"Sluitingsuur? Het feestje ging door zolang er volk was"

Legendarische resident-DJ blikt terug op de ongelofelijke jaren in la rocca

Een beeld van Marko Longin aan de draaitafel in La Rocca.
Kristof De Cnodder Een beeld van Marko Longin aan de draaitafel in La Rocca.
Deze week viel er een bom in de Belgische uitgaanswereld: de uitbater van dancing La Rocca in Lier kondigde aan dat hij zijn legendarische tent gaat slopen. Dj Marko Longin - jarenlang hét gezicht van La Rocca - is mentaal afscheid aan het nemen van zijn vroegere 'speeltuin'. "Een stukje geschiedenis verdwijnt", zegt de inmiddels 47-jarige Marko.

Discotheek La Rocca, aan de Antwerpsesteenweg in Lier, verdwijnt na bijna dertig jaar in 2018 uit het straatbeeld. De eigenaar heeft plannen om een winkelgebouw/evenementenruimte in de plaats te bouwen. Maar wat vindt dj Marko - zeventien jaar lang het boegbeeld van La Rocca - daar nu eigenlijk van?


"Voor mij is La Rocca natuurlijk niet zomaar een gebouw", opent Marko. "Ik heb er mijn beste jaren als dj gekend. Omdat ik er zo veel goede herinneringen aan bewaar, zal de afbraak vreemd aanvoelen. En ik vermoed dat dit bij heel wat bezoekers niet anders zal zijn. Met La Rocca verdwijnt een stuk geschiedenis van het Belgische nachtleven. Gelukkig heb ik al wat tijd gehad om te wennen aan het idee. Uitbater Wim Van Ouytsel vertelde me een paar maanden geleden al over zijn plannen. Puur bedrijfsmatig begrijp ik hem wel. Het is voor discotheken alsmaar moeilijker om te overleven."


Hoe ben je eigenlijk destijds in La Rocca terecht gekomen?


"Via een vriend. Hij was 'resident dj' op zaterdagavond. In die periode - 1993 was dat - kreeg Wim Van Ouytsel het idee om La Rocca ook op zondag open te houden. Voor die avond zocht hij nog een dj en dat werd ik dus. Sinds mijn zestiende had ik al veel ervaring opgedaan op trouwfeesten en studentenfuiven. Een ideale leerschool, maar La Rocca was toch nog iets anders. Ik kwam er voordien als bezoeker en het was liefde op het eerste gezicht. Als je daar dan zelf aan de slag mag... Het is alsof je jaren naar je favoriete voetbalclub gaat kijken - in mijn geval Standard - en je plots wordt gevraagd om mee te spelen."


Kon je er van in het begin van leven?


"Heel even combineerde ik het dj-bestaan met mijn eerste job als kok. Maar al snel was dat niet meer te doen. Naast La Rocca op zondag draaide ik op vrijdag en zaterdag ook op andere plaatsen. En dus liet ik de keuken achter mij. Zeer tegen de zin van mijn ouders, trouwens. 'Dj is geen beroep', zeiden ze. Later draaiden ze wel bij, hoor. Mijn vader is met een paar vrienden zelfs ooit in La Rocca geweest. Hij was toen al een jaar of zestig! Al keek hij toen meer naar de schaars geklede danseressen dan dat hij naar de muziek luisterde (lacht)."


Om terug te keren naar de zondagsopening: dat bleek al snel een schot in de roos. Hoe verklaar je dat?


"Het was een gat in de markt. Op zondag trokken we een heel specifiek publiek. We kregen bijvoorbeeld veel horecamensen over de vloer die maandag vrij waren. Dat horecavolk zorgde voor een aparte sfeer. En dan waren er natuurlijk nog de voetballers. Ook voor hen was zondag dé uitgaansavond. Door de jaren heen passeerden mannen als Vincent Kompany, Steven Defour, de betreurde François Sterchele en Emile Mpenza in La Rocca. Die laatste werd zelfs een persoonlijke vriend."


Wat maakte La Rocca zo speciaal?


"Er was natuurlijk de muziek, wij waren één van de pioniers van de house en de new beat. Verder probeerden we met heel de personeelsploeg altijd een totaalbelevenis te maken van een avondje La Rocca. Vaak ging dat gepaard met thema-avonden en bijhorende verkleedpartijen.Eén van de gekste dingen die ik mij herinner was dat een klant zichzelf vol mayonaise had gesmeerd. In La Rocca konden zo'n dingen allemaal."


Zondagavonden duurden lang in La Rocca. Ik heb meermaals op maandag rond 10 uur over de Antwerpsesteenweg gereden en vastgesteld dat jullie parking nog goed vol stond.


"In al die jaren heeft de politie ons nooit een sluitingsuur opgelegd. Eén keer hebben we vroeger dan voorzien moeten sluiten, maar dat was door een bomalarm. Het feestje ging door zo lang er volk was. En soms stopte het pas maandag in de vooravond. Dan ging ik zelf tussendoor wel een paar uurtjes slapen, want anders was het niet te doen. In de loop van maandag viel er regelmatig nieuw volk binnen en zo bleef het maar duren."


Enigszins decadent dus. Hoe zat het eigenlijk met drank, drugs en seks in La Rocca?


"Ah, nu begin je over iets dat we beter achter gesloten deuren houden (grijnst). Wat ik wel kan zeggen, is dat regelmatig vrouwen zich voor mijn voeten gooiden. Maar eerlijk, daar ging ik niet op in. Ik besefte dat ze geen interesse hadden in Marko, maar in de dj."


Je bent inderdaad geen 'resident' meer in La Rocca. Mis je dat niet?


"Ik heb bewust die keuze gemaakt. Stilaan wou ik ook eens 'normale' dingen doen in het weekend, zoals op zondag fietsen met mijn vriendin en stiefkinderen. Omdat ik niet 'binnen' ben, werk ik tegenwoordig opnieuw als kok, in een bedrijfskeuken. Af en toe vind je me nog achter de draaitafel. Ik heb nu de luxe dat ik de evenementen kan uitkiezen. Op dit moment heb ik nog twee sets in La Rocca op het programma staan, op 9 december en 1 januari. Ik zal er zeker van proberen te genieten."