Ga naar de mobiele website
^ Top

"Jullie zijn m'n helden, voor altijd"

POSTBODE DIE NA VAL IN BEEK VIEL, ONTMOET VOOR HET EERST ZIJN REDDERS

Mike (midden) gaf zijn redders Patrick (links) en Martin enkele geschenkjes als dank.
Hans Verbeke Mike (midden) gaf zijn redders Patrick (links) en Martin enkele geschenkjes als dank.
Een ferme 'dreupel', een hete kop koffie en een sterk verhaal. Dat waren de ingrediënten voor een hartelijke ontmoeting, gisteren ten huize Bellens in Geluwe. Postbode Mike verwelkomde er met open armen Patrick en Martin, de twee mannen die hem vorige week redden toen hij na een val met zijn e-bike in een beek terechtkwam "Als jullie me niet gevonden hadden, had ik het allicht niet gehaald", zegt Mike.

Geladen met dertig tot veertig kilogram poststukken die hij nog moest leveren, gleed postbode Mike Bellens (39) uit Geluwe op 2 januari met zijn zware e-bike uit in een smurrie van herfstbladeren, langs een fiets- en wandelpad in Menen. "Ik botste frontaal tegen een muurtje van een brug, werd over mijn fiets gekatapulteerd en belandde in een beek", vertelt Mike. "Vanaf dat moment weet ik niks meer. Pas in de ziekenwagen ben ik weer bij bewustzijn gekomen." Dat de Geluwenaar nog leeft, is niet alleen te danken aan zijn vernielde fietshelm die nu door Bpost zal gebruikt worden als sensibiliseringsmateriaal, maar ook aan twee vrienden die na een voormiddagje fitnessen huiswaarts reden, via hetzelfde pad. Patrick Vincke (58) uit Rekkem en Martin Knockaert (59) uit Wevelgem zagen de postfiets liggen en hielden prompt halt. Omdat er geen postbode te bespeuren was, liep Martin de beek af. Honderdvijftig meter verder trof hij de zwaar onderkoelde Mike Bellens aan. "Tot de hulpdiensten er waren, heb ik met Patrick zo goed mogelijk voor Mike gezorgd", vertelt Martin. "We probeerden hem weer wat op temperatuur te krijgen maar dat was moeilijk." Toen zijn redders opdaagden, verloor Mike Bellens het bewustzijn.

RV

Nachtmerries

Intussen is hij weer bijna de oude. "Ik hield er een hersenschudding aan over en bleef maar kou lijden, tot dagen na mijn avontuur", legt hij uit. "Na een weekje bekomen thuis, ben ik vorige maandag weer aan de slag gegaan. Dat is de beste manier om het te verwerken, denk ik. Al voelt het vreemd aan om twee keer per dag op de plek te passeren waar ik in de beek ben beland. Onderweg regent het reacties, van bezorgde mensen maar ook van grapjassen die me lachend vragen of ik die morgen, op de eerste werkdag na Nieuwjaar, er niet eentje had gedronken. Ach, ik snap het wel en kan er best zelf om lachen. Het enige wat me dwarszit, zijn de nachtmerries waar ik sinds het ongeval mee kamp. In m'n onderbewuste woelt het dus blijkbaar nog." Mike was benieuwd om zijn redders te ontmoeten. Martin Knockaert had hij al gehoord aan de telefoon, de dag van het ongeval zelf. "Ik was bezorgd en belde de spoedafdeling om te horen hoe het met 'm ging", vertelt Martin. "Eerst wou men me daar niet helpen omwille van de privacy van de patiënt, maar ik heb wat aangedrongen en uiteindelijk kreeg ik Mike te pakken. Dat ik hem zelf aan de lijn kreeg, was een geruststelling." Gisteren zagen de postbode en zijn redders elkaar voor het eerst terug. Mike onthaalde hen op een goeie 'dreupel' en een kop hete koffie. Het werd een emotionele namiddag. "Ze hebben mij veel dingen verteld die ik nog niet wist", zegt de postbode stilletjes. "Dat ik met m'n gezicht in de modder lag, bijvoorbeeld, en dat er smurrie in m'n mond stak. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe dankbaar ik hen ben. Voor mij zijn Martin en Patrick helden, voor altijd." De twee redders kregen van de postbode een waardebon voor de fitnesszaak in Menen waar ze hun conditie op peil houden. De ouders van de postbode bedachten hen met een mand streekbieren.

Meer over


Meld een bug