"Een zware last voor ons en voor de school"

GEZIN VAN HOOGBEGAAFDE KINDEREN MET BANG HART NAAR NIEUWE SCHOOLJAAR

Juna, Tibe en Vigo zijn klaar voor het nieuwe schooljaar.
Foto Frank Eeckhout Juna, Tibe en Vigo zijn klaar voor het nieuwe schooljaar.
Vier kinderen telt het gezin van Astrid Janssens en Wim Stuyck uit Denderwindeke en alle vier zijn ze hoogbegaafd. "Een zware last, niet alleen voor ons, maar ook voor de school. De kinderen kijken wel uit naar het nieuwe schooljaar, maar verveling steekt telkens snel de kop op. Drie van hen zitten al een jaar vooruit, maar toch moeten ze hun best doen om hun interesse te blijven houden", vertelt mama Astrid.

Hoogbegaafdheid is bij elk kind uniek. Checklijsten en algemene regels helpen niet. Er bestaat geen vragenlijst die je kan invullen en die je op het einde vertelt of je kind hoogbegaafd is of niet.


Enkel aangepaste testen geven echt uitsluitsel. Het is dus niet te verwonderen dat de meerderheid van de kinderen en volwassenen ook vandaag nog niet weten dat ze hoogbegaafd zijn.

Onbegrip

"Voor ons is dat heel herkenbaar", steekt Astrid van wal. "Op school wisten ze niet hoe met Arne (12) om te gaan. In de ene school lieten ze hem een jaar doorschuiven, in de volgende school werd dat weer ongedaan gemaakt. Arne doorliep heel wat scholen, maar overal botsten we op een muur vol onbegrip. Op een bepaald moment besloten we zelfs om Arne thuisonderwijs te geven. Pas toen we hem naar Klim-Op in Zandbergen stuurden, kwam hij min of meer tot zijn recht. De directeur en de zorgjuf daar weten om te gaan met hoogbegaafdheid en proberen dat over te brengen aan de leerkrachten", ervaart Astrid.


Ondanks zijn hoogbegaafdheid scoort Arne nooit het maximum van de punten. "Arne gaat nooit de primus zijn van de klas. Dat wil hij ook niet, want hij wil niet opvallen. Zijn punten liggen steeds rond het klasgemiddelde. Toch hoeft hij daar amper iets voor te doen. Al zijn kennis neemt hij mee uit de les. Echt studeren kent hij niet en dat zou vanaf nu wel eens voor problemen kunnen zorgen. Daarom zet ik mij tijdens de examens naast hem om hem te helpen bij het studeren. Dat is nodig om hem op niveau te houden. Heel wat hoogbegaafde kinderen eindigen immers in het beroeps of verlaten de school zelfs zonder diploma. Denken dat ze allemaal professor worden is een utopie want slechts vijftien procent slaagt daarin.


Na Arne kregen Astrid en Wim nog een dochter en twee zoontjes. "Zowel Juna (10) als Tibe (7) en Vigo (4) zijn net als Arne extreem hoogbegaafd en zitten al één schooljaar vooruit. Ook zij gaan naar Klim-Op in Zandbergen. Juna, Tibe en Vigo plukken wel de vruchten van onze zoektocht met Arne. Toch was het schrikken toen we merkten dat Juna in de tweede kleuterklas al kon lezen. Dat had ze zichzelf aangeleerd. Tibe goochelde dan weer met cijfers toen hij vier jaar was en Vigo kan nu al precies uitleggen hoe een vaccin werkt."

IQ-test

De drie oudste kinderen ondergingen al een IQ-test bij Exentra, een expertisecentrum rond hoogbegaafdheid. "Daaruit blijkt dat ze extreem hoogbegaafd (genieën, nvdr.) zijn. Een cijfer zeggen we niet graag, omdat we hen daarmee niet willen belasten. We moeten trouwens in alles opletten wat we zeggen of doen, want over alles drammen ze door. Ook wat de actualiteit betreft. We proberen zo weinig mogelijk naar het nieuws te kijken, want anders blijven ze daar maar vragen over stellen. Net zoals ze blijven doordrammen na een ruzie op school terwijl het klasgenootje dat al lang vergeten is", vertelt Astrid.

Vrije tijd

Die hoogbegaafdheid laat zich niet enkel voelen op school, ook in hun vrije tijd dragen Arne, Juna en Tibe daar de gevolgen van.


"In de academie gaat het veel te traag en ook op de muziekschool vervelen ze zich na een tijdje. Daar wordt al helemaal geen rekening gehouden met hun hoogbegaafdheid. Voor hen wordt er te veel herhaald terwijl ze net willen dat het sneller vooruit gaat. Dat is de reden waarom Juna stopte met paardrijden en Arne de brui gaf aan de muziekschool. Daarom volgt Tibe privé-drumlessen. Dat gaat voorlopig nog goed."


Astrid vindt dat ouders met hoogbegaafde kinderen volledig in de kou blijven staan.

Geen ondersteuning

"Vanuit de overheid krijgen zij geen enkele ondersteuning. Voor kinderen die het niveau niet aankunnen, zijn er heel wat vangnetten. Maar hoogbegaafde kinderen zijn ook zorgkinderen. Zij hebben ook hulp nodig. Een IQ-test bij Exentra kost 900 euro. Dat heeft ons al 2.700 euro gekost. Exentra biedt ook cursussen aan om faalangst tegen te gaan, maar die zijn onbetaalbaar. Daarnaast hebben onze kinderen ook psychologische en psychiatrische begeleiding nodig. Ook daarin komt de overheid niet tussen."


Als ouders kijken Astrid en Wim op tegen de start van het nieuwe schooljaar. "Een nieuwe leerkracht is altijd ook een beetje afwachten. Gelukkig weet de school ondertussen welk vlees ze in de kuip krijgen", knipoogt Astrid.