Dierenasiel ‘La Croix Bleue’ bestaat 90 jaar: “Soms worden honden met leiband en al over de omheining gegooid”

Ellen Colman, Ruth De Baecke, Fabrice Goffin, Johan Lingier, Naomi Vanhooren en Stefanie D’haene zijn maar enkele van de medewerkers. Een enthousiaste stafford, Tommy, staat maar wat graag op de foto.
Benny Proot Ellen Colman, Ruth De Baecke, Fabrice Goffin, Johan Lingier, Naomi Vanhooren en Stefanie D’haene zijn maar enkele van de medewerkers. Een enthousiaste stafford, Tommy, staat maar wat graag op de foto.
In 1929 werd ‘Het Blauwe Kruis van de Kust’ opgericht. Onder meer kunstschilder James Ensor ondertekende de oprichtingsakte. “In het begin werd vooral aan bewustwording gedaan. Het opvangen van dieren kwam pas later. Maar tot op vandaag zijn we een uniek dierenasiel in België”, zegt voorzitter Fabrice Goffin.

In februari 1929 kwamen verschillende initiatiefnemers samen in het bekende café Falstaff, toen in de Adolf Buylstraat, nu op het Wapenplein. “De oprichtingsakte werd door verschillende vooraanstaande inwoners ondertekend, zoals James Ensor”, vertelt huidig voorzitter en ondernemer Fabrice Goffin. “Kan je je dat inbeelden, hoe het er toen aan toe ging? Nu moet zo’n akte ondertekend worden bij de notaris, maar destijds kwamen al die mensen samen in een café met een sigaar en porto bij de hand. Opvallend: in de Franstalige stichtingsakte stond dat het doel van de organisatie was om de inwoners kennis bij te brengen over dierenwelzijn. Van honden en katten opvangen was toen geen enkele sprake. Dat is er pas door de jaren heen bijgekomen. Hoe dan ook was er wel een zeer duidelijke visie en missie. Leuk detail: blijkbaar ondertekende ook een zekere dokter Goffin de akte - een naamgenoot, geen familie”, lacht Fabrice.

Een beeld uit de beginjaren van het Blauwe Kruis van Oostende, toen medewerkers nog met een bakfietsrondreden om honden te verzorgen.
De Plate Een beeld uit de beginjaren van het Blauwe Kruis van Oostende, toen medewerkers nog met een bakfietsrondreden om honden te verzorgen.

‘Tij kunnen keren’

Na al die jaren is er veel veranderd. Zo telt het Blauwe Kruis van de Kust vandaag vierhonderd steunende leden, vijftig vrijwilligers en acht vaste medewerkers, waaronder enkele gedragstherapeuten. Fabrice Goffin probeert als voorzitter het dierenasiel een nieuw elan te geven. Met succes. “Vijf jaar geleden stapte ik zelf het Blauwe Kruis binnen op zoek naar een hondje. Ik kwam uit bij een maltezer van vijftien jaar oud. Ik wilde het diertje nog een mooie oude dag bezorgen. Hij kwam zelfs mee naar kantoor, we hadden een prima band. Daarna ging ik opnieuw naar het asiel met de vraag wat ik voor hen kon betekenen. Al snel bleek dat we dringend het imago moesten opkrikken. De werking was totaal miskend. Dus dokterden we een nieuwe structuur en werking uit en trokken we nieuwe mensen aan. Het resultaat mag er echt wel zijn. We organiseren lezingen en lessen en we blijven aandringen bij minister Ben Weyts (N-VA) op het verbod elektrische shockhalsbanden voor honden. Dat we deze thematiek op de politieke agenda kunnen plaatsen, is maar een van de redenen waarom ons asiel uniek in België is.”

Respectvol

Goffin legt de respectvolle aanpak van het asiel uit. “Onlangs belandde een man van in de tachtig jaar in het ziekenhuis. Zijn hondje, een yorkshire terrier van zeventien jaar oud, kon niet mee en werd bij ons binnengebracht. Al snel werd duidelijk dat de eigenaar niet meer naar huis zou terugkeren en naar een woonzorgcentrum zou gaan. Maar ook daar was zijn hondje niet welkom. Ik besloot het dier dan maar bij mij in huis te nemen. Nu ga ik elke week met de hond naar de man in het woonzorgcentrum, en dan zie je zowel het hondje als de eigenaar helemaal opfleuren – ongelofelijk. De hond zelf is ziek, blind en doof, maar kwispelt met zijn staartje als hij z’n baasje ruikt. Om maar te zeggen: een ander asiel zou het dier wellicht een spuitje geven, maar zo werken wij niet.”

Het Blauwe Kruis in de jaren vijftig.
De Plate Het Blauwe Kruis in de jaren vijftig.

“Geen consumptieartikel”

“Mensen moeten ophouden met dieren als een object, een consumptieartikel te zien. Neem nu de Franse buldog die onlangs aan ons hek werd achtergelaten. Achteraf bleek dat de eigenaar ‘geen goesting’ meer had om voor het dier te zorgen. Allee, hoe kán je nu zo denken? Onbegrijpelijk. Soms worden honden met leiband en al over de omheining gegooid. Of we beterschap mogen verwachten in die mentaliteit? (zucht) De signalen zijn niet positief, zoals recente gebeurtenissen aantonen. De problematiek van de hoeveelheid staffords die worden binnengebracht, geeft aan dat honden helaas een modeverschijnsel zijn. Ze worden door bepaalde mensen gehouden omwille van hun stoer imago, maar na een tijdje worden ze weer gedumpt in een asiel. Om je een idee te geven: van de 35 honden die er op vandaag in ons asiel verblijven, zijn 22 een stafford. Maar kijk, we blijven positief. Nog niet zo lang geleden konden we een hondje plaatsen die hier al twee jaar verbleef – dat moet haast een record zijn. Zo zie je maar: voor elk dier is er een plaats en een thuis, elk dier verdient een kans.” Een hond adopteren kost 250 euro, een kat in huis halen 170 euro. Vorig jaar gaven we 158 honden en 336 poezen een nieuwe thuis. Het asiel is trouwens altijd op zoek naar sponsors, vrijwilligers en wandelaars. 

Crowdfunding nieuwbouw loopt op wieltjes

Dat de positieve werking van het Blauwe Kruis wordt geapprecieerd, was te zien tijdens het verjaardagsfeest waar maar liefst 320 personen opdaagden. Het feest vond plaats in Mu.Zee - de link met Ensor is duidelijk. Maar het asiel heeft nog een reden om te vieren. “Met onze crowdfunding hebben we zo’n veertig procent van de benodigde 600.000 euro eigen middelen ingezameld voor onze nieuwbouw”, vervolgt Goffin. “Mensen en bedrijven kunnen stoelen, kooien, vloeren, deuren, dakpannen en veel meer sponsoren. De naam van de sponsor wordt duidelijk zichtbaar gemaakt. Het stadsbestuur betaalt de andere 500.000 euro die nodig is voor de nieuwbouw. We hopen eind 2019, begin 2020 de eerste spadesteek te kunnen geven.” Het is nog altijd mogelijk om te sponsoren. De nieuwbouw zou vlak naast de deur komen, net naast het wandelpad aan de oude watertoren.




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • frieda schaut

    ik had ooit een hond uit het blauwe kruis, kreeg er heel veel vriendschap van en dit gedurende 13 jaar, wat die mensen doen is echt heel fantastich. ze verdienen een dikke pluim

  • Kitty Polderman

    Mooi werk!