"Burn-out, dat kenden wij niet"

MAAK KENNIS MET DRIE GENERATIES ONDERWIJZERS IN DEZELFDE FAMILIE

Onderwijs blijkt bij sommige families wel diep in het DNA te zitten. Het perfecte voorbeeld? De familie Luyx-Stassen uit Zichen-Zussen-Bolder. Drie generaties brengen daar zes onderwijzers voort, samen goed voor maar liefst 140 jaar ervaring.

José Luyx (86) is de nestor van dit geslacht . Liefst 45 jaar stond hij voor de klas in Zichen. Zoon Jos (56) trad in de voetsporen van zijn vader en is al 35 jaar onderwijzer. "Mijn vader heeft me niet gepusht om voor de klas te gaan staan, ik heb dat ook niet gedaan voor m'n twee dochters", laat hij uitschijnen. "Het was een logische keuze, thuis werd en wordt nog veel over school gepraat."

De onderwijsfamilie, met van links naar rechts: Jozef Stassen, Lore Luyx , Lieve Stassen, Jos Luyx, Eva Luyx en José Luyx.
Mine Dalemans De onderwijsfamilie, met van links naar rechts: Jozef Stassen, Lore Luyx , Lieve Stassen, Jos Luyx, Eva Luyx en José Luyx.

Hyperactief

Z'n vrouw Lieve Stassen (52), 30 jaar onderwijzeres in Zussen, beaamt dat. Haar vader Jozef (83), 26 jaar leraar geweest in Beringen, heeft Lieve ook niet onder druk gezet. Ook de dochters traden in de voetstappen van hun ouders en grootouders. Lore Luyx (26) geeft les in Herderen en zus Eva (21, pas afgestudeerd als kleuterleidster, is momenteel naarstig op zoek naar werk.


"Toen Lore drie was, wilde ze al onderwijzeres worden", zegt haar moeder fier.


"En mijn keuze is gebleven, ik heb nooit getwijfeld", vult Lore aan. Eva daarentegen moest eerst niks weten van een loopbaan in het onderwijs. Ik begon m'n studies voor ergotherapeute, maar toen ik stage deed in een kleuterklas was ik verkocht. Ik wou ook kleuterjuf worden." Hoe leven Jos, Lieve en Lore naar het nieuwe schooljaar toe? "We voelen enige nervositeit, maar we houden die onder controle door de jaren ervaring in de klas", laat het paar weten. "Kinderen zijn op de eerste schooldag hyperactief, ze zitten nog met hun hoofd bij de vakantie. Vandaar dat de eerste dag eerder ludiek wordt gehouden." Bij hun dochter Lore zit de school al twee weken in haar hoofd. "Zolang ben ik al bezig met de voorbereiding", zegt ze. "Ik ben een perfectionist." Maar ze kan voor raad, vragen en problemen terecht bij haar ouders en opa's. "Zij zijn mijn hulplijnen", gaf Lore toe.

José Luyx.
Mine Dalemans José Luyx.

Kwinkslag

De tijd dat kinderen stil moeten zitten in de klas is voorbij. "Tucht houden was de eerste jaren moeilijk", biecht Lore op. "Dat loopt nu stukken beter. Ik ben streng als het moet, maar ik stel me eerder op als vriend van de kinderen. Nu weet ik beter wat ik moet doen." Haar vader Jos moest vorig schooljaar geen enkel kind straffen. "Ik hou kinderen liever bij de les met een kwinkslag. " Lieve vervolgt: "ik ben streng, maar rechtvaardig voor de kinderen. Tucht bouw je door de jaren op." "Ik gaf geen zinloze straf door één regel honderd keer over te schrijven", getuigt José. "En kinderen op de vingers tikken, deed ik niet."


Van fysieke straffen moest ook Jozef niks weten. "Het is een kwestie ervoor te zorgen dat jongeren graag naar school gaan. Breng afwisseling en leg de leerstof begrijpend en boeiend uit."


"Kinderen zijn mondiger. Vroeger werd voor de onderwijzer een buiging gemaakt, mannen deden op straat uit respect hun hoed af. Juist door onderwijzer te zijn, kwam het respect vanzelf", laten José en Jozef horen. En vandaag? "Respect moet je verdienen", getuigt Lore."Vooral de manier van lesgeven is belangrijk", aldus Jos en Lieve. "We werken in de klas in hoekjes en groepjes. Ze leren zelfstandig werken en zoeken dingen op." Heel wat leraren kampen met een burn-out. "We kenden dat niet", aldus de opa's.


Jos en Lieve wapenen zich tegen een opgebrand gevoel door aangenaam, creatief en afwisselend les te geven. "We werken beiden vier vijfde, dat geeft extra energie om voor de klas te staan." Lore ziet haar job niet echt als werk. "Het lijkt niet op werken, ik ga graag met kinderen om. Het papierwerk en takenlast? Dat hoort erbij." Haar zus Eva staat ongeduldig te trappelen om voor de klas te kunnen staan. "Ik heb naar 70 scholen een brief geschreven", liet ze weten. "Maar ik kan nog nergens aan de slag. Frustrerend! Ik ga nog twee jaar extra studeren voor onderwijzer."