"Geniet van het zicht, daar hoog boven de wolken"

AFSCHEID VAN SIMON (22), DIE DROOMDE VAN CARRIÈRE ALS F16-PILOOT

In de zaal vormden theelichtjes op het podium een landingsbaan. In de lucht hingen ook 22 vliegtuigjes.
Lieven Samyn In de zaal vormden theelichtjes op het podium een landingsbaan. In de lucht hingen ook 22 vliegtuigjes.
In Poperinge hebben zo'n duizend vrienden en familieleden gisteren afscheid genomen van Simon Dequeker. De 22-jarige jongeman overleed nadat hij zelf een drastische beslissing nam. De plechtigheid stond in het teken van zijn grote, afgebroken droom: F16-piloot worden. Papieren vliegtuigjes begeleidden zijn kist naar zijn laatste rustplaats.

Het afscheid vond plaats in een zaal van het Onze-Lieve-Vrouwinstituut. Op het podium een piano en theelichtjes die een start- of landingsbaan uitbeeldden.


In de lucht bengelden 22 miniatuurvliegtuigjes. Zijn neefjes en nichtjes hadden een vliegtuig in elkaar geknutseld. Simon had al sinds hij als kind op vliegtuigreis een bezoekje had mogen brengen aan de cockpit, één uitgesproken droom: F16-piloot te worden.


Hij doorstond de zware selectieproeven en startte de opleiding in de militaire school. Maar na twee jaar kreeg hij toch de mededeling dat hij niet geschikt was om de opleiding verder te zetten. Dat was voor hem een grote klap die hij wellicht nooit helemaal te boven is gekomen. Hij volgde nu een opleiding tot industrieel ingenieur aan de Gentse universiteit.

Het bidprentje van Simon Dequeker.
Lieven Samyn Het bidprentje van Simon Dequeker.

Humor

Tijdens de plechtigheid namen tal van vrienden en ook zijn zussen Emelie en Elien het woord. "Je was geen gewone", klonk het bij Emelie. "Ik was dertien jaar ouder, maar de laatste jaren groeiden we naar elkaar toe. In Poperinge was je heel gekend, want je kon ook tegen een hond met een hoedje praten. Je zorgde ervoor dat we de voorbije dagen samen met al je vrienden op een emotionele rollercoaster belandden. Hadden we maar geweten wat er achter al jouw humor schuilging..." Muziek was ook een passie van Simon. Herinneringen over zijn jaarlijkse bezoekjes aan het Dranouterfestival passeerden de revue. Na de laatste tonen van zijn lievelingsliedje 'Piano Man' van Billy Joel volgde een spontane staande ovatie. Dat Simon altijd voor iedereen klaarstond, werd ook opnieuw gezegd. "Je hielp me steeds weer verhuizen", klonk het bij zus Elien. "Ik moest onlangs nog een event voor tweehonderd aanwezigen organiseren, maar dat was niets in vergelijking met dit. Dankzij jou raakte de zaal uitverkocht, met staanplaatsen zelfs." Bloemen waren niet te zien. Simons ouders hadden opgeroepen om het Rode Neuzen Fonds, dat zich inzet voor jongeren met psychische problemen, te steunen in plaats van kransen te kopen. Op het einde van de plechtigheid konden alle aanwezigen een papieren vliegtuigje op de kist achterlaten. "Hopelijk heb je een uniek zicht, daar hoog in de wolken", klonk het. 'Live today, love tomorrow, unite forever', stond op het bidprentje. Wie een bijdrage wil leveren aan het Rode Neuzenfonds kan storten op rek. nr. BE70 0960 6060 6025 met vermelding 'Simon Dequeker'.