"Werken maakt mij gelukkig"

78-JARIGE LEO DENKT NOG LANG NIET AAN PENSIOEN

De 78-jarige Leo Verworst werkt bij Post NL.
Foto David Legreve De 78-jarige Leo Verworst werkt bij Post NL.
"Er is hier een collega die mij 'bompa' noemt. Ik vind dat een teken van respect." Leo Verworst uit Bonheiden mag er dan wel 78 zijn, elke dag begint hij om 8 uur aan zijn werkdag bij Post NL in Mechelen.

Het aantal 65-plussers dat bijklust, is de afgelopen vijf jaar erg gestegen. Dat blijkt uit cijfers van Randstad. Momenteel zijn bij Randstad 820 mensen ouder dan 65 aan de slag, onder wie zelfs enkele 80-plussers. Vijf jaar geleden waren dat er nog maar 553. Leo is één van die 820 die een werkdag verkiezen boven een pensioen. Een jaar hield hij het vol, het leven van een gepensioneerde. De jaren voor zijn pensioen werkte hij bij de ter ziele gegane vliegtuigmaatschappij Sabena, waar hij een belangrijke functie bekleedde. "Ik heb in dat jaar in mijn eentje mijn zolder geïsoleerd en een bevriende boekhouder geholpen. Stilzitten, ik kan het gewoon niet. Ik kan begrijpen dat er mensen zijn die kunnen genieten van hun pensioen. Als ze daar gelukkig van worden, laat ze dan doen. Zelf had ik niet dat gevoel. Ik moet iets nuttigs doen, het liefst voor de maatschappij. Pas dan voel ik me echt gelukkig." En dus ging Leo, opnieuw werken. Via omwegen bij Aveve, Casa en Mondel¿z International kwam hij in mei bij Post NL in Mechelen terecht. "Onze sector en ons bedrijf zijn aan het groeien. Nieuwe werkkrachten zijn dus altijd meer dan welkom. Leeftijd, geslacht, afkomst... het maakt voor ons niet uit, zolang je maar kan werken en er zin in hebt. Leo kan fysiek mee, ligt goed in de groep en voert zijn werk prima uit", klinkt het daar.


"Er is hier een collega die mij 'bompa' noemt. Een grapje, waar ik zeker mee kan lachen. Maar ik vind het ook een teken van respect", zegt Leo. "Ik sta hier in het magazijn in voor het inbrengen van de gegevens van de pakjes, zodat nadien de besteller zijn pakketje kan traceren. Werken aan een computer dus, maar dat is geen probleem. De technologische vooruitgang heb ik altijd van dichtbij meegemaakt. In 1962 werkte ik al aan een computer en ik gaf als allereerste in Mechelen computerlessen."

Bijleren

"Mijn vader werkte tot veertien dagen voor zijn dood nog bij een meubelmaker. Hij was er toen 96. Ik heb het dus niet van vreemden. Mijn zoon vertoont gelijkaardige trekken: altijd maar willen werken. Ik heb mezelf vooropgesteld om op mijn 80ste een evaluatie van mijn gezondheid te doen. Pas dan ligt de optie van op pensioen te gaan opnieuw op tafel. Ik ben gescheiden, dus thuis hoef ik met niemand rekening te houden", legt Leo uit. "Werken houdt me jong en je leert constant bij, iets wat me veel voldoening geeft. Ik zweer het: nooit heb ik ooit één dag tegen mijn zin gewerkt. Als ik zie hoe het met sommige van mijn ex-collega's bij Sabena is gegaan... Zeven van de negentien personen die samen met mij op pensioen gingen, zijn binnen de 18 maanden overleden. Nee, laat mij dan maar werken."