"Joran stierf met een smile op zijn gezicht"

VRIENDEN EN FAMILIE NEMEN AFSCHEID VAN VERONGELUKTE TWINTIGER

Tijdens de plechtigheid werden foto's en filmpjes van Joran getoond.
Vanderveken Tijdens de plechtigheid werden foto's en filmpjes van Joran getoond.
Zo'n driehonderd vrienden en familieleden hebben zaterdagvoormiddag in aula De Heyduin afscheid genomen van Joran Sol (21) uit Balen. De werknemer van De Kaasboerin overleed op 24 augustus na een ongeval met zijn scooter. "Na een fijne dag op het werk reed hij naar huis met een smile op zijn gezicht, maar het noodlot stond hem op te wachten", klonk het tijdens de dienst.

 


De 21-jarige Joran Sol begon op zijn 15de als jobstudent bij De Kaasboerin in Mol te werken. Zes jaar later had hij zich er opgewerkt tot een loyale werknemer met verantwoordelijkheid. Op de avond van zijn ongeval had hij de horecazaak nog samen met de personeelsverantwoordelijke afgesloten. "Hij zette zijn helm op, zwaaide nog even en reed weg naar huis", klonk het tijdens de uitvaartplechtigheid. "Het was een fijne dag geweest op het werk. Joran had een smile op zijn gezicht, maar het noodlot stond hem op te wachten. Dat is hard en doet enorm veel pijn. Een jonge, levenslustige gast vereenzelvig je niet met de dood."

Op het bidprentje staat een citaat van Joran over hoe hij in het leven stond.
Vanderveken Op het bidprentje staat een citaat van Joran over hoe hij in het leven stond.

Een glaasje voor Joran

Tijdens de plechtigheid werden niet alleen foto's van Joran getoond, maar ook korte filmpjes die vrienden de voorbije jaren van hem gemaakt hadden. Eén van zijn vrienden nam het woord. "Hey Sol, er zijn geen woorden voor wat er gebeurd is. Het is oneerlijk en doet ons allemaal heel veel pijn dat je niet meer bij ons bent. We wilden nog zoveel dingen doen samen", sprak een vriend van Joran. "We proberen elkaar nu te steunen en op te beuren. Normaal was jij altijd diegene die dat deed. Je stond altijd klaar voor iedereen die een slechte dag had. Waar Sol was, was het feest. Maar vandaag staat ons hoofd niet naar feesten. Volgende keer als we met zijn allen op stap gaan, hebben we sowieso een glaasje bij voor jou. Je was meer dan een maat voor ons. Je was een gast met een hart van goud. We zullen je altijd met ons meedragen."


Joran Sol laat naast zijn ouders ook een broer en twee zussen achter. Tijdens de plechtigheid bleek dat hij als kind een sterke band had met zijn vader. "De eerste jaren van zijn leven was hij onafscheidelijk van zijn pa. Pa nam hem altijd mee. Samen mountainbiken. Er zat een speciaal stoeltje op de fiets. En hoe klein Joran ook was , in de bochten helde hij mee naar de juiste richting."

Op het bidprentje stond Joran zoals hij was: een vrolijke jongen.
Vanderveken Op het bidprentje stond Joran zoals hij was: een vrolijke jongen.

Voor altijd grote broer

De twee jongere zussen van Joran hadden een brief geschreven voor hun broer. Hun ouders lazen die voor tijdens de afscheidsplechtigheid. "Dag Joran, dag grote broer. Het doet heel veel pijn om te weten dat jij er niet meer bent. Maar je zit voor altijd in mijn hartje", las de papa van Joren namens één van zijn dochters. "De Kaasboerin was de plaats waar we samen werkten en waar we elkaar het meeste zagen. En waar we de leukste en gekste momenten beleefd hebben. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik sta er nog altijd versteld van hoe lief en zorgzaam je daar voor me was. Telkens stak je je duim omhoog en vroeg je me of alles in orde was. Ook de momenten dat we na het werk samen iets dronken en gezellig aan het praten waren... Ik ga het zo missen. Jij blijft voor altijd mijn grote voorbeeld. Ik zie je graag."

Leren 'hakken'

De mama van Joran las de tekst voor van zijn andere zus. "Dag mijn liefste broer. Ik kan nog steeds niet geloven dat je er niet meer bent. Waarom toch? Ik wou je zien trouwen. Ik wou graag tante zijn. Het had niet mogen gebeuren. Ik wilde zo graag met jou naar een festival. Zodat jij me kon leren 'hakken'. Ik wilde graag je muziekstijl leren kennen. Op zich vond ik die echt wel cool. Je vrolijkte me op met je gekke gezichten en spastische bewegingen."


Op het einde van de dienst kreeg iedereen een rouwprentje. Een citaat van Joran zelf omschrijft daarop perfect hoe hij in het leven stond: "Ik ben niet op de wereld gekomen om perfect te zijn. Ik ben op de wereld gekomen om mezelf te zijn."