Grote renovatiewerken aan villa Ooievaar starten ten vroegste binnen 5 jaar

Villa De Ooievaar is een mooi stukje erfgoed in de Elisabethlaan 235.
Benny Proot Villa De Ooievaar is een mooi stukje erfgoed in de Elisabethlaan 235.
Hoe zit het nu met de renovatie van villa Ooievaar in de Elisabethlaan? Het beschermde gebouwd werd in 2014 aangekocht door een Schotse kunstenares, maar aan de buitenkant lijkt het erop dat er niks gebeurt. Niets is minder waar: architecten zijn volop bezig met het hele pand in kaart te brengen. Maar het zal nog vijf jaar duren vooraleer de grote renovatiewerken kunnen starten.

De riante villa in de Elisabethlaan 235 kent een rijke geschiedenis. Het is in 1935 gebouwd door de Roeselaarse architect Jozef De Bruycker in opdracht van dokter Camiel Depuydt. Op de punt van het dak van de buur prijkt een fiere ooievaar die symbool staat voor de dertien kinderen die de dokter en zijn vrouw Margriet hadden - vandaar ook de naam van de modernistische villa. Het huis, waarvan zowel de buitenschil als binnenkant beschermd zijn als erfgoed, kwam in 2008 op de woningmarkt. Tot juli 2014 stond het historische gebouw te koop. De Schotse kunstenares Lucy McKenzie, actief en woonachtig in Brussel, besloot haar kans te wagen en het pand te kopen om er een kunsthuis in onder te brengen. “Ik zal het volledig restaureren”, klonk het vierenhalf jaar geleden. “De renovatie wil ik zo snel mogelijk aanvatten, maar ik vermoed dat ze drie jaar of langer zal duren.”

“Wachten, wachten, wachten”

Dat draait even anders uit. Aan de buitenkant is er in jaren niks veranderd. “We onderhouden het gebouw en zorgen dat alles er netjes bijligt. De tuin hebben we al onderhouden en ziet er al flink wat beter uit. Maar verder kunnen we niks ondernemen. Onder meer de gevel, het dak, de elektriciteit en noem maar op, kunnen we nog niet vernieuwen. We wachten op groen licht van het agentschap Onroerend Erfgoed”, vertelt McKenzie. “Dit gebouw is niet bewoond en werd gekocht op naam van mijn onderneming. Daardoor sta ik helemaal achteraan de wachtlijst. Het kan nog vijf jaar duren vooraleer we aan de grote renovatiewerken beginnen. In tussentijd heeft er wel al een Cubaanse kunstenaar geresideerd en plannen we in april filmopnames. En verder moeten we wachten, lang wachten.” McKenzie rekent op zo’n 1 miljoen euro om de renovatie uit te voeren.

Nuance

Ines De Schepper, erfgoedconsulent bij Onroerend Erfgoed en gespecialiseerd in dit dossier, brengt enige nuance aan de dag. “Onlangs namen we zelf contact op met de eigenaar omdat het ook voor ons lang stil bleef in dit dossier. Dat gebouwen die door een onderneming worden gekocht achteraan de wachtrij belanden, is niet correct. We hanteren het principe van ‘first come, first serve’. Het is wel zo dat de gemiddelde wachttijd om aanspraak te maken op toelagen vijf jaar is. Op vandaag zijn externe architecten blijkbaar nog altijd bezig om elk element van het gebouw in kaart te brengen – zowel vanbinnen als vanbuiten. Ze nemen hiervoor grondig de tijd, zo blijkt. Soms is de trage weg ook wel de beste, zeker als het om erfgoed gaat. Er moet onder meer gezocht worden naar hetzelfde type baksteen voor de buitenschil, anders krijg je een kakafonie van tegels en kleuren in de gevel. Voor dringende instandhoudingswerken, zoals de riolering en schrijnwerk, werden door de eigenaar wel al premies aangevraagd én toegekend. Voor alle duidelijkheid: we hebben het volste vertrouwen in de eigenaar en het project.” Dit jaar verwacht Onroerend Erfgoed een compleet dossier te mogen ontvangen. Het stadsbestuur van Oostende is in dit dossier geen betrokken partij.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.