Mieke (39) verloor haar kindje na twaalf weken zwangerschap: “Ik kreeg vier pillen mee en moest mijn plan trekken”

Mieke Franken bij de foto van haar overleden kindje.
Benoit De Freine Mieke Franken bij de foto van haar overleden kindje.
Op zondag 9 december is het opnieuw Wereldlichtjesdag. Hét moment om stil te staan bij overleden kinderen, hoe jong of oud ze ook waren. Mieke Franken (39) was pas twaalf weken zwanger toen ze in april haar wondertje verloor. “Ik heb toen beseft hoe hard de maatschappij kon zijn.”

De zwangerschap was onverwacht geweest, een half mirakel eigenlijk. Dat de bevalling was uitgerekend in de week dat haar grootvader verjaarde, maakte het alleen maar specialer. “Het voelde alsof het was voorbestemd”, zegt Mieke Franken. “Ik keek er ontzettend naar uit om mijn wondertje te mogen verwelkomen. Maar na twaalf weken zwangerschap kreeg ik de indruk dat het niet juist zat. Ik ben naar het ziekenhuis gereden en daar is gebleken dat het kindje enkele weken eerder was overleden. Nadat ik het nieuws had gekregen, heeft men me alleen gelaten en ben ik zelf moeten gaan informeren wat er verder moest gebeuren. Ik heb toen beseft hoe hard de maatschappij kan zijn. Ik kreeg vier pilletjes mee en moest verder maar mijn plan zien te trekken. Gelukkig kon ik rekenen op de steun van mijn ouders en enkele vrienden. Mijn mama is toen naar mij gekomen en een paar dagen gebleven.”

Embryo

De wetgever is duidelijk als het op het overlijden van ongeboren kindjes aankomt. Als een kindje sterft vóór 26 weken zwangerschap, krijg je als ouder geen overlijdensakte mee. Je kan je kind geen naam geven en krijgt geen toegang tot sociale tegemoetkoming. “Mijn wondertje was acht weken toen het overleed”, zegt Mieke. “Officieel ging het om een embryo, maar voor mij was het wel een kindje. Het was nog niet officieel vastgesteld of het een jongen of een meisje zou worden, maar het hartje klopte. Waarom kan dat niet erkend worden? Mijn verdriet was immens toen ik mijn kindje kwijtraakte. Of dat dan een foetus of een embryo is, verandert daar niets aan. Ik voelde me in de kou gezet.”

Sterrenweide

Het stoort Mieke dat ze op dit moment in Niel geen openbare plaats heeft waar ze haar kindje kan gedenken. “Het zou mooi zijn als er hier op de begraafplaats een sterrenweide werd ingericht, of misschien nog beter: dat men ergens binnen de gemeente een plekje creëert waar je voor je kindje een boom kan planten. Er zijn wel een aantal organisaties die ouders van ongeboren kindjes bijstaan in hun verdriet. Denk maar aan het Berrefonds, Met Lege Handen of Miskraam Mama’s. Maar over het algemeen is er nog heel veel werk aan de winkel. Het is hoog tijd dat ouders die er nood aan hebben, ergens terechtkunnen waar ze om hun kindje kunnen rouwen. Voor mezelf zal het niks meer veranderen, maar misschien kan het steun bieden aan ouders die er wel mee naar buiten komen. De maatschappij heeft heel snel een oordeel klaar, terwijl rouwen een privé-aangelegenheid is. Een initiatief als Wereldlichtjesdag is mooi qua symboliek, maar dat is maar één dag per jaar. Wat betekent dat als je de overige 364 dagen niets doet?”

Twee centimeter

Mieke heeft intussen een plek gemaakt in een vitrinekast voor haar kindje, tussen de suikerbonen en geboortespulletjes van haar twee andere kinderen. Op het dressoir staat een echo en een brandend kaarsje. “Ik laat het verlies mijn leven niet bepalen”, zegt ze. “Ik heb nog twee andere kinderen voor wie ik moet zorgen. Maar je wordt steeds geconfronteerd met het gemis. Altijd weer moet je vaststellen: er ontbreekt er hier eentje. Tegelijkertijd geeft het me ook extra kracht om bepaalde keuzes te maken. Op een of andere manier ben ik sterker in het leven gaan staan. Ja, mijn wondertje was dan wel maar twee centimeter groot, het heeft me wel héél grote, belangrijke dingen geleerd.” 




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Noesje Sleeckx

    Ik ben in september dit jaar mijn zoontje verloren op 32weken en ben daarna van een volmaakte dode baby moeten bevallen... De placenta was plots volledig afgescheurd. En ik krijg de kans niet om te rouwen omdat ik moet vechten tegen jeugdzorg om mijn 1jarig dochtertje terug te krijgen na een onterechte plaatsing in een pleeggezin!! Zo hard is de maatschappij in België!