -'amper' 15.000- inwoners. Achter de schermen is zo'n organisatie erg heftig, je mag er niet aan denken dat er iéts misgaat met zoveel mensen bij elkaar."


"Er is niet één ding dat ik als burgemeester wel hoopte, maar niet kon realiseren. Wat me wel frustreerde, is hoe traag alles gaat: er zijn zoveel stappen te nemen, adviezen in te winnen, vergaderingen bij te wonen, voor er nog maar één concreet iets kan worden gerealiseerd. Hierdoor verlies je veel tijd, en ik begrijp dat dit onze inwoners stoort. Als het voor hen een troost kan zijn: mij ook. Toch haalde vooral de voldoening en schoonheid van het ambt de bovenhand. Het zijn die kleine complimentjes, die onverwachte ontmoetingen, het spontane schouderklopje op straat die het zo hard de moeite waard maakten."