"Ik vergat te sterven die dag"

MAN RISKEERT 10 JAAR CEL NA 7 MESSTEKEN AAN VROUW DIE WILDE SCHEIDEN

Giselle (midden) kreeg gisteren in de rechtbank de steun van haar dochters Jill en Virginie.
Foto Houwen Giselle (midden) kreeg gisteren in de rechtbank de steun van haar dochters Jill en Virginie.
"Die dag ben ik doodgegaan maar ik ben enkel vergeten dat ik toen ook moest sterven." In een emotionele getuigenis vatte Giselle De Clercq (53) erg pakkend samen welke hel ze sinds 26 november beleeft. "Enkel door heel wat toevalligheden werd mijn leven gered", klinkt het.

Een half jaar na de feiten van zondag 26 november stond Rudy T. al voor de Brugse strafrechter. De man moet er zich verantwoorden voor poging tot doodslag op Giselle, met wie hij 14 jaar getrouwd was. Dat huwelijk verliep vooral de laatste tijd vaak stormachtig en mondde ei zo na uit in de dood van Giselle. Een dood die Rudy T. zéker gewild had en zelfs gepland had, dat is waar advocaat Jef Vermassen, die Giselle en haar dochters Jill en Virginie bijstaat, zeker van is.

Enorm veel toeval

"Ik zal meteen zeggen dat de kwalificatie 'poging doodslag', 'poging moord' moet zijn", begon Vermassen zijn pleidooi. "Die man had zijn daden al lang gepland. Die dag waren twee agenten al langsgeweest 's middags omdat hij haar toen al bedreigde. Maar hij hing toen de grote schijnheiligaard uit en de politie moest afdruipen. Maar op vraag van Giselle werd de 101-centrale wél gealarmeerd. Neem een volgende oproep serieus! 's Avonds voerde hij zijn plan uit. Hij legde een mes klaar en sloot de woning hermetisch af. Het kwam tot een discussie en plots gaf hij Giselle twee enorme kloppen op haar gezicht. Daarop zei hij: "nu kan ik je niet meer laten gaan. Ik moet je nu wel doden." Maar het toeval koos haar zijde. Nadat ze een stamp kreeg viel ze op de afstandsbediening van de poort, die openging. Met een list smeekte ze hem om een laatste glas water. Zo kon ze met haar gsm de 101 bellen en legde ze de telefoon open onder de zetel. De operator kon alles volgen en hoorde haar om haar leven smeken. De politie kon door de geopende poort het huis binnendringen. Maar toen T. hoorde dat de politie er was haalde hij uit met het vleesmes van 23 centimeter. Hij stak haar in de arm, de schouder, de handen en de borst. Daarbij werd zelfs een slagader geraakt. Giselle was zeker doodgebloed als die ijverige ambulancier haar niet snel naar het ziekenhuis had gebracht. Ze hadden zelfs de tijd niet om haar te verdoven en moesten haar meteen opereren. Nu ziet ze nog steeds enorm af, lichamelijk en psychologisch. Het is een trauma dat nooit zal overgaan."


Giselle nam zelf emotioneel het woord. "Rudy was mijn leven, de liefde van mijn leven", sprak ze tussen haar tranen door. "Ik heb 17 jaar geprobeerd om hem gelukkig te maken en zijn dromen te doen uitkomen. Maar ik heb hem niet van de drank kunnen helpen. Al wat ik wou is dat hij stopte met drinken. Tot ik niet meer kon en wou scheiden. Maar zijn antwoord volgde die 26ste november. Die avond ben ik eigenlijk mijn leven verloren, alleen ben ik ook vergeten te sterven. Nu moet ik de rest van mijn dagen de gevolgen dragen."

Altijd graag gezien

Zowel de procureur als de verdediging wilden niet weten van de herkwalificatie naar 'poging moord'. "Met als voornaamste reden het opgenomen gesprek met de alarmcentrale via die openliggende gsm", zei de procureur. "Daarin horen we T. meermaals rustig: 'ik wil je helemaal niet doden'. Advocaat Frederic Thiebaut vindt de gevraagde straf te zwaar. "Hij is niet het monster dat de burgerlijke partijen van hem willen maken. De politie heeft die middag zelf vastgesteld dat Rudy rustig was en Giselle daarentegen arrogant. Ook wij zijn blij met het opgenomen bandje. Daarin zegt hij zelf dat als Giselle wil scheiden, dat goed is wat hem betreft. We pleiten toch schuldig op poging doodslag, maar niet omdat Rudy die vrouw dood wilde. Wel omdat hij had moeten weten dat iemand meermaals steken met zo'n mes de dood kan veroorzaken. Maar dat mes had hij zeker niet klaargelegd. We vragen een mildere straf, beneden de 5 jaar, met voorwaarden."

Gerust laten

T. nam zelf nog zwaar geëmotioneerd het woord. "Ik heb Giselle altijd graag gezien en wou ze zeker niet doden. Wat er ook van zij, als ik vrijkom beloof ik dat ik haar zal gerust laten. Hoe verder ik kan wonen, hoe beter." Vonnis op 28 juni.