"Nog steeds bang van vliegtuigen"

MONIQUE (83) MAAKTE 75 JAAR GELEDEN BOMBARDEMENT MEE

Monique Buermans herinnert zich het bombardement nog goed.
Benoit De Freine Monique Buermans herinnert zich het bombardement nog goed.
Monique Buermans (83) was acht jaar toen op 5 april 1943 haar school geraakt werd door vliegtuigbommen in Mortsel. Ze overleefde de aanval maar denkt nog elke dag aan de tragische gebeurtenis. Haar oudere zusje overleefde het bombardement niet.

75 jaar geleden stond het leven in Mortsel stil. De gemeente was net het slachtoffer geworden van een bombardement tijdens de Tweede Wereldoorlog. Velen die er toen bij waren, zijn overleden. Slechts enkelen kunnen het nog navertellen. Eén van hen is Monique Buermans. Die bewuste 5 april zat ze in het derde leerjaar in de Sint-Vincentiusschool, in het oude gebouw in de Edegemsestraat. Ze was acht jaar. "De speeltijd van 15 uur was net gedaan en samen met mijn vriendjes ging ik terug naar de klas", vertelt Monique alsof het gisteren was. Alles leek rustig tot opeens luide knallen de rust verstoorden. "Die knallen waren oorverdovend. We liepen meteen naar de deur maar die kregen we door de luchtdruk niet open. Pas wanneer de ramen sneuvelden, konden we de deur openen en liepen we naar de grote hal. Wat we toen zagen, vergeet ik nooit. De speelplaats was gevuld met een dikke zwarte rook."


Wat de leerlingen en leerkrachten niet wisten, was dat er niet veel later opnieuw een bom gedropt zou worden. "Bij het tweede bombardement werd ik meegesleurd door een oudere leerling naar het tuintje van de conciërge. We gingen daar op de grond liggen. Ik was in shock. Hoelang ik daar gelegen heb, weet ik niet. Ondertussen was er een dokter gekomen nadat ze enkele leerlingen, onder witte lakens naar het tuintje hadden gebracht. Het waren drie zusjes, alle drie overleden."

Monique (rechts) met haar oudere zus Liliane, die het bombardement niet overleefde.
Familie Beurmans Monique (rechts) met haar oudere zus Liliane, die het bombardement niet overleefde.

Chaos

Helaas overleefde Liliane, het oudere zusje van Monique, de aanval ook niet. "Mijn zus zat in het vijfde leerjaar. Hun gebouwen waren volledig verwoest. Niemand overleefde het. In mei zou ze haar plechtige communie doen", vertelt Monique rustig. Ze herinnert zich de chaos, het puin en de paniek bij de zusters die heen en weer liepen. "Maar ik weende niet. Ik was te versuft om te beseffen wat er zo juist gebeurd was. Toch herinner ik het mij nog heel goed."


Toen Monique thuiskwam, was haar moeder glas aan het bijeen vegen. Ook de thuis van Monique kwam niet ongeschonden uit het bombardement. "Die eerste nacht heb ik niet geslapen. Liliane en ik sliepen op dezelfde kamer. Dat vreet aan jou dat je plots alleen bent. In die tijd bestond er niet iets als slachtofferhulp. Ik moest dat als kind alleen zien te verwerken", zegt Monique.


Later, in de jaren vijftig, keerde Monique terug naar de school maar nu als leerkracht. "Het was een soort roeping en ik heb graag voor de klas gestaan. De school staat er nog altijd. Het blijft voor mij een plaats met veel mooie herinneringen maar ook de plaats waar zich 75 jaar geleden, een tragisch drama heeft afgespeeld. Stilaan slaag ik er in het drama achter mij te laten. Al heb ik nog steeds een grote vliegangst. Vliegtuigen associeer ik met oorlog, niet met plezier."